Gorki - Ik Ben Aanwezig (1998)

Deze Ik Ben Aanwezig behoort zonder twijfel tot het beste werk van mijn favoriete Nederlandstalige band. Hoewel ik dit album niet zo heel vaak meer uit de platenkast pluk (vroeger heb ik deze werkelijk grijsgedraaid), blijft het meer dan een uur lang genieten van de bloedmooie composities van Luc de Vos. Bovendien bevat deze plaat aardig wat van mijn favoriete Gorki-songs. Eigenlijk verdient hij het dan ook om mijn CD-speler wat vaker te bewonen, maar goed, af en toe moet je al eens wat nieuwe groepen ontdekken, niet waar?
Soms heb ik de indruk dat het succes van wereldsong Mia en de ietwat ludieke tv-optredens van zanger de Vos het uitstekende oeuvre van Gorki in de schaduw stellen. Ik kan me anders niet voorstellen waarom deze geweldige muziek verstoken blijft van de aandacht die het verdient. In navolging van Zachary Glass vind ik eveneens dat de productie, waar veel kritiek op was, de plaat naar een hoger niveau tilt.
De nummers dan ... Daar kan ik kort over zijn: 13 songs, 13 keer raak! Zo'n lied als Ik Ben Aanwezig is toch werkelijk van het allerbeste dat ons Belgenlandje ooit het universum heeft ingestuurd:
Dronken vrouwen op de kermis met ballonnen het was
Zondag een kale hond die jankte als mijn broertje
Toen die klein was en ik dacht aan dat examen
Het was te moeilijk voor mijn zieke geest
Zo'n prachtige tekst kan alleen ontsproten zijn aan het brein van Vos.
Andere persoonlijke favorieten op Ik Ben Aanwezig zijn Aan De Rand Van De Beschaving, Wie Zal Er Voor De Kinderen Zorgen, Vaarwel Lieveling, Mijn Dierbare Vijand en Punk Is Dood.