Status Quo - Rock 'Til You Drop (1991)

Quo in zwaar weer in de jaren '90. Vooral door eigen toedoen met drugs, relaties enz., maar deze schijf biedt voor elke recht geaarde Quo-fan wat. Zelfs een heerlijke remake van 4500 times. Uitmunde productie van Francis Rossi. Slechts een herhaling van de single Can't give you more en het zoetsappige Tommy zijn overbodig. Prima werk van de Quo-boys.

Onverwacht goede plaat van de Quo. Natuurlijk niet op hetzelfde niveau als de jaren 70 klassiekers, maar het komt er wel een heel eind in de buurt. De boogie zit er flink in, en de nummers zijn meer gitaargeorienteerd . Like a zombie is het achterneefje van Ring of change (van Blue for you), maar is eigenlijk best een goede opener van het album. One man band is ook een lekkere rocker. De re-make van 4500 times is erg goed, en meer de versie zoals deze live gespeeld wordt, een stukje langer en best heavy.

Als ik heel eerlijk ben vind ik dit het laatste album van Quo dat ik echt goed vind. Ik heb alleen nooit begrepen waarom de b-sides Heavy daze, Dead in the water, Better times en Mysteries from the ball niet op dit album hebben gezet i.p.v. Tommy, Bring it on home, Good sign en Let's work together! Dan had je echt een superalbum gehad.
De produktie is trouwens erg sterk (en heavy) op dit album. Zoals het hoort bij een rockband als Quo. Dat straalden ze op dit album eindelijk weer uit na een aantal bedenkelijke platen. Helaas duurde het maar kort voordat ze weer vervielen in slappe hap

Like a zombie opent meteen al sterk. All we really wanna do en Fakin' the blues zijn goede opvolgers. One man band gaat wel en het door Bown geschreven titelnummer is dan de eerste mindere. Niet dat ik een hekel aan die man heb, maar hij is wel de zwakke schakel.(alhoewel dat een bewuste keuze van Rossi & Parfitt is.)
Can't give you more klinkt wat lomper, maar des te vetter in vergelijking met het origineel. Warning shot is best wel een mooi rustig nummer van Andrew Bown.
Let's work together is een overbodige cover, overigens niet slecht uitgevoerd.
Bring it on home klinkt natuurlijk beter in de uitvoering van (Eric Burdon and) the Animals. Ze besteden zo onderhand al weer teveel tijd aan covers.
No problems is een redelijke Rossi /Parfitt compositie. En volgens de opgave van het internet volgen er dan de bonus tracks. De eerste twee vallen te verwaarlozen; waarom moest nou net het zwakke Tommy van Perfect Remedy hierop komen te staan? Mischien dat ze het zelf mooi vinden, ik niet. De volgende twee gaan wel.
Van Price of love is het leuk dat ze weer een stukje oud werk opvoeren; één van de eerste covers uit een lange reeks.
De nieuwe versie van Forty five hundred times is een waardige afsluiter van Rock 'til you drop. Mede door het stevige geluid een beter album als de drie voorgangers.

Verassend sterk album van SQ sinds 1984.

Redelijk constante plaat. Vind de nieuwe versie van "can't give you more" geen verbetering. Vind 3 covers op een album best wel veel. Niets is slecht "like a zombie " steekt wel boven de rest uit.

Dat van die covers schijnt een dwingend bevel van de platenmaatschappij te zijn geweest. Met The anniversary waltz scoorden ze in die tijd namelijk een grote hit. Dus was de redenatie dat Quo meer met covers moest gaan doen. Doodzonde want door die dwaze gedachten gang werden prachtige nummers als Mysteries from the ball, Heavy daze, Better times en Dead in the water veroordeeld tot b kantjes van singles. Op latere heruitgaves kwamen ze alsnog op het album terecht. Alleen voelde dat toch echt als 'mosterd na de maaltijd'.

