The Kids - Black Out (1981)
mijn stem
21 stemmen
België
Punk
Label: Mercury
-
Johnny's on the Dole (2:43)
-
Tomorrow (3:19)
-
Lonely Man (3:14)
-
There Will Be No Next Time (2:41)
-
Lone Rider (3:30)
-
Wild Days Are Over (3:14)
-
Spend the Night with Me (3:00)
-
Innocent Girls (3:56)
-
Don't Say No (2:37)
-
My Only Love (2:41)
-
It Doesn't Matter Baby (2:19)
-
Another World (2:49)
1
geplaatst: 3 februari 2009, 05:21 uur
Een tweed eerder rock gerichte plaat van The Kids, beviel me toch meer dan ''20th century '' voornamelijk door de klassieker ''there will be no next time'' de opvallende ballad '' wild days are over'' en een paar leuke songs als ''tomorrow'' en '' it doesn't matter baby'' niet meer de punk van weleer maar toch een heel goed album dit
1
geplaatst: 24 maart, 15:53 uur
Op reis door new wave in 1981 ben ik aanbeland bij de vierde van het Antwerpse The Kids. Na twee boze punkalbums werd met voorganger Living in the 20th Century gekozen voor vriendelijker muziek, nog altijd in de new wave passend.
Op Black Out klinkt echter rock; ik moest even schakelen, maar dan valt het kwartje. Dit is een stijlwisseling, het alternatieve is er wel van af. Frontman Ludo Mariman kiest hier helemaal voor muziek in de traditie van r&b, compleet met ronkende gitaarsolo's, afwisselend van Mariman en Luk Van De Poel. Je zou ook kunnen zeggen dat hij teruggrijpt naar traditionele pubrock zoals die in de jaren 1975 - 1979 in Engeland op z'n hoogtepunt was. Liefhebbers van Dr. Feelgood en Graham Parker & The Rumour zullen ervan kunnen genieten.
Bijvoorbeeld het hakkende riffje in Lonely Man. Dat There Will Be No Next Time het bekendste nummer van de elpee is, behoeft geen verwondering met dat sterke refrein. Er zitten nogal wat jaren '60-beatinvloeden in, waarbij je tevens aan de Amerikaanse garagegroepen uit die periode kunt denken. Retro in het jasje van 1981.
In Lone Rider, oorspronkelijk van Engelsman Chris Spedding, huilt een mondharmonica. Verrassenderwijs is Wild Days Are Over akoestisch en kalm, het wordt gevolgd door de grimmigheid van Spend the Night with Me. Met de gitaarlicks denk ik opnieuw aan Wilko Johnson van Dr. Feelgood, waarna bij Innocent Girls iets van Rolling Stones' Keith Richards doorschemert.
Een vleugje reggae (klein hoor!) in Don't Say No, r&b in My Only Love en in It Doesn't Matter Baby is ene Dan Dubrowski te gast op steelguitar.
Opgenomen in de Brusselse ICP Studios is de productie van Danny Lademacher helemaal in orde - jawel, liefhebbers van Herman Brood & His Wild Romance kunnen eveneens met Black Out uit de voeten. Qua wave een randgevalletje, ik vind het alleen maar leuk!
Mijn reis kwam van de West-Duitse pretdadaïsten Die Doraus & Die Marinas en ik keer terug naar de oosterburen: Palais Schaumburg en hun gelijknamige debuut.
Op Black Out klinkt echter rock; ik moest even schakelen, maar dan valt het kwartje. Dit is een stijlwisseling, het alternatieve is er wel van af. Frontman Ludo Mariman kiest hier helemaal voor muziek in de traditie van r&b, compleet met ronkende gitaarsolo's, afwisselend van Mariman en Luk Van De Poel. Je zou ook kunnen zeggen dat hij teruggrijpt naar traditionele pubrock zoals die in de jaren 1975 - 1979 in Engeland op z'n hoogtepunt was. Liefhebbers van Dr. Feelgood en Graham Parker & The Rumour zullen ervan kunnen genieten.
Bijvoorbeeld het hakkende riffje in Lonely Man. Dat There Will Be No Next Time het bekendste nummer van de elpee is, behoeft geen verwondering met dat sterke refrein. Er zitten nogal wat jaren '60-beatinvloeden in, waarbij je tevens aan de Amerikaanse garagegroepen uit die periode kunt denken. Retro in het jasje van 1981.
In Lone Rider, oorspronkelijk van Engelsman Chris Spedding, huilt een mondharmonica. Verrassenderwijs is Wild Days Are Over akoestisch en kalm, het wordt gevolgd door de grimmigheid van Spend the Night with Me. Met de gitaarlicks denk ik opnieuw aan Wilko Johnson van Dr. Feelgood, waarna bij Innocent Girls iets van Rolling Stones' Keith Richards doorschemert.
Een vleugje reggae (klein hoor!) in Don't Say No, r&b in My Only Love en in It Doesn't Matter Baby is ene Dan Dubrowski te gast op steelguitar.
Opgenomen in de Brusselse ICP Studios is de productie van Danny Lademacher helemaal in orde - jawel, liefhebbers van Herman Brood & His Wild Romance kunnen eveneens met Black Out uit de voeten. Qua wave een randgevalletje, ik vind het alleen maar leuk!
Mijn reis kwam van de West-Duitse pretdadaïsten Die Doraus & Die Marinas en ik keer terug naar de oosterburen: Palais Schaumburg en hun gelijknamige debuut.
* denotes required fields.
* denotes required fields.