Michael Penn - March (1989)

goeie plaat van de broer van sean penn, en vooral bedlam boys , en half harvest bekoren , echte pop liedjes met goeie teksten en verzorgd muzikaal behangen , een pluim voor michael ,

Ik ken hier enkel NO MYTH van, wat ik een dijk van een liedje vind, vooral op de 2 meter sessies in een acoustische set gebracht ; formidabel gewoon. De rest van dit album is me geheel onbekend, helaas.

No Myth benadert voor mij de perfecte song, indien het er al geen is natuurlijk!

No myth, de lyrics ;

So, she says it's time she goes
but wanted to be sure I know
she hopes we can be friends
I think, yeah, I guess we can say I
but didn't think to ask her why
she blocked her eyes and drew the curtains
with knots I've got yet to untie...

what if I were Romeo in black jeans
what if I was Heathcliff, it's no myth
maybe she's just looking for
someone to dance with

See, it was just too soon to tell
and looking for some parallel
can be an endless game
We said goodbye before hello
my secrets she will never know
and if I dig a hole to China
I'll catch the first junk to Soho

what if I were Romeo in black jeans
what if I was Heathcliff, it's no myth
maybe she's just looking for
someone to dance with

Sometime from now you'll bow to pressure
some things in life you cannot measure by degrees
I'm between the poles and the equator
don't send no private investigator to find me please
'less he speaks Chinese
and can dance like Astaire overseas

what if I were Romeo in black jeans
what if I was Heathcliff, it's no myth
maybe she's just looking for
someone to dance with

Deze cd al jaren in mijn bezit en pas de laatse weken weer eens gedraaid.Nog steeds een dijk van een plaat.Goede pakkende melodieen met sprekende teksten.Mijn favorieten no myth,this&that en bedlam boys.Maar de rest is ook zeker het beluisteren waard.Probeer het gewoon. 3.5 ster

Mooie plaat die ik af en toe opzet en me dan ook gelijk weer bevalt.
Is ook de enige die ik van hem heb.
no Myth, Evefall en Half Harvest voor mij.

Deze LP heb ik rond dezelfde tijd gekocht als 'Goodbye Jumbo' van World Party. Albums die gewoon goed in elkaar zitten.
'This and That' was ook een gave single. Mooi optreden van Michael Penn in de show van David Letterman, misschien nog terug te zien op Youtube.
Mijn definitie van Michael's muziek is: Paul McCartney meets Emitt Rhodes.

Ga de tijden aanpassen want op mijn cd staat echt geen nummer van een minuut.
Wat kennen weinig mensen deze plaat zeg terwijl die toch steengoed is.

Gekocht naar aanleiding van het briljante No Myth. Na 2 luisterbeurten staat de teller op 3,5*. Wordt vervolgd... Overigens ben ik het met eerdere posts eens dat Bedlam Boys ook erg goed is.

Dit album ooit als verjaardagscadeautje gekregen en het heeft me nooit kunnen bekoren.
Penn deelt/deelde (?) het bed met Aimee Mann, die ik zeeeer kan waarderen.

Een redelijk geslaagd debuut in het singer/songwriter genre van Michael Penn, volgens mij nog steeds getrouwd met Aimee Mann. Helaas moest hij in 2006 wel afscheid nemen van zijn acterende broertje Chris Penn.

No Myth, This & That en Bedlam Boys zijn mijn favorieten. De rest is degelijk en goed uitgewerkt, maar niet groots. 3,5*

Ja ik ook, erg goede en zeeeeer ondergewaardeerde singer/songwriter. Snap niet dat zij niet doorbreekt, terwijl we doodgegooid worden met Duffy, Adele, Kata Nash, Amy McDonald, Lily Allen etc etc

Een koesterplaatje in Huize Etta, al sinds 1989. Het past perfect naast Tom Petty uit diezelfde periode.

Een album dat wat mij betreft vergelijkbaar is met het werk van Deacon Blue en zodoende in mijn collectie belande.

Big House was volgens mij de tweede single of de b-kant van No Myth heeft ook wat weg van het werk van de broertjes Tim en Neil Finn.

Klopt, daar heeft het zeker raakvlakken mee. Fijn album sowieso.
De tweede single was overigens This and That.

Dan moet Big House een b-kantje zijn geweest van No Myth, want die cd-single had/heb ik ook.

Leuk om weer eens op terug te horen. Van de week nog maar eens doen.

Een van de grootste mysteries in Muziekland: waarom is de single ‘No myth’ van Michael Penn geen wereldhit geworden??? Bijna 25 jaar na datum klinkt ie nog altijd even fris en vrolijk, net als opvolger ‘This & That’.

Beide nummers staan op dit album: ‘March’. Lang naar gezocht, ook al had ik de singletjes al op 7”. Uiteindelijk vond ik de lp in de tweedehandsbakken van een Londense platenwinkel. Intussen is de plaat geremastered en opnieuw op cd uitgebracht, mét bonustracks.

