Timesbold - Ill Seen Ill Sung (2008)

Dit jaar is nog maar net van start gegaan en kent al aardig wat sterke releases. De nieuwe Timesbold is er eentje die in het rijtje 'hoge verwachtingen' stond en die dat begin dus alleen maar sterker zou kunnen maken.

Old Hannah start al sterk: het is minder 'sereen' dan de nummers op de voorganger en 'rockt' wat meer (laten we rock dan wel heel breed zien). Gebleven zijn de banjo en ietwat klagerige zang. Kort, maar krachtig met z'n 3 minuten.
Voor je het weet zit je al bij Any Lethal Storm. Ook hier speelt de banjo een grote rol. Een uitstekende opbouw naar een wat explosiever geluid, gas terug en gaspedaal weer naar beneden. Hallelujah, een een dikke voldoende voor het orgel.
All Readymade gaat dan wat lieflijker van start. Dat lieflijke gaat geleidelijk over in meeslepend. Het geluid heeft iets rauws, terwijl de instrumentatie heel zoet is (klarinet, strijkers). Mooi liedje dat lekker fliedert en fladdert en waar iedereen mij tegelijkertijd flink mag aanspreken op deze term. Schitterend nummer als je het mij vraagt.
Takeaway is somberder van toon; slepend, traag en horen we de zingende zaag weer terug? Jazeker. De zang is hier gelijk een stuk somberder en het klinkt hierdoor behoorlijk triest allemaal. Tom Waits is niet ver weg.
When I Come Around doet helemaal terug denken aan dat prachtige, verstilde album Eye Eye. Wat zijn dit toch mooie composities. Pure eenvoud en tegelijkertijd zo rijk.
Ook Hollow Halo straalt iets triestigs uit (op zich niet vreemd voor Timesbold, maar na de vliegende start valt het toch wel op). Een warm orgel ondersteunt de zingende zaag en de soms wat metalige klanken hier en daar.
Mama lijkt een nummer uit lang vervlogen tijden. Het beeld kan op zwart-wit en even waan je je in een tijd waar alles nog rustig was en waar je nog tijd had om echt stil te staan bij de dingen van het leven.
Cancão Bebendo weet dit beeld nog even vast te houden. De sfeer is somberder en duisterder. Grote wolken zijn inmiddels voor de zon gekropen en de stemming slaat om.
Gelukkig is akoestisch getinte Fencepost weer wat luchtiger en weet je te behoeden voor een algehele depressie. Mag ik deze dans van u?
Recover Ring start als een klein liedje maar krijgt later een volvet, donker geluid. Niet dat het nummer weer die rock-kant toebedeeld krijgt maar de produktie maakt het nummer tot het donkere wat dit nummer op een gegeven moment uitstraalt.
Voor Lame Horse kan ik alleen maar op 'eenvoudig mooi' komen. Het geluid is vertrouwd en hier en daar slechts wat subtiele toevoegingen die er voor zorgen dat dit toch net even wat anders klinkt dan op de voorganger Eye Eye en tegelijkertijd er zo op had kunnen staan.
Be Leaving is een gestript nummer, ontdaan van al te veel franjes en weet prima te ontroeren op een heel kleine manier.
Aan alle moois komt een eind zo ook aan dit album en wel in de vorm van Far To Strange. Ingebed in natuurgeluiden nemen we afscheid van een wederom ontroerend mooie plaat die zich wat mij betreft kan meten aan Eye Eye. Die plaat moest indertijd langzaam groeien bij mij, nu is het een feestje om alles terug te horen. Een treurig feestje weliswaar maar dat kan mij er niet van weerhouden om een zelfde beoordeling te geven namelijk 4,5* (toe maar.............. daarmee voeg ik wederom een sterke release toe aan mijn lijstje favoriete albums van dit nog zo verse jaar). Het was de 4 jaar wachten waard!