Die Doraus & Die Marinas - Blumen und Narzissen (1981)

Die Doraus & Die Marinas kende ik alleen van het nummer Fred vom Jupiter. Een heel pakkend, lief liedje.
Benieuwd geworden naar het hele album, heb ik het gekocht op de laatste plateneurs in Utrecht.
Het is precies zoals ik had gehoopt. Een hele fijne Duitse Neue Welle plaat, boordevol leuke melodietjes en grappige teksten.
Dit album is niet in de normale stijl van het Ata Tak label (daar is Der Plan een beter voorbeeld van), maar komt in de buurt van andere "normalere" NDW.

4*

Fred vom Jupiter is een klassieker, maar luister ook eens naar Nordsee! Prachtige mix van ironie en melancholie...

Bonusversie op Spotify te beluisteren met hilarische titels als - der lachende papst en negermuskeln. Hoe 'simpel' en treffend muziek kan zijn.

Prachtige plaat, idd niet wat je normaal gewend was van Ata Tak, bv de eerste geniale single van Palais Schaumburg zat daar op.
Maar Andreas zet een fantastisch sfeertje op deze plaat met Arrividerci als hoogtepunt, op Lupa heeft Palais Schaumburg ook soortgelijke nummers gedaan.
Onterecht dat ie zo weinig wordt gewaardeerd, iets minder dan het debuut van Palais maar toch voor de Neue Welle in mijn top 3!

Andreas Dorau was in 1981 een zestienjarige scholier die met enkele meisjes uit zijn klas/school Fred von Jupiter opnam. Het melige liedje, desondanks voorzien van een pakkende melodie en drijvend op een simpele synthbeat en versierd met de geluiden van een spacegun. Het verkocht via het Ata Tak label van Kurt Dahlke van Der Plan zo'n 20.000 exemplaren en daarna nog meer via label Telefunken. De singlehoes was van Ata Tak Design. Do it yourself in optima forma.

Er moest snel een album komen, resulterend in Blumen und Narzissen. Hierboven en elders op internet kom ik juichende verhalen tegen, maar eigenlijk ben ik na vier nummers wel klaar met de muziek.
Al groeide daarna (enigszins) Nordsee met muziek die aan het vroege werk van Spinvis doet denken, ook al het resultaat van zolderkamervlijt. Toch maken het bewuste simplisme (of is dit kunstzinnig dadaïsme?) dat ik verlang naar muziek met minder naïviteit. Steviger en leuker vind ik Ich hab das Glück, de muziek erna is niet aan mij besteed.

Fred von Jupiter blijft desondanks een aangenaam niemendalletje, leuk om minimaal eens te horen. In mijn geval verveelt het nummer nog steeds niet. De reis door new wave van 1981 kwam van het Nederlandse Mecano en vervolgt bij de vierde van het Belgische The Kids.