Teenage Fanclub - Thirteen (1993)
mijn stem
75 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Creation
-
Hang On (5:05)
-
The Cabbage (2:56)
-
Radio (2:56)
-
Norman 3 (4:36)
-
Song to the Cynic (3:36)
-
120 Mins. (3:07)
-
Escher (3:19)
-
Commercial Alternative (2:40)
-
Fear of Flying (5:25)
-
Tears Are Cool (3:48)
-
Ret Liv Dead (2:09)
-
Get Funky (1:22)
-
Gene Clark (8:38)
-
Genius Envy * (3:00)
-
Don's Gone Columbia * (1:32)
-
Chords of Fame * (3:37)
-
Weird Houses * (4:23)
-
Golden Glades * (4:31)
-
Older Guys * (2:37)
-
Goody Goody Gum Drops [Live] * (2:50)
-
Radio [Live] * (2:58)
-
It's Hard to Fall in Love [Live] * (2:07)
-
Gene Clarke [Live] * (5:35)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
49:37
(1:22:47)
0
geplaatst: 26 februari 2019, 20:54 uur
Thirteen was mijn kennismaking met Teenage Fanclub. Het is nooit helemaal iets tussen mij en de band geworden, zoals dat wel gebeurde met "soortgenoten" The Posies en grote inspiratiebron Big Star. Met name die eerste plaat, die ik ontdekte via Teenage Fanclub, is zo goed. Daar tipt de Schotse band niet aan. Door de album titel kwam ik daar uit.
Thirteen is een album dat uiteindelijk te eenvormig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prima plaat, maar het gruizige staat uiteindelijk de echte briljantie in de weg en dat is jammer.
Het hoogtepunt staat aan het einde. 'Gene Clark' dat eigenlijk Neil Young had moeten heten natuurlijk, is een pracht van een gitaarduel, 'Like A Hurricane' of 'Cortez The Killer' waardig. Daarnaast het heerlijke 'Radio' en nog veel meer lekkers.
Alleen door de Big Star verwijzing verdient Thirteen een eervole vermelding, maar ook op zichzelf staand, is het een prima plaat. Met de nostalgie van een voetbal zoals ik in het begin van de jaren 70 zo vaak tegenaan trapte op de voorkant. Nostalgie, dat is het woord dat deze plaat kenmerkt.
Thirteen is een album dat uiteindelijk te eenvormig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prima plaat, maar het gruizige staat uiteindelijk de echte briljantie in de weg en dat is jammer.
Het hoogtepunt staat aan het einde. 'Gene Clark' dat eigenlijk Neil Young had moeten heten natuurlijk, is een pracht van een gitaarduel, 'Like A Hurricane' of 'Cortez The Killer' waardig. Daarnaast het heerlijke 'Radio' en nog veel meer lekkers.
Alleen door de Big Star verwijzing verdient Thirteen een eervole vermelding, maar ook op zichzelf staand, is het een prima plaat. Met de nostalgie van een voetbal zoals ik in het begin van de jaren 70 zo vaak tegenaan trapte op de voorkant. Nostalgie, dat is het woord dat deze plaat kenmerkt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.