Ennio Morricone - Mission to Mars (2000)

Nooit eerder had Morricone voor een science fiction film een score gecomponeerd.Mission To Mars was toendertijd de tegenhanger van Red Planet, met een zeer experimentele score van Revell.Morricone doet ditzelfde; hij verkent ook nieuw terrein hier en weet de meest onorthodoxe/ experimentele methodes toe te passen.Ook Morricone’s score is erg rauw en donker, met hartloze tracks,maar daarentegen ook alom vattende emotionele tracks. Ook als is het maar voor even.Met een vrouwelijk synth koor in de track ‘’A Wife Lost’’, tevens een tragedie creerend.

Op dat vlak lijkt zijn score ook wel wat op Alex Norths afgewezen score van 2001: A Space Odyssey. De schoonheid van de ruimte, het ontdekken van een andere planeet, het in contact komen met onbekende dingen.Maar op een iets andere manier.

Zenuwenmuziek wordt het nogal vaak genoemd. Neem nu de herhalende viool/bass/orgel formatie in ‘’Towards the Unknown’’. Het fascineert dan ook als dit soort zenuwen gedoe na meerdere malen je toch weet te grijpen.Het gebruik van het orgel is nog nadrukkelijker aanwezig in ‘’A Martian’’.

De openingstrack zet de algehele sfeer al op een presenteerblaadje, de eenzaamheid van de ruimte, maar ook de opwinding.Met ‘’A Hart Beats In Space’’ neemt de componist de titel ook letterlijk. Een bonkend hart bouwt werkt toe naar een steeds hoger opbouwend vioolmotiefje met een ingetogen koor.Een elektrische gitaar maakt ook zijn opwachting en het main theme verschijnt voor het eerst.
‘’Sacrifice of Hero’’ is verwarrend door koper elemtenten op twee varianten te brengen en dit te laten begeleiden door violen, wat snare drum en zelfs iets militaristisch achtigs.Atonale tonen zijn ook zo nu en dan te horen. Morricone lijkt zelfs niet thematisch uit de hoek te willen komen, maar meer spelen met zijn beschikbare middelen en sound effects een belangrijke rol laten spelen.Pas tegen het einde van de score aan breekt het thematisch werk wat meer door, er is zelfs iets bombastisch waar te nemen. En dit alles fascineert enorm en klinkt ook verrassend, alhoewel sommige stukken zo uit oudere sci-fi scores lijken te zijn hergebruikt.Maar schijn bedriegt. 5 sterren

Heb de film afgelopen vrijdag gezien. Film viel best een beetje tegen. Ik vond de muziek van deze film ook niet echt naar voren komen. Morricone heeft eens gezegd, dat hij door zijn muziek, ook slechte films een hoge waardering wilde bezorgen. Dat is hem met deze film wat mij betreft wel gelukt.

Los van de film, waan ik me echt in de ruimte met deze soundtrack. Ik heb naast mijn interesse voor filmmuziek, ook een interesse voor sterrenkunde. Dus ik waardeer deze soundtrack ook met 5 sterren.

Dat is precies zijn veerkracht, altijd er voor de volle honderd procent voorgaan. Vooral tijdens het onderweg naar de planeet kon hij zich heerlijk uitleven in experimentele zaken. Dat daarnaast de score ook op plaatsen wat vervelend heroisch is moet men dan maar voor lief nemen, al waardeer ik deze daardoor nu juist wel iets minder.

En deze

Ik weet even geen Morricone score die ik minder onderscheidend vind.

Oh, die zijn er genoeg.