Kathleen Edwards - Failer (2003)

Prima debuut van deze lichtere versie van Lucinda Williams. (En dat bedoel ik echt niet negatief)
Stiekem vind ik de opvolger net iets consistenter en beter.

Destijds in 2003 aangeschaft om het liedje Hockey Skates weet ik nog. Vond het album toen wat bleekjes en dan gaat zo'n CD de kast in om er zelden uit te komen. Toch vandaag aangenaam verrast, Edwards heeft een mooie stem en haar liedjes zitten prima in elkaar. Toch een fijn album eigenlijk.

Een prima debuut in rootsrock/americana muziekland. Destijds in 2003 direct geboekt voor een Europese tour, waarbij ze ook optrad tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen. De nummers bleven live goed in stand.

De sfeer van het album doet mij lekker herfstig aan. Kathleen neemt de slaggitaar voor haar rekening, gitarist Jim Bryson neemt goede, afwisselende gitaarsolo's voor zijn rekening. Kathleen zingt goed, doch in de breedte over het album had er iets meer variatie in haar zangstem gemogen. Daar staat tegenover: het is een debuut, waarbij het geluid niet te schoon is geproduceerd.

Het rustige Hockey Skates is de favoriet, ook door de gebruikte beeldspraak in haar woordenspel. The lone Wolf, in eerst instantie vond ik het een van de mindere nummers van het album. Maar gaandeweg de jaren ben ik het nummer steeds meer gaan waarderen. De verhaal-vertellijn kwam bij mij eerst niet binnen, gaandeweg de jaren veranderde dat.

Zeer prettige rootsrockmuziek. Muziek die geruststelt. Mooi voor de donkere avonden.