Status Quo - Rock 'Til You Drop (1991)
mijn stem
21 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Vertigo
-
Like a Zombie (5:03)
-
All We Really Wanna Do (Polly) (3:47)
-
Fakin' the Blues (4:29)
-
One Man Band (4:31)
-
Rock 'Til You Drop (3:21)
-
Can't Give You More (4:27)
-
Warning Shot (3:58)
-
Let's Work Together (3:41)
-
Bring It on Home (3:10)
-
No Problems (4:51)
-
Good Sign (4:15)
-
Tommy (3:50)
-
Nothing Comes Easy (5:46)
-
Fame Or Money (4:06)
-
Price of Love (3:39)
-
Forty Five Hundred Times (12:58)
0
geplaatst: 19 december 2022, 20:14 uur
Het was bij Blue for You (1976) dat vielip mij vroeg om Status Quo's Rock 'til You Drop en Under the Influence nog eens te proberen. In mijn herinnering zijn dat hele matige albums, maar als de Quo-expert van Nederland dat schrijft, heb je te gehoorzamen. 
Ik lees me graag in. Hun twintigste studio-album en tevens laatste voor Pye verscheen in september 1991 en is dus alweer 31 jaar oud. De frontmannen waren inmiddels veertigers en in januari ‘91 wonnen ze een BRIT-award, ondanks de slechte verkoop van hun vorige album. Francis Rossi was afgekickt van cocaïne en alcohol en bovendien in juni hertrouwd. De energie was hernieuwd.
Toen ik de hoes indertijd voor het eerst zag, dacht ik dat het een goedkope verzamelaar was met dat simpele fotootje van de frontmannen op het podium. Misschien wilden ze "back to basics" uitstralen. Wat echter telt is dat het album energieker klinkt dan die van de jaren 1982-1989, zo viel me gisteren op; beschaafd-rauw.
Op z'n hardst is Status Quo hier een stevige rockband, zoals in opener Like a Zombie waarin Rossi lekker soleert. Vaak zijn de zanglijnen wat liefjes, zoals in All We Really Wanna Do of Fakin' the Blues. Of soms wordt te routineus gedoenkedoenkt, zoals op No Problems en Good Sign. Op Nothing Comes Easy valt het echter wél op z'n plaats en de ronkende gitaar van One Man Band is dik okay. Aha, nu snap ik het: ze moeten mij niet te vrolijk klinken!
Quo covert drie maal zichzelf en die versies smaken mij: The Price of Love was in 1969 een geflopte single en is lekker met die mondharmonica, Can't Give You More is sinds 1977 een favorietje van me en liveklassieker Forty-Five Hundred Times overdoen blijkt gewaagd maar geslaagd.
Tweemaal coveren ze een ander, wederom is het raak: Let's Work Together werd via Canned Heat en Roxy Music bekend (en in Saksenland via Normaal), Bring it on Home kwam van soullegende Sam Cooke. Veel covers dus, dit alles op verzoek van zowel de platenbaas als manager David Walker.
De laatste bedacht als promotiestunt dat de groep op de dag dat Rock 'til You Drop verscheen op vier ver uiteengelegen locaties zou optreden, als knipoog naar de albumtitel. Publiciteit verzekerd. De plaat verkocht goed, maar in Rossi's biografie I Talk Too Much (2019) vertelt hij dat zijn maatje Rick Parfitt de plaats niks vond, in tegenstelling tot hem.
Ik zit in het midden. Beter dan ik me herinnerde en veel sterker dan de poprock die ze vanaf hun comeback in 1986 maakten, maar echt enthousiast word ik nauwelijks. Een krappe 7.
Hierboven beklaagt vielip zich over ontbrekende nummers. Ik zie op Discogs dat die een maand voor zijn post alsnog zijn verschenen en wel op 3cd. Maar wellicht was dit “mosterd na de maaltijd,” zoals hij zelf al schreef.
Ik lees me graag in. Hun twintigste studio-album en tevens laatste voor Pye verscheen in september 1991 en is dus alweer 31 jaar oud. De frontmannen waren inmiddels veertigers en in januari ‘91 wonnen ze een BRIT-award, ondanks de slechte verkoop van hun vorige album. Francis Rossi was afgekickt van cocaïne en alcohol en bovendien in juni hertrouwd. De energie was hernieuwd.
Toen ik de hoes indertijd voor het eerst zag, dacht ik dat het een goedkope verzamelaar was met dat simpele fotootje van de frontmannen op het podium. Misschien wilden ze "back to basics" uitstralen. Wat echter telt is dat het album energieker klinkt dan die van de jaren 1982-1989, zo viel me gisteren op; beschaafd-rauw.
Op z'n hardst is Status Quo hier een stevige rockband, zoals in opener Like a Zombie waarin Rossi lekker soleert. Vaak zijn de zanglijnen wat liefjes, zoals in All We Really Wanna Do of Fakin' the Blues. Of soms wordt te routineus gedoenkedoenkt, zoals op No Problems en Good Sign. Op Nothing Comes Easy valt het echter wél op z'n plaats en de ronkende gitaar van One Man Band is dik okay. Aha, nu snap ik het: ze moeten mij niet te vrolijk klinken!
Quo covert drie maal zichzelf en die versies smaken mij: The Price of Love was in 1969 een geflopte single en is lekker met die mondharmonica, Can't Give You More is sinds 1977 een favorietje van me en liveklassieker Forty-Five Hundred Times overdoen blijkt gewaagd maar geslaagd.
Tweemaal coveren ze een ander, wederom is het raak: Let's Work Together werd via Canned Heat en Roxy Music bekend (en in Saksenland via Normaal), Bring it on Home kwam van soullegende Sam Cooke. Veel covers dus, dit alles op verzoek van zowel de platenbaas als manager David Walker.
De laatste bedacht als promotiestunt dat de groep op de dag dat Rock 'til You Drop verscheen op vier ver uiteengelegen locaties zou optreden, als knipoog naar de albumtitel. Publiciteit verzekerd. De plaat verkocht goed, maar in Rossi's biografie I Talk Too Much (2019) vertelt hij dat zijn maatje Rick Parfitt de plaats niks vond, in tegenstelling tot hem.
Ik zit in het midden. Beter dan ik me herinnerde en veel sterker dan de poprock die ze vanaf hun comeback in 1986 maakten, maar echt enthousiast word ik nauwelijks. Een krappe 7.
Hierboven beklaagt vielip zich over ontbrekende nummers. Ik zie op Discogs dat die een maand voor zijn post alsnog zijn verschenen en wel op 3cd. Maar wellicht was dit “mosterd na de maaltijd,” zoals hij zelf al schreef.
* denotes required fields.
* denotes required fields.