Zeitkratzer and Lou Reed - Metal Machine Music (2007)

Het gaat hier om een live herwerking van Metal Machine Music van Lou Reed door Zeitkratzer en Lou Reed. Zeitkratzer speelt met tien of elf muzikanten deze brok noise met klassieke instrumenten. Dit gebeurt op een erg speciale wijze (te zien in de bijgevoegde dvd); de muzikanten bespelen met hun instrument een soort van drones of korte zelfde noten achter elkaar. Hierdoor wordt de klank van één instrument vrij monotoon. Hierdoor zal een oppervlakkige luisteraar de totaalklank als één geheel benaderen. Geconcentreerde luisteraars zullen al gauw verschillende instrumenten en geluiden van elkaar kunnen onderscheiden.
Vaak zijn verscheidene luisterbeurten nodig om toch enige vat te krijgen op de muziek. Dat is nodig want het is allemaal nog zwaarder en moeilijker dan de originele versie. Metaal dat over een percussie-instrument krast, het binnenwerk van een piano dat wordt beslagen, violen en cello die als gitaren lijken bespeeld te worden: het Duitse Zeitkratzer doet het allemaal. Erg indrukwekkend plaatje is het.
In deel drie komt wordt er op het einde gebroken met het akoestisch instrumentarium en zal Reed als solist invallen. Hij speelt een stuk op zijn elektrische gitaar die live voorzien wordt van de nodige feedback en distortion. Briljante hoge klanken worden aangehouden door middel van een delaypedaal. Deze gaan over in een optelling van tikkende gitaargeluiden die dan aanleiding geven tot het invallen van de klassieke instrumenten. Dit heeft een briljant slot tot gevolg.
In een interview op de dvd legt Reed nog het één en het ander uit aan het publiek. Hij heeft het over zijn liefde over de gitaar en hoe het werk in elkaar zit. Dit kon natuurlijk niet zonder zijn verbitterdheid te laten merken tegenover de nogal zenuwachtige Duitse journalist.

Hij is mooi heh. Ik heb hem een tijdje terug ook eens helemaal beluisterd en ik kan deze meer waarderen dan het origineel. Ik zit zelf ook te denken aan een 4, maar ben nog niet zeker.

Klinkt interessant. Was al van plan om de originele te bestellen dus waarschijnlijk doe ik deze erbij. Overigens tof dat sommige mume users dit toch kunnen waarderen.

Inmiddels in mijn bezit en behoorlijk fantastisch! Vanmiddag maar eens de bijbehorende dvd bekijken

Fijn dat je deze zware koek ook kan appreciëren. Nummer één en nummer drie zijn mijn lievelingsnummers.

Net de dvd bekeken en ook zeer de moeite waard, tof om te zien hoe de haast onmogelijke muziek van het orgineel vertaald wordt naar akoestische instrumenten. knap gedaan!
o ja, niet voor beginners!

hey cool, denk dat ik deze ook maar eens beluister binnen kort.

Drie maanden in bestelling geweest, maar ik kan eindelijk mijn huisgenoten pesten. Niet dat ik dit herrie vind, overigens. Maar zei wel

Drie maanden, dat is wel heel lang,maar het wachten wordt beloond dat garrandeer ik je.

Ik kan duidelijk alle instrumenten onderscheiden (lang leve de geweldige productie!) maar juist dat alle 'valse' instrumenten samen één toon, één prachtige totaalklank vormen. Dit gaat minimaal 4* worden.

En voor degene die dergelijk valse, schelle vioolpartijen op waarde weet te schatten:

Ole-Henrik Moe - Ciaccona / 3 Persephone Perceptions (2007)

Zonder enige kennis genomen te hebben van het origineel heb ik dit album een kans gegeven, en ja, bijzonder is hij wel. Ik had me aan meer electronica verwacht, maar het geheel klinkt verrassend akoestisch, en weinig schril (lees: metaalachtig ).
'Metal Machine Music' bestaat integraal uit een massieve klankmuur, waaronder en waarboven allerhande interessante dingen gebeuren. Zoals thejazzscène al aangeeft, lijkt het alsof de drie delen elk afzonderlijk een eigen leven gaan leiden: de kleine bewegingen (korte miniaturen die uit het niets lijken op te duiken) zijn als ledematen van een atletisch lichaam, de centrale cluster is het pulserende hart.

Veelzijdig is dat lijf echter niet. Op zich denk ik bij het horen van wat Zeitkratzers muzikale leider Ulrich Kreiger gecreëerd heeft aan de finale van een of ander op hol geslagen werk van Philip Glass of Arvo Pärt. Problematisch is echter dat 'Metal Machine Music' een bijzonder lange apotheose is, en wel één die gaat vervelen. De cluster blijft immers steeds van dezelfde omvang, en het doet af aan de esthetiek van wat de musici trachten te creëren. Zo horen we in 'Part Two' een prachtige trompet-melodie komen (of vergis ik mij in instrument?), die spijtig genoeg technisch verdrinkt in de statische geluidsmuur.

Op die manier haakt de luisteraar uiteraard snel af. Want zelfs wie moeite doet om door het complexe weefsel heen te luisteren, krijgt iets te horen dat in de eerste plaats "onvolkomen" aanvoelt.
Ook is het even slikken bij Lou Reeds bijdrage in 'Part Three': de muziek wordt ruw afgebroken voor een niet eens zo muzikale solo, maar eenmaal Zeitkratzer en compagnie terug bijvalt, krijgen we toch een warme harmonie te horen die de zinnen prikkelt.

Ik ben niet enthousiast, maar desondanks absoluut benieuwd naar de ongetwijfeld verhelderende dvd die de uitgave vergezeld. Alleen schieten alle kanalen helaas tekort om mij hierbij te helpen (van internet tot bibliotheken), zonder dat ik een heuse som moet neertellen.