The Dream Syndicate - The Days of Wine and Roses (1982)

Het is een open deur dat ook ik gelijk Lou Reed in Tell Me When It’s Over terug hoor.
Muzikaal is het een stuk verfrissender dan Velvet Underground.
Maar hier hoefde het wiel dan niet uitgevonden te worden.
Bij VU was de artistieke aanpak vernieuwend.
Ook de punk en bands als Television zouden pas later hun stempel drukken.
Dat hoor je hier duidelijk in terug.
Toch heeft The Days of Wine and Roses minder impact op mij dan opvolger Medicine Show.
Daar lijkt het stemgeluid zich meer te ontwikkelen richting The Cult en Gun Club.
Composities zijn daar meer af, en trager van opbouw.
Er bleven te veel bands hangen in imitaties van Bowie of Reed.
Blij dat er hier vervolgens gekozen werd voor een meer eigen geluid.
Persoonlijk heb ik minder met rammelende gitaarplaten.
Tenzij ze heerlijk duister zijn.
Halloween doet zijn naam ook geen eer aan.
Geen Freddie Krueger of Jason Voorhees
Zelfs niet het effect van een exploderende pompoen.
Gewoon als kind met een tafellaken over het hoofd langs de deuren.
Voor mij ontbreekt de spanning.
Allemaal net te eentonig.
Gelukkig losten ze vervolgens wel mijn verwachtingen in.
Beste nummer is When You Smile.
Opbouw heeft enigszins wat weg van Heroine van Velvet Underground.
Maar mij net iets te uptempo.

Breng The Velvet Underground, (en met name Lou Reed) Television en de psychedelica van The Doors samen en je krijgt deze plaat van The Dream Syndicate. Er komen veel scheurende gitaren vol feedback langs, de zanger met een stem die aan Lou Reed doet denken en prachtige harmonieën en ditto teksten over zelfdestructie en vervreemding.

Het album bevat een aantal sterke uptempo rocknummers, maar vooral de mooie tragische lome nummers als Halloween, (had van the VU kunnen zijn) het depressieve When You Smile, ultieme rock n' roll nummers Until Lately, The Days of Wine and Roses (hun visie op de jeugd van toen, of hun eigen jeugd?) en het hypnotiserende Too Little, Too Late (doet me erg denken aan een Nico met minder accent, iemand?)

Louter hoogtepunten op deze monumentale plaat en daarom zijn de 4,5* alleen maar verdient.

Hoewel ik wat cynisch deze plaat beluisterde vanwege de wel erg expliciete VU/Lou Reed-invloed op het eerste nummer (en deze band hierin zeker niet de enige was eind jaren '70/begin jaren '80), komt het grote songwriting-talent van Steve Wynn al snel bovendrijven, wat uiteindelijk de plaat maakt. Prettig gitaar-tussenspel ook. En met 42 minuten en 9 song is dit ook een compacte en goed luisterbare plaat, waarbij er eigenlijk geen minuut wordt verspild. De opbouw van elk afzonderlijk nummer is erg zorgvuldig vastgelegd.