Unbelievable Truth - Almost Here (1998)

En wie dacht dat Thom depressieve muziek schreef, moet hier maar 's naar luisteren... Ik kan bij bijna ieder nummer wel tranen wegpinken als ik in de 'goede' stemming ben... Maar misschien komt dat ook omdat ik het album vooral associeer met een periode waarin het niet zo goed ging met bepaalde dingen. Forget About Me is denk ik het sleutelneumer, Higher Than Reason het credo.

Dit album is bijzonder emotioneel en oprecht. Het is als luisteraar wegdromen in de melancholie die dit album ademt. Net zoals zijn broeder is Andy Yorke gezegend met een mooie stem en wordt hij ondersteund door een sterke groep muzikanten. Ik ben ook zeker te spreken van de backing vocals op sommige nummers. Erg mooi gedaan.

Ik had dit album al enkele jaren niet meer gehoord. Maar scrollend door mijn eigen stemlijst kwam ik het weer tegen. Precies de sfeer waar ik even behoefte aan heb. Hoe mooi is dat. Opnieuw herontdekken.

Deze onderstaande passage uit "Forget about me" is het sentiment waar dit album om draait voor mij. Prachtige lyrics ook. Past zo in de literaire subgenre "dark romanticism". Wat mij betreft is "Unbelievable Truth" een meesterwerk uit de 90's.

"They're now just fading in my mind
Irrelevant echoes of mankind
I never met their demands
And they never gave me half a chance"

En nu ik er toch ben, meteen dit album met 0,5* verhoogd.