Fabrizio Cassol / Kris Defoort - Variations on a Love Supreme (1995)
mijn stem
2 stemmen
België
Jazz
Label: W.E.R.F.
-
Part One - The Seed (1:51)
-
Part One - Variation 1 (7:52)
-
Part One - Variation 2: Pursuance (6:15)
-
Part One - Part One - Variation 3 (10:14)
-
Part Two - Variation 4 (17:48)
-
Part Two - Variation 5 (2:24)
-
Part Two - Variation 6: Resolution (3:33)
-
Part Three - Variation 7 (8:23)
-
Part Three - Variation 8 (12:04)
Links
Spotify
0
geplaatst: 29 december 2008, 18:19 uur
Je moet maar durven, denk ik bij zo’n megalomaan concept als dit. Wie haalt het in Godsnaam (jawel, laten we er maar meteen God bij betrekken) in zijn hoofd om variaties te schrijven bij de meest gekende thema’s uit 7 decennia jazzgeschiedenis; wie heeft het lef om in de voetsporen van niemand minder dan John Coltrane op zoek te gaan naar God, in een poging om levensvreugde en oneindige dankbaarheid voor de existentie te veruitwendigen? De lefgozers in kwestie zijn Kris Defoort en Fabrizio Cassol, het wonderbare resultaat is een meesterwerk van formaat.
Hoewel het ten zeerste te betwijfelen valt of beide muzikanten zich om de spirituele kant van ‘A Love Supreme’ hebben bekommerd, is Coltrane hier toch alomtegenwoordig, in gelijk welke variatie. Opmerkelijk daarbij is dat niet zijn typische, “scheurende” geluid naar voren komt, noch de “sheets of sound” die de man zo beroemd gemaakt hebben, maar veeleer zijn geest. Als werden beide componisten tijdens hun werk ingefluisterd door een schare engelen Gods, zo zwanger is dit album van de ziel van John Coltrane. Dense harmonieën, een nimmer aflatende kolkende geluidsstroom, be-zielde solo’s, striemende strijkers en een overvloed aan energie maken van ‘Variations on a Love Supreme’ een verpletterend exploot.
De kracht schuilt juist daarin dat noch Defoort, noch Cassol een tweede ‘A Love Supreme’ in gedachten hadden, maar een uitbreiding op het bestaande basismateriaal. U zult Defoort nergens verwarren met McCoy Tyner, en de elektrische baslijnen doen niet meteen denken aan het gortdroge spel van Jimmy Garrison. Nergens is er dus sprake van een déjà-vu: anno 1995 is Coltrane uitgebreid tot een bigband met strijkers, en schijnbaar ook meer Coltrane dan ooit tevoren.
Zoals bij alle magische muziek moeten we echter met een cliché besluiten, namelijk dat woorden alleen maar afdoen aan het wonder van de muziek. Komt dat zien, komt dat horen; en unaej heeft wellicht toekomstig top10-materiaal!
(met dank aan thejazzscène voor zijn onstuitbare vrijgevigheid)
Hoewel het ten zeerste te betwijfelen valt of beide muzikanten zich om de spirituele kant van ‘A Love Supreme’ hebben bekommerd, is Coltrane hier toch alomtegenwoordig, in gelijk welke variatie. Opmerkelijk daarbij is dat niet zijn typische, “scheurende” geluid naar voren komt, noch de “sheets of sound” die de man zo beroemd gemaakt hebben, maar veeleer zijn geest. Als werden beide componisten tijdens hun werk ingefluisterd door een schare engelen Gods, zo zwanger is dit album van de ziel van John Coltrane. Dense harmonieën, een nimmer aflatende kolkende geluidsstroom, be-zielde solo’s, striemende strijkers en een overvloed aan energie maken van ‘Variations on a Love Supreme’ een verpletterend exploot.
De kracht schuilt juist daarin dat noch Defoort, noch Cassol een tweede ‘A Love Supreme’ in gedachten hadden, maar een uitbreiding op het bestaande basismateriaal. U zult Defoort nergens verwarren met McCoy Tyner, en de elektrische baslijnen doen niet meteen denken aan het gortdroge spel van Jimmy Garrison. Nergens is er dus sprake van een déjà-vu: anno 1995 is Coltrane uitgebreid tot een bigband met strijkers, en schijnbaar ook meer Coltrane dan ooit tevoren.
Zoals bij alle magische muziek moeten we echter met een cliché besluiten, namelijk dat woorden alleen maar afdoen aan het wonder van de muziek. Komt dat zien, komt dat horen; en unaej heeft wellicht toekomstig top10-materiaal!
(met dank aan thejazzscène voor zijn onstuitbare vrijgevigheid)
* denotes required fields.
* denotes required fields.