Laura Marling - Alas I Cannot Swim (2008)

http://3voor12.vpro.nl/mijn3voor12/Caroline/weblog/36892848

Pas 18 jaar (al valt dat niet te horen) en dan zo'n prettig plaatje uitbrengen, het is niet iedereen gegeven. Mooie folky liedjes met net iets meer pit dan bijvoorbeeld Sonya Kitchell. Stem en sfeer doen in sommige songs wat denken aan Alela Diane (vooral My Manic and I had zo op The Pirate's Gospel gezet kunnen worden). File Under Talent.

3,5*.

Laura Marling is een artiest die ik een warm hart toedraag en hoewel ze voor mijn gevoel nog geen album lang een echt hoog niveau vast heeft weten te houden, heb ik inmiddels toch al haar studioalbums aangeschaft. Waar ze op haar tweede en vooral haar derde album, respectievelijk A Creature I Don’t Know en Once I was an Eagle, een volwassen, eigenzinnig geluid heeft, vind ik haar op haar debuut Alas I Cannot Swim nog te gewoontjes.

Vooral de muzikale invulling is hier debet aan. Ik kan nu eenmaal weinig met up-tempofolk waarbij iemand op de cajón blijft meppen, een paar anderen op hun gitaar rammen, en er een naar ‘iedereen moet aanhaken’-sfeertje ontstaat. Helaas steekt een dergelijke esthetiek geregeld de kop op op Alas I Cannot Swim. Allerlei jonge meisjes die de volwassen singer-songwriter uit willen hangen doen tegenwoordig zoiets, en Marling doet het hier ook. Als er dan ook nog een hoedje opduikt, gelijk al in het openingsnummer, dan word ik toch wat cynisch. Dan toch liever de uitstekende tweede plaat I Speak Because I Can waar ze die indie-Cindyerigheden er voor een groot deel uitgezweet heeft (ondanks het nare zinnetje ‘there’s a mind under this hat’).

Nu komt er een cliché aan, ik waarschuw maar vast: de esthetiek staat me weliswaar niet erg aan, maar het is zeker niet slecht. De eerste helft van het album wordt evenwel nooit bijzonder en blijft vooral heel degelijk. Marling revancheert zich deels in de tweede helft. ‘Cross Your Fingers’ is weliswaar een beetje voorspelbaar in z’n uptempo-heid, maar wel heel prettig, maar vooral ‘My Manic and I’, ‘Night Terror’ (dit en het voorgenoemde liedje hebben overigens ook de sterke teksten van het hele album) en ‘The Captain in the Hourglass’ (mooie pedalsteel!) zijn fraai. Het zijn wat donkerdere, tragere nummers en die kant van Marling bevalt me op dit album het best. Dat zijn liedjes die ik ook gemakkelijk los op zou zetten. Voor een ‘hele cd’ grijp ik toch liever naar haar laatst drie albums, die ik soms ook wat onevenwichtig vind, maar toch heel geregeld draai.

Laura Marling is een Britse singer-songwriter die bekend staat om haar introspectieve teksten en folk-geïnspireerde muziek. Haar debuutalbum, Alas, I Cannot Swim, werd in 2008 uitgebracht toen Marling nog maar achttien jaar oud was. Het album markeert het begin van haar carrière en laat al meteen haar indrukwekkende talent zien voor het combineren van poëtische teksten met melodieuze composities. Alas, I Cannot Swim is een intiem, eerlijk en soms rauw portret van de angsten, verlangens en ervaringen van een jonge vrouw die haar plek in de wereld probeert te vinden.

Alas, I Cannot Swim is voornamelijk geworteld in de folk en indie-folk genres, maar het album bevat ook invloeden uit blues, country en zelfs rock. Marlings muziek kenmerkt zich door haar subtiele maar effectieve gebruik van traditionele folk-elementen, zoals akoestische gitaren en strijkers, gecombineerd met haar krachtige, expressieve stem. Het album heeft een tijdloze kwaliteit, met nummers die zowel melancholisch als hoopvol klinken. Marlings teksten zijn introspectief en vaak poëtisch, wat het album een literair gevoel geeft.

De productie van Alas, I Cannot Swim is eenvoudig en ongecompliceerd, wat past bij de intieme sfeer van het album. De instrumentatie is overwegend akoestisch, met een prominente rol voor de gitaar en strijkers, maar er zijn ook subtiele toevoegingen van piano en percussie. De productie weet de balans te bewaren tussen het benadrukken van Marlings stem en het ondersteunen van haar teksten met rijke, melodieuze arrangementen. De geluidskwaliteit is helder, met een warme toon die de luisteraar dicht bij de muziek brengt.

Ghosts opent het album met een levendig ritme en een melodieuze structuur. Het nummer wordt gekenmerkt door een pakkend gitaarspel en subtiele strijkers die de melodie ondersteunen. De tekst verkent het thema van vergane liefdes en de sporen die ze achterlaten. Marlings zang is speels maar ook doordrongen van een onderliggende melancholie, wat de luisteraar meteen meesleept in haar wereld.

