Zeitkratzer and Lou Reed - Metal Machine Music (2007)
mijn stem
6 stemmen
Verenigde Staten
Avant-Garde
Label: Asphodel
- Part One (16:28)
- Part Two (16:28)
- Part Three (17:48)
0
geplaatst: 15 juli 2009, 20:25 uur
Zonder enige kennis genomen te hebben van het origineel heb ik dit album een kans gegeven, en ja, bijzonder is hij wel. Ik had me aan meer electronica verwacht, maar het geheel klinkt verrassend akoestisch, en weinig schril (lees: metaalachtig 
).
'Metal Machine Music' bestaat integraal uit een massieve klankmuur, waaronder en waarboven allerhande interessante dingen gebeuren. Zoals thejazzscène al aangeeft, lijkt het alsof de drie delen elk afzonderlijk een eigen leven gaan leiden: de kleine bewegingen (korte miniaturen die uit het niets lijken op te duiken) zijn als ledematen van een atletisch lichaam, de centrale cluster is het pulserende hart.
Veelzijdig is dat lijf echter niet. Op zich denk ik bij het horen van wat Zeitkratzers muzikale leider Ulrich Kreiger gecreëerd heeft aan de finale van een of ander op hol geslagen werk van Philip Glass of Arvo Pärt. Problematisch is echter dat 'Metal Machine Music' een bijzonder lange apotheose is, en wel één die gaat vervelen. De cluster blijft immers steeds van dezelfde omvang, en het doet af aan de esthetiek van wat de musici trachten te creëren. Zo horen we in 'Part Two' een prachtige trompet-melodie komen (of vergis ik mij in instrument?), die spijtig genoeg technisch verdrinkt in de statische geluidsmuur.
Op die manier haakt de luisteraar uiteraard snel af. Want zelfs wie moeite doet om door het complexe weefsel heen te luisteren, krijgt iets te horen dat in de eerste plaats "onvolkomen" aanvoelt.
Ook is het even slikken bij Lou Reeds bijdrage in 'Part Three': de muziek wordt ruw afgebroken voor een niet eens zo muzikale solo, maar eenmaal Zeitkratzer en compagnie terug bijvalt, krijgen we toch een warme harmonie te horen die de zinnen prikkelt.
Ik ben niet enthousiast, maar desondanks absoluut benieuwd naar de ongetwijfeld verhelderende dvd die de uitgave vergezeld. Alleen schieten alle kanalen helaas tekort om mij hierbij te helpen (van internet tot bibliotheken), zonder dat ik een heuse som moet neertellen.
). 'Metal Machine Music' bestaat integraal uit een massieve klankmuur, waaronder en waarboven allerhande interessante dingen gebeuren. Zoals thejazzscène al aangeeft, lijkt het alsof de drie delen elk afzonderlijk een eigen leven gaan leiden: de kleine bewegingen (korte miniaturen die uit het niets lijken op te duiken) zijn als ledematen van een atletisch lichaam, de centrale cluster is het pulserende hart.
Veelzijdig is dat lijf echter niet. Op zich denk ik bij het horen van wat Zeitkratzers muzikale leider Ulrich Kreiger gecreëerd heeft aan de finale van een of ander op hol geslagen werk van Philip Glass of Arvo Pärt. Problematisch is echter dat 'Metal Machine Music' een bijzonder lange apotheose is, en wel één die gaat vervelen. De cluster blijft immers steeds van dezelfde omvang, en het doet af aan de esthetiek van wat de musici trachten te creëren. Zo horen we in 'Part Two' een prachtige trompet-melodie komen (of vergis ik mij in instrument?), die spijtig genoeg technisch verdrinkt in de statische geluidsmuur.
Op die manier haakt de luisteraar uiteraard snel af. Want zelfs wie moeite doet om door het complexe weefsel heen te luisteren, krijgt iets te horen dat in de eerste plaats "onvolkomen" aanvoelt.
Ook is het even slikken bij Lou Reeds bijdrage in 'Part Three': de muziek wordt ruw afgebroken voor een niet eens zo muzikale solo, maar eenmaal Zeitkratzer en compagnie terug bijvalt, krijgen we toch een warme harmonie te horen die de zinnen prikkelt.
Ik ben niet enthousiast, maar desondanks absoluut benieuwd naar de ongetwijfeld verhelderende dvd die de uitgave vergezeld. Alleen schieten alle kanalen helaas tekort om mij hierbij te helpen (van internet tot bibliotheken), zonder dat ik een heuse som moet neertellen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.