Jim Kirkwood - Corvis Christi (2005)

Dit album van Jim Kirkwood begint gelijk spannend. Cathari trekt me gelijk een avontuur in waar ik al snel een gevoel kan gaan krijgen of ik adem te kort ga komen. Het doet erg aan Tangerine Dream denken, maar dan een stuk donkerder. Het is in ieder geval huiveringwekkend. Na verloop van tijd is de grote dreiging weg, wat wel blijft is een gevoel van achter te zijn gelaten in een gangenselsel van een oud kasteel. Langzaam volgt een deel wat me aan reizen doet denken. Als daar iets bijkomt wat lijkt op een electrische gitaar wordt ik haast letterlijk uit mijn stoel gelicht. Al bij al dit album Corvis Christi begint heel behoorlijk. En ondertussen heeft Cathari een ontspannen wending genomen. Het is nog wat dreigend maar van de prettige soort. In gedachte zit ik in het spookhuis op de kermis, om op het laatst nog een stukje in de ruimte te mogen wandelen.

Al Zhara begint wat zoekend met lage tonen en doet daarnaast wat Oosters aan. Wat later volgt er een wending die mijn ogen voozichtig naar het Westen laten kijken. Door het herhalende ritme waar vioolklanken op zijn te horen en niet direct te plaatsen klanken raak ik zowat in trance. Zodra daar nog een soort klaagzang is op te horen in een taal die ik niet machtig ben krijg ik het gevoel of ik in het Irak van Saddam Hoessein ben beland. Heftig is het in ieder geval. Tot dat daar ineens een soort spirituele rust is die me het gevoel bezorgt heel ver van het aardse weg te zijn.

Tot nu ben ik nog niet in slaap gevallen en de begintonen van Tarot Revalation klinken als een wijzend vingertje op een bed van orkestrale klanken waar wat dreiging van uit gaat. Wat later wordt de muziek kosmisch en doet daar door denken aan de muziek die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Hierna ontpopt de muziek zich even uit tot iets klassieks. In gedachte zie ik mensen die aan ballet doen. Waarna er iets volgt wat me aan reizen doet denken. Afwisselend is het in ieder geval. Even lijkt het een tikje saai te worden door een saai aanhoudend ritme, maar dan volgen met een zeker beleid diverse klanken die er toch iets spannends aan toevoegen. Door het aanhoudend rimte begint stil zitten met de armen over elkaar haast een onmogelijk opgave te worden. Ja, en dan een lekker duister eind tot besluit.

The Lychgate begint erg stil en zodra er wat te horen is heb ik het gevoel of ik aan de andere kant van de dampkring ben. Wijdse sferen omringen mij. Even wat vogels maar bovenal een heerlijk kosmisch klank tapijt. Tot dat er wat drums uit de diepte klinken die me een avontuurlijk universum intrekken. Op Oosters klinkende muziek lijken de brokken steen in de rumte nog groter dan ze daadwerkelijk zijn. En even voor de achtste minuut wordt de muziek wijdser en de kraan met spannende geluiden wordt langzaam stukje bij beetje opengedraaid. Wat volgt is iets wat me aan de Bolero van Ravel doet denken, maar dan anders. Even wat rust om adem te kunnen halen. Toch wordt ik hier naar veloop van tijd wel een tikje duizelig van en dan is daar ineens een moment van stilte en bezinning, waarna ik alleen achter blijf in een diepe stilte die er ineens is.

Waarmee dus een eind komt aan een heel behoorlijk album, met vooral spannende sferen en afwisseling die op de juiste tijden in de composities zijn verwerkt. Kortom: een heel behoorlijk album dus dit Corvis Christi van Jim Kirkwood.