Elvis Presley - How Great Thou Art (1967)

How Great Thou Art - 5.0
In The Garden - 4.5
Somebody Bigger Than You And I - 5.0
Farther Along - 4.0
Stand By Me - 4.5
Without Him - 4.0
So High - 4.0
Where Could I Go But To The Lord - 4.0
By And By - 4.0
If The Lord Wasn't Walking By My Side - 4.0
Run On - 4.0
Where No One Stands Alone - 5.0
Crying In The Chapel - 4.5

Album 4,5*

Dit was het enige album van Elvis in die periode dat geen soundtrack was en ik vind het ook bovenuit steken. Gospel al dan niet vermengd met rock, en daarbij zijn the Jordanaires weer van de partij. Mooi sfeervol album.

God zij geloofd! Na meer dan 4 jaar alleen maar soundtracks komt er eindelijk weer een fatsoenlijke Elvis-plaat van een van zijn grote liefdes: gospel. O, wat heb ik die passievolle prachtstem gemist. Hij is duidelijk hier weer een stuk enthousiaster, en dan kan het al bijna niet meer fout gaan. Erg mooie nummers, met hier en daar zijn eigen rockinvloeden. Eindelijk, weer een klassieker in Elvis' oeuvre! Enkel Crying in the Chapel heeft mij nooit echt aangesproken, jammer dat die altijd alle aandacht krijgt.

crying in the chapel stond niet op het origineel! elvis klinkt hier een stuk energieker dan op his hand in mine, daarom een iets hogere beoordeling.

Een bezielde Elvis, al was ie indertijd ook met andere religies bezig.

Na een berg soundtracks (van een bedenkelijk allooi) kreeg Elvis in 1967 weer de geest (letterlijk en figuurlijk).
Een Gospel album met mede werking van The Imoerials Quartet en The Jordanaires en je hoort gewoon dat dit Elvis gewoon goed past. Vele malen beter dan die soundtracks.

How Great Thou Art is een zeer goed album van The King mede door de geweldige inbreng van The Imoerials Quartet en The Jordanaires is dit een heel erg sfeervol album geworden. Je hoort dat Elvis er weer zin in heeft in is erg goed bij stem en met de instrumentatie is ook helemaal niks mis.

Dit album is samen met Elvis Presley - NBC-TV Special (1968) eigenlijk gewoon het begin van de weder opstanding van The King die met de albums Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969) en Elvis Presley - Back in Memphis (1970) werd bevestigd.

Elvis die helemaal terug was zowel op plaat als ook live.

Dit album behoort tot zijn beste 10 en samen met Elvis Presley - He Touched Me (1972) heb je 2 schitterende Gospel albums die eigenlijk niets onder doen voor de "echte" (afro-amerikaanse) Gospel.

Tussen de (vaak povere) soundtracks door ontdek ik dit album. Eigenlijk is het niet dit album, maar 'Amazing Grace' uit de jaren '90, waarop dit album volledig staat. Gospel zal nooit meer favoriete genre worden, maar Elvis brengt het met zoveel emotie en passie, waardoor het zo mooi klinkt. Ik hoorde al velen het proberen, maar vond het nogal zielig. Neem bijvoorbeeld U2 op 'Rattle & Hum': veel willen, weinig kunnen. Hier klinkt het zo gemeend en oprecht.

Welles.

De single Crying in the Chapel werd blijkbaar meteen in de tracklist opgenomen. Op de achterkant van het album staat: "By request! In this album Elvis' single hit Crying in the Chapel".

Zeer geslaagd gospel album van The King!

Ik had niet verwacht dat een van de gospel albums nog een van m'n favorieten zou worden, maar ik ben hier ontzettend aangenaam verrast. Zelfs de rustigere nummers bevallen hier erg goed. The Imperials en The Jordanaires maken het hier helemaal af, zeer geslaagde keuze. Somebody Bigger Than You and I, So High, By and By, Where No One Stands Alone en Crying in the Chapel zijn hier de favorieten, best een hoop dus!

Door de negatieve geluiden over de soundtrack tijd van Elvis had ik tot nu toe veel van dit materiaal links laten liggen. Door de album collection die ik nu heb, ben ik inmiddels toch wel wat positiever tegen die soundtrack tijd gaan aankijken. Hij heeft toen ook best mooie dingen gemaakt, die soms te laag worden gewaardeerd. Ik lees dat op deze pagina ook terug. Daarom vind ik dit goede gospelalbum How Great Thou Art van Elvis in niveau niet eens zoveel verschillen met de betere soundtracks. Wel is het een stijlbreuk en dat is natuurlijk wel zo prettig.