‘No myth’ en ‘This & That’ staan vandaag nog altijd op een eenzame kwalitatieve hoogte, met in hun kielzog liedjes als ‘Big house’ (de B-kant van ‘No Myth’) en ‘Bedlam Boys’. De overige songs op het album blijven minder hangen, de bonustracks zijn verwaarloosbaar.

Vandaag klinkt ‘March’ te vrijblijvend om van een klassieker te spreken, maar hij blijft leuk als achtergrondmuziek tijdens de afwas.

Enne… stem die ‘No Myth’ nu eindelijk eens in De Tijdloze en de Top 2000.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Michael Penn - March - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Michael Penn - March
Michael Penn trad in 1989 heel even uit de schaduw van zijn succesvolle acterende broers Chris en Sean en leverde met het uitstekende March een destijds terecht geprezen soloalbum vol redelijk tijdloos klinkende popsongs af.

Ik had echt minstens dertig jaar niet meer geluisterd naar March van Michael Penn, maar toen ik de titel van het album zag had ik direct goede herinneringen. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant deed het in 1989 uitstekend, maar echt van de grond kwam de muzikale carrière van Michael Penn niet. Het heeft niets te maken met de songs op March, want die klinken nog altijd even lekker. Dankzij een zeer goed gevulde gastenlijst klinkt het album ook in muzikaal opzicht uitstekend en Michael Penn is absoluut een prima zanger. Ik was in 1989 zeer gecharmeerd van het eerste album van de Amerikaanse muzikant en begrijp nog altijd volledig waarom dit zo was.

In de zoektocht naar vergeten albums in mijn platenkast stuitte ik onlangs op March van Michael Penn. Het is niet het enige album dat ik ken van de Amerikaanse muzikant, maar het is wel het album dat me met afstand het meest dierbaar is. Ik luisterde aan het eind van de jaren 80 volgens mij vooral naar gitaarbands en nauwelijks naar singer-songwriter albums, maar het album van Michael Penn wist me direct te raken.

March verscheen in de herfst van 1989 en is het debuutalbum van Michael Penn, overigens de broer van de acteurs Chris Penn en Sean Penn. Michael Penn koos niet voor het witte doek, maar voor de muziek. Hij was naar eigen zeggen een zeer obsessieve Beatles-fan en probeerde aan het begin van de jaren 80 met zijn band een plekje te veroveren in de muziekscene van Los Angeles.

Dat lukte niet direct, maar hij werd uiteindelijk in het zadel geholpen door zijn broer Sean, die hem meenam naar de razend populaire tv-serie Saturday Night Live. Michael Penn begon samen met Patrick Warren, die later uit zou groeien tot een gerenommeerd muzikant en producer, aan het opnemen van zijn solodebuut March, dat het prima deed in het najaar van 1989.

Het commerciële succes van March stond de artistieke ambities van de Amerikaanse muzikant wat in de weg, waardoor hij lange stiltes liet vallen tussen zijn albums en het succes van March nooit meer zou evenaren. March is inderdaad het meest commerciële of toegankelijke album van Michael Penn, die overigens trouwde met de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar ik vind het nog steeds zijn beste album.

Net zoals zoveel andere albums uit de jaren 80 klinkt March met de oren van nu ietwat gedateerd, maar ik vind het nog altijd een uitstekend album. Het gedateerde zit hem vooral in de productie, al klonk March in 1989 echt fantastisch. Het debuutalbum van Michael Penn werd geproduceerd door de inmiddels zeer bekende Tony Berg en dat is niet de enige bekende naam die opduikt bij het bestuderen van de credits van March.

Naast de al eerder genoemde Patrick Warren zijn ook onder andere Charlie Sexton, Larry Klein, Jim Keltner, Lisa Coleman en Wendy Melvoin op het album te horen, dat ook nog eens van een mooie mix werd voorzien door Bob Clearmountain. Het zijn mensen die niet iedereen in 1989 naar de studio kreeg en de imposante gastenlijst draagt zeker bij aan de kwaliteit van March.

De rol van Michael Penn mag echter ook niet onderschat worden. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uitstekende stem en heeft voor zijn debuutalbum bovendien een aantal aansprekende songs geschreven, zoals bijvoorbeeld de geweldige single No Myth. De stem van Michael Penn doet me wel wat denken aan die van Neil Finn van Crowded House, en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken.

Die hoor ik vooral wanneer de Beatles fascinatie van Michael Penn opspeelt, maar March bevat ook een aantal wat stevigere tracks. Ik vind het niet allemaal meer zo goed als in 1989, maar veel songs op March hebben de tand des tijds uitstekend doorstaan. Ook het andere werk van Michael Penn is zeker de moeite waard, maar wat mij betreft maakte hij zijn beste album aan het eind van de jaren 80.

March is zo’n album dat inmiddels door bijna iedereen is vergeten, maar de hernieuwde kennismaking met het inmiddels meer dan 35 jaar oude album is mij uitstekend bevallen. Erwin Zijleman