Jim Kirkwood - The Darkening Hour (2004)

Jim Kirkwood houdt volgens mij van twee dingen het scheppen van duistere sferen en doorwerken. Dit album The Darkening Hour begint behoorlijk donker. Al snel zit ik middels de track Never Stay from the Path in de onderwereld. Vreemde creaturen zijn aan het communiceren op een zeer duistere sfeer uit de electronica-winkels. Later komt daar nog onweer bij, maar het is een en al duisternis wat er te horen is Gezellig is iets anders, qua sfeer doet het me denken aan de Muppets die bij Steven Spielberg op bezoek zijn geweest. Wat later rollen de sequencen door de kamer en geven me een gevoel of er een gevecht plaat vindt in het riool. Ratten kruisen de degens met ander gespuis. Wat later is er meer rust in het stuk maar het unheimische blijft.

Of de wind om de oren loeit op een poolvlakte begint Atropine Flight. Hierna is goed te zien en te voelen hoe onmetelijk groot het daar wel is. Wat later is er wat zenuwachtigs te horen wat een beetje doet denken of een alarm niet zuiver staat afgesteld. Maar dan is daar ineens een heerlijk ritme wat veel goed maakt. In gedachte ben ik los van de grond en zie de mooiste dingen onder mij verschijnen. Mede door het stuwende ritme ga ik steeds hoger, waardoor het eind van de dampkring in zicht komt. Daar buiten wacht me een bijzondere verrassing....

Het begin van By the Pale Moonlight de me wat denken of ik heel ver in de ruimte ben tercht gekomen. Tot een vreemde stem is te horen die van een overleden persoon kan zijn. Hieronder een vreemd sfeertje. Wat later is er iets in de compositie te horen wat me aan dreiging doet denken. Vreemd is het dan ook te horen dat er even een klassiek bespeelde fluit is te horen. Daarna wordt de muziek broeierig en mond uit in een onheilspellend geheel.

Spellbound begint met een mooie lage toon, waarna het lijkt of een kosmiche trein door de kamer gaat. Hierna volgt er rust die me het gevoel geeft of ik in ijle lucht tercht ben gekomen. Een rustgevende lage toon versterkt dit beeld nog eens. Heel subtiel is daar een verandering die een voorbode lijkt te zijn van iets waar je lekker op kunt wegdrijven. Tot dat Jim Kirkwood je langzaam uit je droom laat komen en je de wereld weer laat zien. Om je vervolgens alleen achter te laten.

Met niet direct te plaatsen geluiden begint Canewden Hill. Het doet daardoor duister aan wel roept het bij mij het beeld op van een grijze vlakte. Zodra de sequencer aan gaat is het gedaan met de rust. De contouren van de berg worden met de minuut duidelijker en de tocht naar boven wordt ingezet. En wat is dat grappig ineens, het is alsof ik even Kraftwerk hoor, het doet wat denken aan Autobahn. Hierna wordt de beklimming voortgezet in marstempo, waarna de top in alle stilte wordt bereikt. En daarmee komt een er een eind aan een heerlijk album van Jim Kirkwood.