Onlangs kwam ik erachter dat High and Mighty Color gesplit was. Jammer, ik heb ze altijd gezien als een band met veel potentie. Helaas is die potentie nooit volledig tot bloei gekomen. De verschillen tussen de popachtergrond van zangeres Maki en de metalachtergrond rest van de band waren uiteindelijk toch te groot. Ik moet er wel bij zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk nooit van deze band had gehoord als Maki er niet bij zat, en dan had ik toch wel een hoop moois gemist. Ik ben toch blij dat ik een wereldmummer als Pride niet gemist heb.
High and Mighty Color werd wel eens met Linkin Park vergeleken, zelf vind ik dat geen bijzonder geslaagde vergelijking. Linkin Park maakt voor zover ik weet nooit gebruik van snelle metalriffs of double-bass drums. Hetzelfde geldt voor gitaarsolo's, in het nummer Over zit trouwens een goede solo! Linkin Park heeft er dacht ik geen. Bovendien heeft Linkin Park geen zangeres, en al helemaal geen zangeres die zo goed is als Maki. Dat ze beter is dan Utada Hikaru durf ik in tegenstelling tot Raekwon niet te beweren, wel dat ze beter is dan Ayumi Hamasaki en Tomiko Van. De ballad waar deze plaat mee afsluit bewijst dat geloof ik wel.
Misschien komt er een moment waarop ik het niet leuk meer vind om 'What For%u2026' op een onverantwoord volume door mijn koptelefoon te laten knallen. Ik zou alleen niet weten wanneer, ik wacht er al jaren op, en het komt maar niet. Over Notice kan ik ongeveer hetzelfde zeggen. Toch word ik vaak een beetje verdrietig als ik Yusuke hoor zingen in dat nummer. Waarom doet hij dat zo zelden en moet hij meestal zo nodig door nummers heen rappen en schreeuwen zonder dat het ook maar iets toevoegt? Jammer. Gelukkig rijzen zijn streken op Go Over nog niet de pan uit.
Go Over is niet het album van High and Mighty Color waar de beste nummers van deze band opstaan, dat is Gou On Progressive. Dit is echter wel het meest consistente album van de band, en de eerste plaat van hen die ik aan zou raden als iemand me er naar zou vragen.