Dré Pallemaerts - Pan Harmonie (2007)

Won de "Klara Muziekprijs voor Jazz" van het afgelopen jaar.

Dré Pallemaerts is zonder twijfel de meest gerespecteerde percussionist van België. In talloze formaties treedt hij op als gelegenheidsdrummer, en hier en daar zit hij ook in een vast quartet. En na jaren ervaring vond hij het blijkbaar hoog tijd om zelf een band en een plaat in elkaar te sleutelen. Wie neemt het hem kwalijk?

Het resultaat, ‘Pan Harmonie’ getiteld, is één van de vreemdste albums die ik ooit heb gehoord: er is doodgewoon geen touw aan vast te knopen. Noch stilistisch, noch gevoelsmatig, noch instrumentaal zit er een heldere lijn in: eens komen sax en trompet zachtjes meedoen, dan worden we overrompeld door een innige ballade met rhodes en drums. In feite mag ons dat niet verwonderen, zeker niet gezien de “vreemde” bezetting met én fender rhodes én akoestische piano, maar wie Dré Pallemaerts los van zijn eigen band aan het werk hoort vermoedt geen overmatig creatief mens achter de bescheiden drummer.

Dat er geen duidelijke evolutie in de plaat zit wil echter niet zeggen dat er geen gemeenschappelijk kenmerk is tussen al wat op ‘Pan Harmonie’ staat. Immers, er is welgeteld één bindende factor: alles is ontzettend intiem. Zelfs vanaf het keerpunt van de plaat, het geweldige 'MJ Rules', worden de nummers iets geëxalteerder, maar de formatie verliest nooit zijn hechte communicatie.

Echter, in het stadium waarin ik me nu bevind is het nog veel te vroeg om conclusies te trekken. Over twee dagen mogen de heren op Jazz Middelheim bewijzen wat ze kunnen, tussen het Charles Lloyd Quartet en Pharoah Sanders in. Een live-uitvoering van een plaat waar elk geluid perfect valt, ik kan er me weinig bij voorstellen. Hier zit duidelijk een fan die reikhalzend uitkijkt naar wat de toekomst brengen zal.

Zoals gevreesd liet ‘Pan Harmonie’ zich gisteren niet voor de volle honderd procent vertalen naar het podium. De schitterende rhodes van Jozef Dumoulin gingen af en toe verloren in de "ruis" die eigen is aan een festival, maar niettegenstaande was het hij die moeiteloos de set droeg.

De meer vrolijke nummers misten hun effect, omwille van het standaard improviseer-werk van de Belmondo-broers, die hun stekje in deze experimentele groep nog niet helemaal lijken gevonden te hebben. Het samenspel tussen Dumoulin, Pallemaerts en Carrothers zat duidelijk beter, en de creatie van het moment leverde enkele magische momenten op. Het publiek was echter niet vertrouwd (of voorbereid) met ‘Pan Harmonie’ en had dan ook wat moeite met de sound. De sfeer werd er alleen maar stroever op, wat na amper een uur het einde betekende van het korte optreden.

Een band die duidelijk meer floreert in de studio-context - al hebben we er gisteren zeker van genoten. Spijtig dat Pallemaerts en de zijnen op zo weinig respons konden rekenen.