Tom Jones - Along Came Jones (1965)

It's Not Unusual

Tom Jones? Nee, niks voor mij. Zijn manier van presenteren vind ik te patserig. Ik heb er echt helemaal niks mee.
Jarenlang dus afdeling 'not for me'.

Totdat ik de cd van Jonathan Jeremiah gehoord had en er toch wel wat ome Tom in terug hoorde.
Zou het dan toch? Uiteraard ken ik zijn hits als It's Not Unusual en ach... dat vind ik een leuk nummertje maar meer ook niet. Maar steeds meer bekroop me het gevoel dat ik de sfeer van een hele cd (en dan zeker zo'n ouwetje als deze) wel eens zou kunnen waarderen omdat ik toch wel ben gevallen voor dat stijltje van Jeremiah waar ik in elk geval wat elementen van Tom Jones in ontdekte.
En eerlijk is eerlijk: zijn Prince-cover van Kiss kon ik van tijd tot tijd best waarderen.

Laat ik het dan maar zeggen: dit tripje Along Came Jones beviel eigenlijk best wel. Niet een cd die ik dagelijks zou kunnen opzetten (daarvoor vind ik het soms toch wat te cheesy), maar de strot die hij opentrekt is toch best fijn en deze blanke soulpop klinkt best lekker swingend.

Nogmaals: het zal nooit een persoonlijke favoriet gaan worden maar ik was toch aangenaam verrast, alhoewel ik dat eigenlijk best wel had kunnen weten gebaseerd op de hits die ik van hem ken.

De origine van dit album is enigszins onduidelijk. Volgens John Tracy in het bijbehorende CD-boekje is dit een Amerikaanse compilatie van nummers van Jones' eerste twee Engelse platen It's not unusual (en om de zaken nog een beetje complexer te maken heet die plaat ook wel gewoon Tom Jones) en What's new pussycat?, maar volgens Wikipedia is dit juist de Engelse debuutplaat waarvan in Amerika een ingekorte versie genaamd It's not unusual verscheen. (De All Music Guide noemt It's not unusual Jones' "first American album", maar heeft daarbij dan weer 1987 als releasedatum en een tracklisting van 18 hits, dus daar let ik maar helemáál niet op.)
        Dat dit album niet alleen alle twaalf nummers van It's not unusual bevat maar ook nog eens vier (van de twaalf) nummers van What's new pussycat? (hier tracks 1, 10, 12 en 13) duidt er volgens mij op dat Tracy's insteek de juiste is, maar aangezien It's not unusual zèlf niet op MusicMeter staat zullen we Along came Jones (als de uitgebreide versie van It's not unusual) hier maar gewoon als Jones' debuutalbum laten gelden.
        De beste nummers hierbij zijn dikwijls de puntige popsingles, geschreven door Jones' manager Gordon Mills en/of arrangeur Les Reed, zoals de grote hit It's unusual, I've got a heart (bijna een kopie daarvan maar eigenlijk even sterk), Once upon a time en het slepende Some other guy, maar ook het romantische The rose (en als dat Jones dat niet "overzingt" is hij ook daarin opmerkelijk effectief).
        Aan de andere kant van het spectrum staan de gedragen ballades zoals I need your loving en When the world was beautiful, met dikwijls arrangementen waarbij niet op een nootje meer of minder wordt gekeken, maar het stevige jaren-60-geluid houdt de nummers toch bijna draaglijk. Hoogtepunt (of dieptepunt) hierbij is Jones' versie van Autumn leaves, sowieso al done to death met inmiddels zo'n 1500 covers, voor mij persoonlijk vooral bekend vanwege de versie van Tommy Cooper, die achter de piano zat toen er tijdens een televisieoptreden plotseling allemaal herfstblaadjes omlaag begonnen te dwarrelen: eerst veegde hij ze slechts licht ontstemd van zijn vleugel af, toen werd hij boos en tenslotte raakte hij –bijna tot wanhoop gedreven– bedolven onder de vallende herfstblaadjes.
        Tussen die twee uitersten in staan dan de redelijk geslaagde covers van meer poppy nummers, zoals Chuck Berry's Memphis Tennessee (eerder ook een hitje voor Dave –geen familie– Berry), Wilson Picketts If you need me (mij eerder bekend in de versie van de Stones), twee nummers van Brook Benton en een tamelijk rampzalige cover van Ben E. Kings Spanish Harlem.
        Al met al een aardig tijdsdocument van een zanger die eigenlijk geboren leek te zijn om commerciële r&b en pop naar een hoger niveau te tillen, maar door zijn MOR-ballades van meerdere walletjes bleek te kunnen eten. Dat dat ten koste van zijn geloofwaardigheid als serieuze zanger zou gaan nam Jones op de koop toe; gelukkig is op de uptempo-hits op deze compilatie nog te horen hoe energiek hij kon klinken, mede dankzij de al eerder genoemde heerlijk volle maar toch kraakheldere sixties-sound. Maar nogmaals, wees gewaarschuwd voor de stroperige ballades. . . 

Er is leuk gitaarspel te horen op dit album, al weet ik niet wie de gitarist is. De drummer is Chris Slade, die nu weer bij AC/DC speelt. Ik kende Autumn Leaves niet (ondanks z'n 1500 covers), maar dit zou een mooi nummer voor Elvis zijn geweest. Elvis was trouwens een groot fan van Jones. Je zou ze bijna vrienden hebben kunnen noemen. Zelf vind ik de stem van Jones krachtig, maar uitdrukkingsloos.

It's No Unusual ken ik natuurlijk van de reeks The Fresh Prince of Bel Air, en vooral de onnavolgbare capriolen die de immer hilarische Carlton daarop wist uit te voeren. En, eerlijk is eerlijk: alleen daarom vind ik het al een onweerstaanbaar nummer.

Tom Jones heb ik altijd wat links laten liggen, moet ik toegeven. Jazeker, de man heeft een stem als de meest donderende klok in Keulen, maar voor het overige heb ik de liedjes die ik van 'm ken (It's Not Unusual is dus de uitzondering) nooit echt bijzonder gevonden. Eerder dit jaar kwam ome Tom echter met een nieuw album, en hoewel ik het nog maar één keer heb beluisterd en nog niet al te goed weet wat er precies van te vinden, klonk het wel bijzonder en intrigerend. En aangezien ik toch bezig ben met een heuse 1965-marathon de laatste weken, komt ook deze plaat voorbij.

En dan merk je toch dat de debuutplaat van zo'n Tom Jones bepaald lekker binnenrolt. Zijn troeven - stem, présence (dat kan raar klinken, maar die hoor ik er echt in terug) en toch ook wel veelzijdigheid - speelt hij meteen met veel vertrouwen en kundigheid uit. Op die manier komt zowel een wat joliger nummer als It's Not Unusual goed uit de verf, evenals het wat serieuzere werk (ik noem bijvoorbeeld een Autumn Leaves). En maakt dat dit een behoorlijk (lees: verrassend) goeie plaat is, in mijn optiek.

Een wat minder verwachtingspatroon van mijn kant zal daar ongetwijfeld ook een rol in spelen, maar toch: ik ben aangenaam verrast!

3,5 sterren