Lester Young - The Complete Aladdin Recordings (1995)

Zelf vandaag 2 compilatie-cd's van Lester vandaag beluisterd. an had volgens mij zijn gloriejaren 'in den oorlogsjaren' (jaren '40 vorige eeuw) en zal dus vooral in USA destijds aan de weg hebben kunnen timmeren (zoals ook Basie, Ellington,..).
Goede bigband muziek met Lester op Tenor-sax prominent aanwezig.

'The Ultimate Lester Young' op Verve en 'Selected by Wayne Shorter bevat 11 nummers die mij toch ietwat zoetsappig zijn: 3 points.
'These Foolish Things' op Blackbird bevat 21 nummers uit de periode 1943-1948 en is vrij geweldig. Veel van de nummers staan ook op de Aladdin-compelatie en geef hier 4 points voor.
Kortom, een 3,5 waardering van deze zijde voor een dwarsdoorsnede van het oevre van Lester.

....vandaag 'The Chronogical', Lester Young 1946-1947 met oa. Nat King Cole, Buddy Rich, Chico Hamillton, Joe Albany beluisterd. De meeste nummers staan daarvan ook op deze Aladdin Recordings.
En tja, toch wel een bevestiging van hetgeen al eerder dzz geconstateerd is in aansluiting op 'The Ultimate': voor zover te beoordelen lijken de 'mid 40's' de periode die mij het meest aanspreken (en lijkt een 3,5 waardering dus gerechtvaardigd).



N.b.
Denk wel dat we hier, zeker tot aan de vijftiger jaren, te maken hebben met 1 van de, zoniet DE, grootste tenorsaxofonisten ter wereld!

Vandaag nog eens 'These Foolish Things' (wat dus een dwarsdoorsnede van de 'Aladdin Recordings' is) opgezet. Vanuit historisch perspectief / belang voor het genre Jazz is dit toch een hele belangerijke pioneer / trendsetter geweest.

Sommige nrs zijn meer dan 65 jaar oud maar klinken nog steeds fris en hedendaags (of iig niet 'anders' dan de vele goede, vanuit jazz-perspectief, composities uit de geweldige jaren '50/'60).

Ga daarom verhogen naar 4 sterren!

Wie heeft deze hoes nou weer gewijzigd? Ik zie dit heel vaak bij jazz-albums de laatste tijd: dat er in plaats van goede hoezen, verkeerde worden toegevoegd. Gaat dit automatisch ofzo want in kan me niet voorstellen dat ze goedgekeurd worden.

Op hemelvaartsdag was ik op een platenmarkt in Zwolle, en plukte ik uit de bakken een tweedehands dubbel-LP uit 1975 met deze opnames op, of all labels, Blue Note. In tegenstelling tot wat de hoes belooft, zijn dit niet de 'complete' Aladdin-sessies, in vergelijking met de tracklist hierboven ontbreken (als ik goed geteld heb) de eerste vier nummers, de laatste zes, 'New Lester Leaps In', 'Tea For Two', en de alternatieve take van 'Easy Does it.'

Verder heeft Blue Note er een mooi pakketje van gemaakt, met alle info over de opnames en een essay van Leonard Feather. Belangrijker nog is dat de LP's in uitstekende staat zijn, met hooguit wat zachte kraakjes (die eigenlijk alleen maar bijdragen aan de nostalgische charme). De plaat heeft een prachtig, helder monogeluid waarin het opvalt dat de ritmesectie vaak wat minder goed is opgenomen, maar vooral Lester Young zelf helemaal tot leven komt.
Aanrader voor wie deze muziek op vinyl wil hebben denk ik, of voor wie 'Pres' wil leren kennen (als ik Discogs mag geloven, is de dubbel-LP voor een prima prijs in goede staat aan te schaffen).

Wie de schrijfsels van jazzcritici doorneemt, leest dat Lester Young vooral in de jaren dertig een sensatie is. Zijn vederlichte, nonchalante toon op de tenorsax verfraait in die tijd veel van de beste opnames van Count Basie en Billie Holiday. Zijn werk van na de Tweede Wereldoorlog (en na jarenlang overmatig drankgebruik, plus een nare periode in militaire dienst) wordt beschouwd als een lange weg naar beneden (tegen de tijd dat hij overleed in 1959, was er inderdaad weinig meer over van de virtuoos die hij ooit was).

Omdat hij na de oorlog ook de meeste opnames onder zijn eigen naam maakt, menen sommige critici (o.a. de Penguin Guide) dat je je wat Lester Young betreft het best kan beperken tot zijn werk op de platen van anderen. De opnames voor Aladdin zijn grotendeels van na die periode, maar ik zou ze hartstochtelijk willen verdedigen als (grotendeels) net zo subliem als zijn beste werk uit de jaren dertig. Heerlijk om deze muziek te herontdekken op een regenachtige zondagmiddag als deze.

Tof dat je deze ook zo kunt waarderen Sander! Prez was waarlijk een legende. Ik heb me nooit zo kunnen vinden in het gewauwel over de latere Lester Young. Toegegeven: zijn allerlaatste platen zijn echt niet zo goed, maar in de jaren '50 heeft hij voor Verve nog een aantal uitstekende platen opgenomen. Om nog maar te zwijgen over deze Aladdin opnames uit de jaren '40 waar hij echt in topvorm is. Ik waardeer vooral de Lester Young buiten Count Basie om.