Status Quo - Perfect Remedy (1989)

Verguisd is deze plaat. Is Riffs de mooiste titel van een Quo-plaat, dan heeft deze cd. de mooiste hoes (samen met de cd. Quo). Ik geniet toch wel van enkele goede nummers, wat ... er staat zelfs een van de beste nummers op van Quo ooit: het fenomena;e The power of Rock. Hoezo kan Quo geen intelligente songs schrijven?

Ik heb de bovengenoemde bonus tracks niet, maar 'Little dreamer' is toch wel een goede openingstracks die echo's oproept van het oude Quo-werk.

Ik heb de LP vandaag gekregen van een collega, en heb 'm geluisterd. Tot nu toe was die belachelijk slechte In The Army Now de meest recente Quo-plaat welke ik bezat, maar deze valt me eerlijk gezegd niks tegen. Al blijft het natuurlijk niks vergeleken bij het werk uit de eerste helft van de jaren 70. Misschien Ain't Complaining ook maar eens in de vingers zien te krijgen.

Geen al te best album van Quo. Wat ze in gedachten hadden toen ze dit opnamen is me een raadsel want het is vlees nog vis. De enige lichtpuntjes zijn The power of rock (briljant nummer!!), Perfect remedy en Little dreamer. De rest is bagger van het zuiverste soort vind ik.
Oh, de hoes is ook geweldig trouwens!! Verdiend betere muziek dan dit...

Dat jullie die hoes zo mooi vinden, het ontbreekt aan een paar vette vliegen rondom die oude schoenen. Heavy traffic heeft een grappige hoes; alleen jammer dat Andrew Bown die olifant een stap voor is. Naar Perfect remedy kan ik beter luisteren dan In the army now. Ik heb er geen verklaring voor. Remedy heeft inderdaad niet al te beste nummers als The way I am, Tommy's in love en Going down for the first time.
Kortom een mindere b-kant. Op de voorganger was dat andersom.The power of rock is niet zo spetterend als Vengeance - Power of the rock, maar wel een goed Parfitt nummer. Andere goede nummers zijn (uiteraard) Little dreamer en het titelnummer. Maar daar waar ik me mateloos erger aan de songs van "Army"is dat hier amper het geval. De hoes van "Army" is overigens ook afgezaagd; hetzelfde concept als Uriah Heep - Conquest. Dan is de hoes van Remedy stukken beter.

Toen ik dit album in 1989 bij de CD-zaken in de schappen zag liggen, dacht ik met de zoveelste Quo Greatest Hits te maken te hebben.
Na 12 Gold Bars vol. II uit 1984 had ik niets meer aangeschaft van deze rockband.
Ik vond In The Army Now en Ain't Complaining niet echt mijn ding.
Status Quo bracht in de jaren 70 het ene goede rockalbum na het andere uit. Ik noem als voorbeelden On The Level, Hello!, Quo en Live.
Met Perfect Remedy ging het met de Quo weer de goede kant op. De beste nummers zijn voor mijn oren: Little Dreamer, Heart On Hold en The Power of Rock.
Na dit album vind ik Thirsty Work en Heavy Traffic ook prima latere Quo albums.
Het is natuurlijk niet te vergelijken met het werk van de jaren 70/begin jaren 80, maar ze zijn op die albums toch weer goed bezig. Live blijven ze toch gewoon overtuigend hun grootste knallers spelen, want dat is voor iedereen het feest van herkenning!

Songmatig gewoon een prima plaat. Quo platen vergelijken doe ik niet. Een nummer als "Address Book "
luister ik nog regelmatig.

Ik ben 10 jaar (!!) na mijn laatste reactie iets milder geworden over dit album. Een hoogvlieger gaat het in mijn beleving nooit worden. Maar bij het rijtje met hoogtepunten van 10 jaar geleden wil ik nu Not at all en The way I am voegen. Een ander dingetje waar ik redelijk over te spreken ben is de productie. Na de typische jaren 80 producties van In the army now en Ain't complaining gaan ze op Perfect remedy weer meer richting kaal, droog en rauw. Ik verhoog met een halve *.

In 1989 werden Francis Rossi en Rick Parfitt veertig jaar oud. Hun endorsementdeal met Charvel Guitars zal vast kritiek van oude fans hebben opgeleverd, maar was alweer voorbij. Vijftien maanden na hun vorige album verscheen Perfect Remedy, waar Fender Telecasters prominent op de hoes zijn te zien.

Zoals in het vorige bericht al is te lezen, is de productie helemaal in orde en de muziek bovendien steviger. Een stapje terug naar de tijden van de periode 1977 - 1981. Wederom op Nassau opgenomen met Pip Williams achter de knoppen.
De plaat lijdt echter aan een ernstig gebrek aan goede composities. Ik kan er slechts twee ontdekken: de vrij langzame poprock van Heart on Hold bevalt goed met een pakkende melodie en de toetsenpartijen van Andy Bown ineen grijpend met de scheurende gitaarpartijen. Een stevige popsong.
The Power of Rock doet wat de titel zegt. Tempowisselingen en een sterk refrein, met in het uittro zelfs gehamer op de snaren á la Eddie van Halen. Had zó op Whatever You Want (1979) gekund.

Verder klinkt een mix van pop (zoals Tommy's in Love), vrolijke rock 'n' roll (zoals het titelnummer) en in Adress Book spoortjes country, dit alles in een eigentijds geluid. Daarmee is niks mis, maar de liedjes hebben het net niet. Wat dat betreft beviel voorganger Ain't Complaining een stuk beter, ondanks de nadrukkelijke jaren '80-geluiden.
Op streaming de nodige extra's, afkomstig van de 2cd-editie uit 2020. Hierbij de oorspronkelijke versie van The Power of Rock, toen nog Fighting for Love genaamd. Van de liveopnamen, gemaakt tijdens de Perfect Remedy Tour, werd ik vanmiddag tijdens het werk dankzij menig nummer uit de gloriedagen oprecht vrolijk, zelfs in deze lichtere uitvoeringen.

Mijn waardering betreft de originele versie van het album, met de live-extra's verdubbelt dat aantal.