Diethelm / Famulari - Diethelm / Famulari (1983)

Bij opruim werkzaamheden kom je zaken tegen waar van je zegt: "Heb ik dat ook in de collectie?" Zo'n geval is deze plaat van Diethelm en Famulari. Uit de hoes haal ik een lp zonder een enkel krasje waardoor ik tot de conclusie kom dat ik hem heb gekocht om niet te draaien. Vreemde motivatie om iets te kopen om het enkel in de kast te zetten denk ik nog.

Na al die jaren kom ik de naam van dit album tegen op de MusicMeter en dat verplichte mij althans het album te gaan draaien. Even stofhappen en weldra komen er klanken uit de boxen van de plaat die ik ergens weggestopt had. Slecht is de muziek niet echt, maar om naar huis te e-mailen is het ook weer niet.

Vrolijke muziek vult mijn woonkamer en ik krijg al snel het gevoel de muzikanten hebben lol in wat ze doen en qua techniek zit het wel snor. Nadat kant A is afgelopen, slof ik naar de stereo om de grote zwarte plaat om te draaien. Vol verwachting zoekt de naald het spoor van de groef en opnieuw klinkt er vrolijke ontspannende muziek, zei het wel wat rustiger, maar technisch zit het wel goed zover ik daar over kan oordelen. Die rust noopt mij om over het leven na te gaan denken. De heren hebben dit schijnbaar door en gooien er wat onverstaanbare zang aan toe, waardoor ik het idee krijg om een vrolijke dans te gaan aanvangen. Dit laatste doe ik maar niet, omdat er anders niets van dit stukje terecht zou komen. Na zo'n 10 minuten is het duidelijk tijd voor wat rust. Duistere niet te plaatsen klanken vullen mijn woonkamer, waardoor ik me rustig ga voelen. Even denk ik: er is wat mis met de pick-up, want ik hoor een hele tijd niets. Tot dat er ineens een geluid uit de boxen komt om u tegen te zeggen. Hierna volgt weldra een vrolijk up-tempo stuk muziek, waarop je helemaal uit je bol kan gaan. Dit houdt echter te snel op en had voor mij nog wel enige tijd mogen duren.

Al bij al een album voor wie van vrolijke muziek houdt met hier en daar ruimte voor zelfreflectie al klinkt dat wat zweverig...............

Grappig dat ik dit tegenkom. Zelf heb ik de LP ook gehad en ben blij dat ik de CD nog heb kunnen bemachtigen.

In 1983 braken deze 2 heren door. In Nederland zeker door het programma van Sonja Barend. De één op een orgel/synth en de ander op acoustische gitaar. Een fantastische en tevens ongebruikelijk combinatie. Maar tegelijkertijd één die een heel aparte sound te weeg brengt.

The Flyer is zelfs in Nederland geproduceerd en opgenomen en ik vindt het nu nog een dijk van een album.

Leuk om van een ander te horen, dat je niet de enige bent met dit album in de kast. Dat roept meteen de vraag op wat zal er van de heren Diethelm en Famulari zijn geworden?

Voorzover ik me herinner was er destijds best een kleine hype gaande rondom deze plaat. Ik heb 'm al vanaf 1984 in mijn bezit. De composities doen mij soms wat aan Flairck denken.
Diethelm heeft zijn muzikale carrière weer opgepakt. zie : Thomas Diethelm - thomas-diethelm.ch
Santino Famulari (Italiaan) heeft nog albums gemaakt met Andreas Vollenweider.

Ook ik heb ze gezien op TV bij Sonja Barend in 1983 als 15-jarige jongen en die plaat moest ik toen gewoon hebben. Later kocht ik ook nog Valleys In My Head en deze gold lange tijd als mijn best album tot dan toe. Ik wist trouwens niet dat The Flyer nu ook op CD verkrijgbaar is, daar ga ik achteraan. Wat ik ook altijd jammer vond is dat het singletje The Flyer (crica 3:40) nergens op CD of MP3 verkrijgbaar is, ik probeer al jaren om alle persoonlijke single top 100's van de jaren 80 compleet digitaal te hebben maar sommige singles ontbreken nog steeds.
Goed om te lezen dat de heren weer samen aan het muziekmaken zijn, bedankt voor de link. Ben erg benieuwd naar het resultaat.
Ongelooflijk dat die Diethelm 13 jaar zijn gitaren niet heeft aangeraakt !!!

The Flyer stond ook bij mij in de kast, maar ergens onderweg zijn al mijn LP's verdwenen. Een paar jaar geleden ben ik opnieuw op zoek gegaan naar The Flyer en heb uiteindelijk een mailtje naar Thomas Diethelm gestuurd met de vraag of hij nog wat CD's had liggen. Ik kreeg een bericht terug van Brigitta Schaeren, zijn co-producer. Ik heb vervolgens wat geld naar Zwitserland gestuurd en kreeg per ommegaande The Flyer op CD, plus een CD van Diethelm die als Guiteros nog wat muziek maakt. Op youtube staan verschillende filmpjes van Diethelm (zoek op Guiteros).

Tom

Geen gek album, wel ietwat verouderd door het hoge Tros-gehalte van de synths. Aardige deuntjes.

Weer zo'n plaat die ik destijds via de lp-show van Wim van Putten heb leren kennen. Eerst zijn mix een tijd op een cassettebandje en vervolgens de plaat kopen. Zo is het bij vele platen van de lp-show gegaan. Al had Wim van Putten wel een voorkeur voor de wat softere symfo. Camel en Alan Parsons waren echt zijn favorieten. En deze zit ook wel in de wat softere hoek. Maar technisch knap inderdaad en verder best lekkere muziek.