Evangelista - Hello, Voyager (2008)

Volgens de OOR moet dit toch een zeer interessante release zijn. Beschrijving die ze geven bij dit album is; Hoe teder, hoe ruig, hoe noise, en hoe verpletterend kan een plaat wel niet klinken!!!
Aan dit album doen oa 2 leden van A Silver mt Zion aan mee. Zal dit album eens gaan checken, ben benieuwd.

Deze artiestennaam is ontleend aan Carla Bozulich' soloalbum uit 2006. In feite is dit ook gewoon weer een Bozulich-album maar toch was een naamswijziging nodig blijkbaar. Hoe dan ook, een eerste luisterbeurt wist mij er niet van te overtuigen dat dit van hetzelfde niveau is, maar alleraardigst was het zeker.

Avontuur als term die voorbijkomt nodigt natuurlijk uit, evenals 5 sterren in de Volkskrant, ook al neem ik die niet altijd serieus op dat gebied, puur omdat ik het er niet altijd mee eens ben, en dat is ook niet meer dan normaal.
De titel zegt het al, Hello Voyager, dus laat ik me maar aangesproken voelen en het avontuur met Evangelista aangaan.

Carla Bouzilich is de dame achter Evangelista en ze maakt me een beetje bang op opener Winds Of St. Anne. Krakend, tergend, beangstigend neemt ze je mee op reis naar oorden die mij blijkbaar nog niet bekend zijn. Een ruige dame (a la PJ Harvey) is ze wel te noemen.
Ook op Smooth Jazz valt de gruizigheid en de noise op, terwijl het toch allemaal klopt. Een kakafonie van geluiden en stem is de eerste indruk, maar bij nadere beluistering vormt dit nummer een zeer degelijk geheel en blijkt het een van de betere nummers van dit album. Je moet je er wel even voor openstaan, dat wel.
Op Lucky Lucky Luck komt Bouzilich opeens uiterst sexy over. Ik zou haast geil willen zeggen. Fantastische bas met daaroverheen hoekige, bluesy gitaargeluidjes en een opwindend in je oor zingende Bouzilich. Alsof een lieftallige zangeres je direct meesleept naar de hel en jij er vrolijk achteraan huppelt zonder te beseffen waarheen. Whoe-hoe!! (en dat zingen zij hoor, niet ik )
Welkom in die hel op For The L'il Dudes. Zware strijkers begeleiden je aankomst en het klamme zweet breekt al een beetje uit. De poorten van de hel openen zich langzaam en toch laat je je gewillig bijna gehypnotiseerd naar binnen leiden onder begeleiding van deze zware strijkers-klanken.
En dan blijkt de kleur niet rood te zijn en staat de duivel niet voor je klaar maar horen we een eenzaam zingende vrouw in The Blue Room. Troostend zingt ze je toe en berusting is het gevoel dat je besluipt. Prachtig nummer!
Maar daar kom je niet mee weg: je zult weten ook waar je terecht bent gekomen. Truth Is Dark Like Outer Space voedt je angst weer, de betovering van het vorige nummer is voorbij. Furieus scheuren de gitaren (Sonic Youth kan dit ook op deze manier). Maar als dit de hel is dan zeg ik 'hell yeah' tegen dit ruige feestje!!
Dat feestje eindigt als The Frozen Dress van start gaat. Alsof je in een lege fabriekshal staat waar zwaar geploetert wordt en waar de sfeer absoluut naargeestig te noemen valt. Dat kille, beangstigende gevoel is weer helemaal terug helaas.
Gelukkig is er blijkbaar nog een uitweg in de vorm van Paper Kitten Claw. Het lijkt alsof dit hele avontuur toch nog een goed einde gaat krijgen alhoewel dit nummer een sfeer oproept die je ook enorm laat twijfelen over de goede bedoelingen. De toon is toch behoorlijk drukkend, daar doet dat fluittoontje aan het einde niks aan af.
En dan sta je weer buiten lijkt het wel. Welkom in de echte hel genaamd wereld. Een ratrace waar niet aan te ontsnappen valt, evenals dit nummer: een orkaan van geluid, aanzwellend, roffelend, schreeuwend, krijsend om vervolgens toch stil te eindigen. Weten we zeker dat we buiten staan? Weten we zeker dat ze ons niet in die hel gehouden hebben? Het laatste dat Evangelista ons mee wil geven is 'The Word is Love'. Ik twijfel nog en er is maar 1 manier om er achter te komen waar je nu terecht bent gekomen na deze laatste woorden: gewoon opnieuw draaien en het avontuur opnieuw aangaan.
Misschien is de beleving dan weer heel anders............ met dit album kan dat alle kanten op gaan. De beoordeling overigens ook: nu is ie hoog en het zou me niet verbazen als hij volgende week een stuk lager uitvalt of misschien nog hoger.

Groeiplaatje dit. Gekocht na een lyrische recensie in de Oor. Moest er even inkomen, maar staat in mijn top 10 van beste albums van 2008.

Al bijna 12 jaar geen commentaar bij dit album. Het is ook geen makkelijke kost, allesbehalve dat. Ooit gekocht, 3 voor een tientje, waar ik geen idee had wat dit was. Zet het ook niet vaak op, want je weet dat dit muziek is die je niet onbewogen laat. Carla Bouziligh is verantwoordelijk hiervoor. Haar laatste plaat onder haar eigen naam was getiteld Evangelista en toen besloot ze dat het ook wel een mooie naam voor een band was. Vandaar. Carla zingt, nou ja zingt ???, en speelt elektrische gitaar, verder speelt Tara Barnes bass en zijn er een keur aan gastmuzikanten die er voor zorgen dat ieder nummer weer anders is. Het begint totaal 'gestoord' (sorry voor dit woord, maar dat komt het dichtste erbij) met Winds of Saint Anne. Een soort duivelsuitdrijving, een soort donderpreek lijkt het wel. Dan denk je waar ben ik beland. Maar Carla Bouziligh kan ook wat gewoner uit de hoek komen. Ze heeft ooit een cover album van Willy Nelson opgenomen. Bijvoorbeeld The Blue Room klinkt als een mooi, prachtig melodieus nummer, lijkt in niets op het wel zeer vreemde begin. En For The Liĺ Dudes heeft zelfs een wat neo klassieke sfeer. Maar regelmatig klinkt Carla meer als een performance kunstenaar dan een gewone zangeres. Naast gekte, mooie songs neo klassiek is er ook noise te horen. Het is in ieder geval avontuurlijk. Het eindigt met het 12 minuten durende Hello Voyager, waar alles bij elkaar komt en Carla hele stukken tekst aan het declameren is. Een beetje in de traditie van Jim Morrisson en Patti Smith. Al met al geen album wat je zo maar op zet en zeker niet als er anderen bij zitten. Daarvoor is het te 'weird'.
Ik heb het al heel wat jaren, in het begin vond ik het bizar en moest er erg aan wennen. Dat laatste zal nooit helemaal lukken, maar het lijkt of ik er iets meer aan gewend ben geraakt en het ook op een bepaalde manier kan waarderen. Misschien ook doordat ik in die tussen jaren wel meer vreemde groepen heb ontdekt (bijvoorbeeld Comus) en daardoor iets meer open sta voor vreemde experimenten. En dat is dit wel. Wie weet dat meer mensen zich hier aan durven te wagen !