Steve Hackett - Bay of Kings (1983)

De beste gitarist? (daar gaan we weer) Zomaar wat recenties.

Steve Hackett needs no introduction. He is definitely one of the major guitarist of this century. Ex-Genesis, Steve Hackett is now a major force in the domain of music composed for guitar, rock as well as classical.

He is the simply the best guitarist in recorded history, and this album demonstrates the nylon classical side of his incredible range.

Peter Gabriel en ik zijn het hiermee eens. (sorry Toto)

Prachtig eerste akoestisch album met welhaast klassieke composities.

het is allemaal mooi gespeeld en inderdaad bijna klassiek. Alleen na een paar nummers heb ik zoiets dat het wel meer pit mag hebben..

Het album wordt weer opnieuw uitgebracht, de eerste versie sinds 10 jaar.
Dus dat is goed nieuws.

Is er een specifieke reden, dat dit album op musicmeter onder jazz wordt geschaard?

Geen flauw idee. Waaruit blijkt dat?

Zie bovenaan.

Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Lamborghini

Idd ja. Nou ja, Jan Akkerman en Santana zijn ook wel eens op het North Sea Jazz Festival gespot..................

Maar met Jazz heeft het uiteraard niets te maken?

Wat moet je je eigenlijk voorstellen bij dit album?
Er zijn geen kinderachtige zaken aan de hand. Okee, een akoestische Hackett maar z'n oude platenmaatschappij wilde dit niet uitbrengen, wat leidde tot een breuk tussen beiden.
Daarnaast vind ik een gemiddelde van iets meer dan 3*** voor dit album er ook niet echt opbeurend uit zien. De laatste jaren zijn we beter gewend, zal ik maar zeggen.

Misschien wat jazzy elementen hier en daar, maar verder overduidelijk op klassiek gebaseerd. Blijkbaar weet Lamborghini zelf niet eens in welke categorie het hoort. Je komt wel vaker dergelijke dwalingen tegen in een tijd waarin de laatste lichting 'muziekkenners' van toeten nog blazen meer weet.............

Destijds werd het album in ieder geval behoorlijk de hemel in geprezen door de fans terwijl Hackett's platenmaatschappij het voor geen meter zag zitten. Hij heeft het dan ook in eigen beheer uitgebracht en sindsdien nog een paar fraaie albums in die stijl laten verschijnen. Iets voor de liefhebber van de klassieke nylongitaar dus.

Blijft dan ook een fraaie 'klassieker' die in ieder geval een trend in gang heeft gezet.

Ik hoor onze Steve toch liever met veel meer pit. een paar nummers kan ik nog wel pruimen, maar dan val ik in slaap...

Och ja, het is dan ook behang voor de late uurtjes....

Het maakt mij niets uit wat anderen van dit album vinden, ik heb het vanaf de dag dat ik dit album aanschafte meteen als een van mijn favoriete albums beschouwd. Later heb ik dan de cd versie aangeschaft, en ik luister er nog steeds regelmatig naar. Waarom? Omdat het een geweldige mooie sfeer oproept. De acoustische nummers zijn stuk voor stuk fantastisch gespeeld, met gevoel en smaakvol. Ook de dwarsfluit die zo nu en dan uit de kast getrokken wordt maakt het een prachtig geheel. Voor mij een van de beste albums van Steve!

Please don't touch vind ik sowieso al meer inhoud hebben, maar goed over smaak valt niet te twisten

ja...als ik eerlijk moet zijn ben ik waarschijnlijk niet zo opbjectief. Ik vind bijna alles van Steve Hackett erg goed...(cured vind ik bijvoorbeeld wel een stuk minder)

Ben dan benieuwd naar je recensie over Till We Have Faces.......... algemeen gezien als zn grootste misstap.

Mijn versie heeft een andere hoes: een getekende Steve die akoestische gitaar speelt. Heel mooi, maar dit schilderijtje is ook fraai.
Raar, maar ik herinner me dat ik vroeger al iets schreef over de hoezen.

Hackett is op gitaar van alle markten thuis en bewijst dit hier ook op akoestische gitaar. Zijn broer speelt fluit en samen leveren ze een mooi album af. Het is wel zo dat de meeste nummers wat op elkaar lijken. Het sterkst vind ik 'Kim', 'Second Chance', 'Horizons' en 'Tales of the Riverbank', vier nummers die in hun oorspronkelijke versie al op een eerder album of als b-kantje van een single verschenen waren. 'Calmaria' (de rust na een storm op zee) behoort ook tot het betere werk. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar het is in elk geval beter dan 'Highly Strung' uit hetzelfde jaar.

Luister ook eens naar zijn klassieke gitaar versies op Tribute. Prachtplaat en net een tandje beter dan deze en (gelukkig) zonder zijn broer, echt pure klassieke gitaar.

Dat zal ik doen, maar het zal nog even duren aangezien ik chronologisch (her)ontdek.