Het was bij Blue for You (1976) dat vielip mij vroeg om Status Quo's Rock 'til You Drop en Under the Influence nog eens te proberen. In mijn herinnering zijn dat hele matige albums, maar als de Quo-expert van Nederland dat schrijft, heb je te gehoorzamen.

Ik lees me graag in. Hun twintigste studio-album en tevens laatste voor Pye verscheen in september 1991 en is dus alweer 31 jaar oud. De frontmannen waren inmiddels veertigers en in januari ‘91 wonnen ze een BRIT-award, ondanks de slechte verkoop van hun vorige album. Francis Rossi was afgekickt van cocaïne en alcohol en bovendien in juni hertrouwd. De energie was hernieuwd.

Toen ik de hoes indertijd voor het eerst zag, dacht ik dat het een goedkope verzamelaar was met dat simpele fotootje van de frontmannen op het podium. Misschien wilden ze "back to basics" uitstralen. Wat echter telt is dat het album energieker klinkt dan die van de jaren 1982-1989, zo viel me gisteren op; beschaafd-rauw.
Op z'n hardst is Status Quo hier een stevige rockband, zoals in opener Like a Zombie waarin Rossi lekker soleert. Vaak zijn de zanglijnen wat liefjes, zoals in All We Really Wanna Do of Fakin' the Blues. Of soms wordt te routineus gedoenkedoenkt, zoals op No Problems en Good Sign. Op Nothing Comes Easy valt het echter wél op z'n plaats en de ronkende gitaar van One Man Band is dik okay. Aha, nu snap ik het: ze moeten mij niet te vrolijk klinken!

Quo covert drie maal zichzelf en die versies smaken mij: The Price of Love was in 1969 een geflopte single en is lekker met die mondharmonica, Can't Give You More is sinds 1977 een favorietje van me en liveklassieker Forty-Five Hundred Times overdoen blijkt gewaagd maar geslaagd.
Tweemaal coveren ze een ander, wederom is het raak: Let's Work Together werd via Canned Heat en Roxy Music bekend (en in Saksenland via Normaal), Bring it on Home kwam van soullegende Sam Cooke. Veel covers dus, dit alles op verzoek van zowel de platenbaas als manager David Walker.

De laatste bedacht als promotiestunt dat de groep op de dag dat Rock 'til You Drop verscheen op vier ver uiteengelegen locaties zou optreden, als knipoog naar de albumtitel. Publiciteit verzekerd. De plaat verkocht goed, maar in Rossi's biografie I Talk Too Much (2019) vertelt hij dat zijn maatje Rick Parfitt de plaats niks vond, in tegenstelling tot hem.
Ik zit in het midden. Beter dan ik me herinnerde en veel sterker dan de poprock die ze vanaf hun comeback in 1986 maakten, maar echt enthousiast word ik nauwelijks. Een krappe 7.

Hierboven beklaagt vielip zich over ontbrekende nummers. Ik zie op Discogs dat die een maand voor zijn post alsnog zijn verschenen en wel op 3cd. Maar wellicht was dit “mosterd na de maaltijd,” zoals hij zelf al schreef.

Die extra nummers zijn zeker de moeite waard. Mocht je die 3cd ergens voor een zacht prijsje tegen komen dan zou ik 'm zeker kopen. Ik heb me er altijd over verbaasd dat Parfitt dit album niet zoveel vond. Het leek me juist altijd op zijn lijf geschreven. Behoorlijk rockend en qua uitstraling waren ze weer (even) die no-nonsens rock band. Maar goed, wellicht waren er andere omstandigheden waarom hij er niet lekker in zat destijds. Wat betreft de lieflijke zanglijnen; dat heeft Quo voor mijn gevoel altijd al gehad. Vanaf dag 1. Dat is voor mij juist één van de dingen de band zo uniek maakt. Voor mij blijft dit album, samen met Under the influence, Heavy traffic en Quid pro Quo, veruit het beste dat de band in de laatste 30 jaar heeft uitgebracht.