Jim Kirkwood - Corvis Christi (2005)

Vlak voordat Jim Kirkwood zijn meesterlijke Foxhalt Edge zou uitbrengen, kwam in hetzelfde jaar het ook al niet misselijke Corvis Christi uit. En ook op dit album gooit Kirkwood alle remmen los, getuige Cathari, waarmee het album voortreffelijk opent.
Sublieme synth-passages wisselen zich voortdurend af, en de fantastische sequences zijn ook een vermelding waard. Ergens in de 7e minuut, wordt de track wat rustiger, maar al snel komen er allerlei scherpe en gemene melodielijnen om de hoek kijken. Een muzikaal 'crescendo', zorgt er uiteindelijk voor, dat er ergens in de 11e minuut een muzikale ommezwaai plaatsvindt. Een onnavolgbaar snelle sequence doet zijn intrede en meteen hebben we hier te maken met ongelooflijk adrenaline-pompend materiaal. Uiteindelijk keert de rust weer enigzins terug, en daar eindigt de track ook mee.
Al Zhara is gewoon een degelijke Kirkwood-track, maar heeft eigenlijk niet veel bijzonders te bieden, behalve dat het gewoon lekker weg luistert.
Tarot Revelation daarentegen is weer subliem, en kent een spannende opbouw. Vooral de sequence die zich langzaam weet te ontwikkelen met het daarbij behorende ritme, zorgt voor een sterke opbouw. In de 12e minuut ontspruit het nummer pas echt, en allerlei synth-geluiden en –melodieën worden op je losgelaten. Wederom geweldige track!
The Lychgate is de donkerste track van het album, maar is wederom een hoogtepunt. De voortstuwende kracht van deze wat loggere track zorgt vooral in de 2e helft van het nummer voor ongekend luistergenot.
Corvis Christi is Jim Kirkwood op z’n best. Het is onvoorstelbaar dat deze man zulke geweldige albums uitbrengt in relatief zo’n korte tijd. Mag ik er dan ook nog eens bij vermelden dat Jim behalve top-muzikant ook nog eens een geweldig kunstenaar is. Want sinds een jaar of 10 verzorgd Jim al het artwork van zijn albums zelf!!! En wat voor artwork. Meer hiervan is te bewonderen op http://www.thorshof.org/jimart.htm.
Een 4,5.

hm ik weet het niet met dit soort muziek. Ik heb het meer op hardcore metal ! Maar ik zal eens een poging wagen gezien de hoge score.
Op wat voor label is het uitgebracht ? Dark Age ? Wat is dat voor Labelnaam ?

Dit staat mijlenver verwijderd van hardcore metal, maar het is voor electronic music-begrippen best wel heftig. Je moet je er wel voor openstellen.

Dark Age is Jim Kirkwood's eigen platenlabel. Ach ja, je moet het beestje een naam geven, toch?

Dit album van Jim Kirkwood begint gelijk spannend. Cathari trekt me gelijk een avontuur in waar ik al snel een gevoel kan gaan krijgen of ik adem te kort ga komen. Het doet erg aan Tangerine Dream denken, maar dan een stuk donkerder. Het is in ieder geval huiveringwekkend. Na verloop van tijd is de grote dreiging weg, wat wel blijft is een gevoel van achter te zijn gelaten in een gangenselsel van een oud kasteel. Langzaam volgt een deel wat me aan reizen doet denken. Als daar iets bijkomt wat lijkt op een electrische gitaar wordt ik haast letterlijk uit mijn stoel gelicht. Al bij al dit album Corvis Christi begint heel behoorlijk. En ondertussen heeft Cathari een ontspannen wending genomen. Het is nog wat dreigend maar van de prettige soort. In gedachte zit ik in het spookhuis op de kermis, om op het laatst nog een stukje in de ruimte te mogen wandelen.

Al Zhara begint wat zoekend met lage tonen en doet daarnaast wat Oosters aan. Wat later volgt er een wending die mijn ogen voozichtig naar het Westen laten kijken. Door het herhalende ritme waar vioolklanken op zijn te horen en niet direct te plaatsen klanken raak ik zowat in trance. Zodra daar nog een soort klaagzang is op te horen in een taal die ik niet machtig ben krijg ik het gevoel of ik in het Irak van Saddam Hoessein ben beland. Heftig is het in ieder geval. Tot dat daar ineens een soort spirituele rust is die me het gevoel bezorgt heel ver van het aardse weg te zijn.