Old Stone is een van de meer sobere nummers op het album, met een minimalistische aanpak in zowel melodie als arrangement. Hoewel het nummer niet zo direct aanspreekt als sommige andere op het album, biedt het een diepere laag van introspectie. Marling verkent hier thema's van vastgeroeste relaties en de moeizame pogingen om los te breken. Dit nummer vraagt wat meer geduld van de luisteraar, maar is zeker de moeite waard voor wie de tijd neemt om erin te duiken.

Tap at My Window begint met een dromerige introductie die langzaam opbouwt naar een krachtige climax. Het nummer balanceert perfect tussen zachte, etherische passages en meer intense, emotionele uitbarstingen. De tekst beschrijft een jong meisje dat wacht op de liefde, en Marlings zang draagt de emotie van verlangen en ongeduld prachtig over. Het is een mooi en meeslepend nummer dat de luisteraar in zijn greep houdt.

Failure is een ingetogen en speels nummer dat zowel melancholisch als hoopvol aanvoelt. De melodie is eenvoudig maar effectief, met een subtiele begeleiding van gitaar en lichte percussie. Marlings stem is hier teder, en ze bezingt de onzekerheden en mislukkingen van het leven met een geruststellende kalmte. Dit nummer toont Marlings talent voor het creëren van diepe emotionele resonantie met minimale middelen.

You're No God is een van de meer aanstekelijke nummers op het album. Het heeft een licht rebelse toon en een speelse melodie die gemakkelijk in je hoofd blijft hangen. Marling zingt over het afwijzen van valse profeten en het vinden van kracht in jezelf. De productie is simpel maar effectief, waardoor het nummer een levendige energie uitstraalt.

Cross Your Fingers is een van de sterkere nummers op het album en laat zien dat Marling meer is dan alleen een folkzangeres. Het nummer heeft een wat minder uitgesproken folk-invloed en neigt meer naar indiepop. De melodie is pakkend, en de tekst, die gaat over de onzekerheden van het leven en de noodzaak om door te zetten, resoneert sterk. Het is een aangename track die zowel muzikaal als thematisch opvalt.

Vervolgens Crawled Out of the Sea (Interlude). Dit korte intermezzo is een prettige onderbreking in het album. Het is kort maar krachtig en biedt een moment van reflectie voordat het album verdergaat met de volgende track. De eenvoudige gitaarmelodie en Marlings zachte zang zorgen voor een intieme sfeer.

My Manic and I is een van de hoogtepunten van het album. Het nummer heeft een sterke drive en een donkere ondertoon die het uniek maakt binnen de context van het album. De tekst gaat over de complexe dynamiek van een destructieve relatie, en Marlings krachtige zang brengt de intensiteit van het onderwerp perfect over. De ritmische gitaar en de subtiele toevoeging van strijkers maken dit nummer tot een meeslepende luisterervaring.

Night Terror is een nummer dat opvalt door zijn gebruik van strijkers, die een dreigende sfeer creëren. De tekst behandelt het thema angst en nachtmerries, en Marlings stem brengt deze emoties overtuigend over. De melodie is zowel verontrustend als mooi, wat het nummer een bijzondere plek geeft op het album. Het is een van de meer experimentele nummers, maar past perfect bij de rest van het album.

The Captain and the Hourglass is een vrolijk en aanstekelijk nummer dat een welkome lichtheid biedt na de zwaardere thema's van eerdere nummers. Het heeft een speelse melodie en een luchtige tekst die Marlings talent voor storytelling benadrukt. Dit nummer is een voorbeeld van hoe Marling in staat is om complexe emoties te verpakken in ogenschijnlijk eenvoudige liedjes.

Shine is een ingetogen en dromerig nummer dat een krachtige emotionele impact heeft. De melodie is eenvoudig, maar de uitvoering is des te sterker. Marlings stem is hier op haar best, met een kwetsbare maar zelfverzekerde toon die het nummer draagt. Het nummer voelt aan als een intieme bekentenis, en de productie houdt het subtiel, wat de kracht van de emotie versterkt.

Het laatste nummer van het album Your Only Doll (Dora) / Alas I Cannot Swim is een lang uitgesponnen compositie die begint als een sober, introspectief lied en overgaat in een lange stilte. Hoewel de lengte van het nummer misschien niet voor iedereen geschikt is, biedt het een diepgaande afsluiting van het album. De tekst reflecteert op thema's van verlies en verlangen, en de minimalistische aanpak versterkt de impact van Marlings woorden.

Alas, I Cannot Swim is een indrukwekkend debuutalbum dat de luisteraar meeneemt op een reis door de gedachten en gevoelens van een jonge vrouw. Laura Marling laat zien dat ze een uitzonderlijk talent heeft voor zowel songwriting als storytelling. Haar teksten zijn poëtisch en introspectief, en haar muziek is een perfecte balans tussen traditionele folk en moderne invloeden. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van introspectieve folk en singer-songwriter muziek, en voor iedereen die waarde hecht aan diepgaande teksten en sfeervolle melodieën. Alas, I Cannot Swim is een album dat bij elke luisterbeurt nieuwe lagen onthult en een blijvende indruk achterlaat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl