Evangelista - Hello, Voyager (2008)

Avontuur als term die voorbijkomt nodigt natuurlijk uit, evenals 5 sterren in de Volkskrant, ook al neem ik die niet altijd serieus op dat gebied, puur omdat ik het er niet altijd mee eens ben, en dat is ook niet meer dan normaal.
De titel zegt het al, Hello Voyager, dus laat ik me maar aangesproken voelen en het avontuur met Evangelista aangaan.

Carla Bouzilich is de dame achter Evangelista en ze maakt me een beetje bang op opener Winds Of St. Anne. Krakend, tergend, beangstigend neemt ze je mee op reis naar oorden die mij blijkbaar nog niet bekend zijn. Een ruige dame (a la PJ Harvey) is ze wel te noemen.
Ook op Smooth Jazz valt de gruizigheid en de noise op, terwijl het toch allemaal klopt. Een kakafonie van geluiden en stem is de eerste indruk, maar bij nadere beluistering vormt dit nummer een zeer degelijk geheel en blijkt het een van de betere nummers van dit album. Je moet je er wel even voor openstaan, dat wel.
Op Lucky Lucky Luck komt Bouzilich opeens uiterst sexy over. Ik zou haast geil willen zeggen. Fantastische bas met daaroverheen hoekige, bluesy gitaargeluidjes en een opwindend in je oor zingende Bouzilich. Alsof een lieftallige zangeres je direct meesleept naar de hel en jij er vrolijk achteraan huppelt zonder te beseffen waarheen. Whoe-hoe!! (en dat zingen zij hoor, niet ik )
Welkom in die hel op For The L'il Dudes. Zware strijkers begeleiden je aankomst en het klamme zweet breekt al een beetje uit. De poorten van de hel openen zich langzaam en toch laat je je gewillig bijna gehypnotiseerd naar binnen leiden onder begeleiding van deze zware strijkers-klanken.
En dan blijkt de kleur niet rood te zijn en staat de duivel niet voor je klaar maar horen we een eenzaam zingende vrouw in The Blue Room. Troostend zingt ze je toe en berusting is het gevoel dat je besluipt. Prachtig nummer!
Maar daar kom je niet mee weg: je zult weten ook waar je terecht bent gekomen. Truth Is Dark Like Outer Space voedt je angst weer, de betovering van het vorige nummer is voorbij. Furieus scheuren de gitaren (Sonic Youth kan dit ook op deze manier). Maar als dit de hel is dan zeg ik 'hell yeah' tegen dit ruige feestje!!
Dat feestje eindigt als The Frozen Dress van start gaat. Alsof je in een lege fabriekshal staat waar zwaar geploetert wordt en waar de sfeer absoluut naargeestig te noemen valt. Dat kille, beangstigende gevoel is weer helemaal terug helaas.
Gelukkig is er blijkbaar nog een uitweg in de vorm van Paper Kitten Claw. Het lijkt alsof dit hele avontuur toch nog een goed einde gaat krijgen alhoewel dit nummer een sfeer oproept die je ook enorm laat twijfelen over de goede bedoelingen. De toon is toch behoorlijk drukkend, daar doet dat fluittoontje aan het einde niks aan af.
En dan sta je weer buiten lijkt het wel. Welkom in de echte hel genaamd wereld. Een ratrace waar niet aan te ontsnappen valt, evenals dit nummer: een orkaan van geluid, aanzwellend, roffelend, schreeuwend, krijsend om vervolgens toch stil te eindigen. Weten we zeker dat we buiten staan? Weten we zeker dat ze ons niet in die hel gehouden hebben? Het laatste dat Evangelista ons mee wil geven is 'The Word is Love'. Ik twijfel nog en er is maar 1 manier om er achter te komen waar je nu terecht bent gekomen na deze laatste woorden: gewoon opnieuw draaien en het avontuur opnieuw aangaan.
Misschien is de beleving dan weer heel anders............ met dit album kan dat alle kanten op gaan. De beoordeling overigens ook: nu is ie hoog en het zou me niet verbazen als hij volgende week een stuk lager uitvalt of misschien nog hoger.