Alles wat de man zingt klinkt in ieder geval erg mooi. Zeker ook deze gospels, waarbij hij voortreffelijk ondersteund wordt door The Imperials en The Jordanaires. Sommige nummers vind ik wat te bedaard, een aantal zijn toch weer erg fraai. Met name titelsong How Great Thou Art, het mooie Somebody Bigger Than You and I, het swingende So High, het werkelijk prachtige Where Could I Go But to the Lord, het vlotte Run On en de populaire single Crying in the Chapel zijn mijn favorieten hier. Bonustrack You'll Never Walk Alone uit diezelfde periode vind ik de beste uitvoering van dit bekende nummer.

Ofschoon Elvis bij wijze van spreken nagenoeg ieder genre wel kon zingen en zijn eigen specifieke sound meegaf, lijkt gospel hem toch het meest te passen. De passie waarmee hij dit brengt, is meer dan zingen. Het is eenwording met de muziek en tekst en daarmee daadwerkelijk een spirituele manifestatie.Niet vreemd als men beseft dat Elvis aanvankelijk ambieerde deel uit te maken van een gospel kwartet.
In de 70er jaren vormden vertolkingen van gospels als "How great thou art" niet zelden het hoogtepunt van de show. In de laatste fase van zijn leven leek Elvis zelfs de gospels te moeten zingen, omdat het hem de kracht en inspiratie gaf die hij op geen andere manier meer op het podium (en wellicht ook in zijn persoonlijke leven) leek te kunnen vinden. Luister maar eens naar de uitvoering van "Where no one stands alone" van 16 februari 1977 (te vinden op de CD "Moody Blue & other great performances", Fort Baxter 1995)..........

Het gerucht gaat dat Elvis een gospel tour wou doen. Dat zou hem geestelijk goed hebben gedaan denk ik; financieel wat minder.

Nou dat had best nog wel eens heel goed kunnen uitpakken. Vergis je niet hoe sterk het christendom actief werd en nog altijd wordt beleefd in de VS. De VS is voor een zogenaamd eerste wereld land meer puriteins dan welk ander land ook.
Met slimme marketing, een goede strategie had men daar beslist wel muntjes van kunnen maken.

Daar zou je dan wel eens gelijk in kunnen hebben. Het is een helaas "what if.." geval.

Elvis' best verkochte gospel album met intussen 3,001,700 verkochte exemplaren. Al doet You'll Never Walk Alone het met 3 miljoen exemplaren niet veel minder.

Leuke wetenswaardigheden
Dat zijn aardig wat albums op een dag

Wereldwijd zijn er hier tot 2010 6 miljoen van verkocht. Het cijfer hierboven geldt alleen voor de verkoop in Japan en de VS.

Tja ik en gospel geloof niet dat het hem ooit gaat worden. Toch staan hier wel wat pareltjes op,dan is crying in the chapel de bekendste van denk ik. Bij mij staat er als extra nummer bij, you never walk alone. En die versie mag er zeker zijn, dat doet hij met en prachtig gevoel. Maar ik kom niet verder als 3 sterren. Gelukkig heeft Elvis heel veel muziek gemaakt dat me wel heel gelukkig maakt. Moet er dan wel bij zeggen, ondanks dat dit mijn ding niet zo is. De passie en de inleving waarop hij deze plaat maakte,is bewonderenswaardig.

Geweldig album. Wat waren de jaren '60 een merkwaardige tijd voor Elvis. Na zijn legertijd begon hij aan een eindeloze reeks films als vorm van licht amusement. Intussen vond in de USA the British Invasion plaats met bands als The Beatles, Stones, The Who die culturele bakens verzetten zoals Elvis dat zelf een decennium eerder gedaan had. 1967, het jaar van dit album, is het psychedelische popjaar par excellence. The Beatles brengen Sgt Pepper uit, het debuut van Pink Floyd, debuut van The Velvet Underground etc. Echt een historisch jaar qua baanbrekende popmuziek, met muziek en lyrics die bol staan van drugs en vrije liefde. En wat doet Elvis? Hij brengt een gospelplaat. Het is de antithesis van wat op dat moment gaande was in de popcultuur. Al is het ook wel dubbel natuurlijk. Elvis zette zich af tegen de drugcultuur maar was zelf niet vies van de amfetamines. Het verschil is dat hij er zelf niet prat op ging i.t.t. de Lucy in the Sky trippers. Eigenlijk was deze plaat al een eerste belangrijke teken dat Elvis er nog steeds stond, en een geweldige voorbode van wat dan zijn comeback special zou gaan worden.