The Charlie Daniels Band - Midnight Wind (1977)

Dat bij dit album nog geen enkele reactie is geplaatst, wel dan nog drie stemmen, geeft eigenlijk al een beetje weer dat Charlie Daniels voor dit album niet half Nederland naar de platenzaak heeft weten te lokken.

Ik heb het album zelf ook nog niet zo heel erg lang in huis.
Ook de belangstelling vanuit het thuisfront, de VS, was niet groot. Een notering in de Top Country albums (42) en uiteindelijk 105 in de album Top 200 van Billboard.

We hadden andere muziek aan ons hoofd in 1977 en de belangstelling lag niet bij deze conservatieve, enigszins belegen, Southern rock van Daniels. Wellicht is het een kwestie van verkeerde band met een verkeerd album op een verkeerd tijdstip geweest.

Misschien dat het toch ook ligt aan de tweedeling die ik bespeur en het gebrek aan een hitsingle, zoals later The Devil went down to Georgia dat zou worden. Een vergelijkbaar nummer staat in de vorm van Grape of Wrath als een soort van blauwdruk al op Midnight Wind.

Dat is dan gelijk ook al één van de betere nummers. De tweedeling komt met het nogal zouteloze Maria Theresa, net teveel trage country van het goede.

Zodra Daniels uptempo speelt, met fiddles, banjo en electrisiche gitaren is het prachtig. Zoals bij het prima Redneck Fiddlin' man of Good Ole Boy. Maar dat is niet het hele album gegeven.

Toch zou ik het als geheel wel willen aanbevelen, zeker aan liefhebbers van oudere (traditionele) Amerikaanse (rock)muziek. Daniels lijkt mij bij uitstek een beetje over het hoofd gezien terwijl hij toch een boeiend oeuvre heeft opgebouwd. Wars van modieuze grillen maar wel met sterke melodieën, rechtstreeks uit North Carolina.

Maar je kunt er altijd nog weer eens aan beginnen.

Vooral het titelnr. vind ik ijzersterk. Schitterend strak. Vette gitaren. Mooie zang en een super gaaf jazzy tussenstuk. Ook Indian Man is een prachtige ode aan de geschiedenis van de Noord Amerikaanse Indianen en hun tragische lot opgelegd door de White Man.