Tot nu ben ik nog niet in slaap gevallen en de begintonen van Tarot Revalation klinken als een wijzend vingertje op een bed van orkestrale klanken waar wat dreiging van uit gaat. Wat later wordt de muziek kosmisch en doet daar door denken aan de muziek die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Hierna ontpopt de muziek zich even uit tot iets klassieks. In gedachte zie ik mensen die aan ballet doen. Waarna er iets volgt wat me aan reizen doet denken. Afwisselend is het in ieder geval. Even lijkt het een tikje saai te worden door een saai aanhoudend ritme, maar dan volgen met een zeker beleid diverse klanken die er toch iets spannends aan toevoegen. Door het aanhoudend rimte begint stil zitten met de armen over elkaar haast een onmogelijk opgave te worden. Ja, en dan een lekker duister eind tot besluit.

The Lychgate begint erg stil en zodra er wat te horen is heb ik het gevoel of ik aan de andere kant van de dampkring ben. Wijdse sferen omringen mij. Even wat vogels maar bovenal een heerlijk kosmisch klank tapijt. Tot dat er wat drums uit de diepte klinken die me een avontuurlijk universum intrekken. Op Oosters klinkende muziek lijken de brokken steen in de rumte nog groter dan ze daadwerkelijk zijn. En even voor de achtste minuut wordt de muziek wijdser en de kraan met spannende geluiden wordt langzaam stukje bij beetje opengedraaid. Wat volgt is iets wat me aan de Bolero van Ravel doet denken, maar dan anders. Even wat rust om adem te kunnen halen. Toch wordt ik hier naar veloop van tijd wel een tikje duizelig van en dan is daar ineens een moment van stilte en bezinning, waarna ik alleen achter blijf in een diepe stilte die er ineens is.

Waarmee dus een eind komt aan een heel behoorlijk album, met vooral spannende sferen en afwisseling die op de juiste tijden in de composities zijn verwerkt. Kortom: een heel behoorlijk album dus dit Corvis Christi van Jim Kirkwood.

Corvis Christi is tevens de eerste van 3 albums en één mini-album die thematisch gezien bij elkaar horen, teweten:

- Corvis Christi
- Foxhalt Edge
- Canterbury Black
- Foxhalt Marsh

De albums gaan over het verhaal van het dorpje Foxhalt Edge en het verband die het houdt met de geboorte van de Wereldboom, een goddelijke aanwezigheid die als het ware het teken van de verandering van de oude naar de nieuwe wereld aankondigt. Meer daarvan valt te lezen op www.jimkirkwood.com.

Dit album blijft een genot om naar te luisteren en wint opnieuw aan kracht dankzij de beeldende verwoording die Gerard dit album heeft meegegeven. En hoewel mijn naamgenoot uit het verhaal een zeer zwak gestel heeft (als je allergisch bent voor zonlicht, ben je toch gewoon een vampier, lijkt me....?), geldt dat niet voor de muziek van dit album die dezelfde titel als de hoofdpersoon in kwestie heeft gekregen. Dit is nl. inderdaad een héél behoorlijk album van Jim Kirkwood.

CorvisChristi (de MM gebruiker) wees mij onlangs op het bestaan van Jim Kirkwood. Nieuwsgierig geworden, bezocht ik meteen diens website waar al zijn albums, en dat zijn er een paar dozijn, gratis te downloaden zijn, compleet met 'extended liner notes' waarin de componist verslag doet van zijn motivatie en inspiratie.

Mijn eerste kennismaking met Kirkwood was niet mis. Inderdaad is het veelal een kruising van (dark) ambient en Tangerine dream-achtige synths. Een aangename combinatie die muzikaal en emotioneel veel te bieden heeft.

Kirkwood maakt graag, lange, epische nummers waarin 'up-tempo' momenten worden afgewisseld met meer ingetogenere momenten van stille overweging. Met beide kan hij uit de voeten al willen de wat langere rustigere momenten op een gegeven ogenblik niet meer zo beklijven. (electro-acts die dat wel kunnen zijn bijvoorbeeld Raison d'Etre, Cliff Martinez, Julien Neto en Between interval).

Niettemin werd ik erg gecharmeerd van albums als CORVIS CHRISTI (met vooral die exotische zang en fluit in de track 'Al Zhara), FOXHALT EDGE (met de dreigende orgel in 'Blood on the plough') en het wat tragere, spirituelere AFTER THE FIRE (met het 'The Omen'-achtige koor in 'Ghost in the machine').

Een interessante nieuwe ontdekking die, gezien de hoeveelheid aangeboden albums, nog lang niet ten einde is.

To be continued...