Sonny Rollins & Coleman Hawkins - Sonny Meets Hawk! (1963)

Met verkrachte eenden gaan ze ertegenaan... euh... ik bedoel met vereende krachten!
Sfeervol, moody, voor de late uurtjes! (en voor de liefhebber)

mijn eerste kennsimaking met jazz die me direct aanstond

ga het weer eens opzoeken

Sonny Rollins en Cole Hawkins bundelen de krachten op ”Sonny Meets Hawk!”. Twee geweldige saxofonisten die elkaar goed aanvullen. Beide stijlen passen goed bij elkaar. Ze spelen niet alledaagse patronen en daarom moet ik er wel altijd echt even inkomen. Maar als dat eenmaal gebeurt dan vind ik ”Sonny Meets Hawk!? een lekker laidback ontspannend jazz album. De ene keer swingend, dan ingetogen en vervolgens weer opzwepend. Het pianospel is van echte toegevoegde waarde en hoewel het baswerk redelijk standaard klinkt, is het een heerlijke basis. ”Sonny Meets Hawk!” is niet de meest toegankelijke jazzplaat, maar dat hoeft ook niet. Het is er in ieder geval wel eentje waar ik van kan genieten, zeker in de late (of vroege) uurtjes.

Volledig mee akkoord

Nog meer tenor-gekte, ditmaal met Hawkins erbij. Een lekkere avant-garde-plaat maar wel met heel veel structuur om niet helemaal de weg kwijt te raken als luisteraar. Mooi question-answer samenspel tussen Sonny en Coleman. Fijne groovende rimtesectie. Dit is wel echt erg aangenaam en spannend om naar te luisteren dan die gave hoes erbij. Deze zou ik wel op lp willen.

Overigens lees ik veel slechte recensies van jazzpureerders op het web. Ergens las ik dat Hawkins wordt overschaduwd door Rollins, en dat Hawkins niet zijn volledige kunnen kan laten horen, omdat de ritmesectie van Rollins is. Maar ik vind dat nogal vergezocht. In mijn oren klinkt dit wel als een sessie waar de heren echt aan elkaar gewaagd zijn, en het beste in elkaar naar boven halen.

Dit heeft toch niet veel van doen met avant-garde? Goed, Sonny perst er weleens een piep en een knor uit maar met zoveel structuur en oude swing legende valt dit toch gewoon onder de reguliere jazz volgens mij.

Het klinkt ook allemaal te swingend voor avant-garde. Maar ik denk dat ik die term overnam van een recensie. Tegenwoordig kun je tijdens het luisteren allemaal dingen opzoeken op het web, vandaar.

Reguliere jazz dus.

2 giants inderdaad, waarbij de een dus niet onder hoeft te doen voor de ander en er geen winnaar aangewezen hoeft te worden. Uit een tijd dat tenor battles (denk Sonny Side Up met Gillespie en Stitt) alweer een tijdje achter ons lagen en er juist meer naar complementaliteit in de muziek werd gezocht. Goede ontwikkeling wat mij betreft.