Status Quo - Riffs (2003)

Na de opnamen van Heavy Traffic volgden meteen die voor Riffs, een album afgedwongen door Universal bij het nieuwe platencontract. Hun vorige coveralbums verkochten immers ook goed, was de redenering bij de mannen-in-pak. Het was dus een "moetje". In de autobiografie 'I Talk Too Much' (2019) van Francis Rossi wordt Riffs zelfs niet genoemd.
De Rossi/Parfitt bandbiografie 'XS All Areas' (2004) doet dat wél. Rossi op p. 309-310: "...we'd actually begun recording Heavy Traffic [when] someone of Universal above (...) decided they would also like an album of cover versions. (...) I went ballistic. I really thought we'd finally left that all behind us. (...) But I got over it."
Parfitt in hetzelfde boek (p. 360): "(...) they made it clear it was a dealbreaker. (...) We agreed to it in the end, though, because this band has to go on (...)."

Toen Heavy Traffic verrassend goed verkocht, waren de mannen Riffs bijna vergeten totdat het zestien maanden later alsnog verscheen. In november 2003 startte de advertentiecampagne en Parfitt liet tevreden optekenen: "It (...) didn't do half as well in the shops in 2003 as Heavy Traffic. (...) To us we had finally proved the point."
Oftewel: Quo moet eigen materiaal opnemen. Dat blijkt nota bene op Riffs zelf. Ik heb het album indertijd compleet gemist, kwam/kom het nooit in platenzaken tegen en ontdekte pas in 2010 het bestaan ervan, waarbij ik eerst aannam dat het best-of-Quo-nummer-999 was.

Het eerste wat opvalt is dat de lettering op de hoes dezelfde is als op Heavy Traffic. Achterop het cd-doosje staat een dame van het blonde soort waar Parfitt zo dol op was, eentje die moet doen vergeten dat de uitvoerenden minder knap waren.
Hoe slaan die kerels zich door de covers heen? Parfitts slaggitaar zit gelukkig prominent in de mix. Nieuwe drummer Matt Letley mept net als op Heavy Traffic rake slagen, ongetwijfeld doordat hij maar liefst achttien maanden met de groep had getourd om Famous in the Last Century te promoten.
Maar ja, covers... Slechts bij Wild One (dat lijkt op de versie van Iggy Pop maar oorspronkelijk van Australiër Johnny O'Keefe uit 1958) en All Day and All of the Night (The Kinks) veer ik op, bij de laatste vooral vanwege Rossi's gitaarsolo.
Geinig dat John Edwards Centerfold (J. Geils Band) zingt, voor het eerst sinds Alan Lancaster de groep verliet horen we een Quobassist op zang. Als cover echter niet boeiend. Verrassend dat ze Pump it Up doen, uit de newwavedagen van Elvis Costello. Of het Quo past? Nee.

Interessant is dat er vijf eigen nummers worden gedaan: Caroline voegt niets toe; leuk is het om de uit de vroege jaren '70 stammende Junior's Waling en vooral Down the Dustpipe in 2002-jasjes te horen. Uit de tweede helft van de jaren '70 stammen Whatever You Want en Rockin' All over the World; wat mij betreft platgetreden, ook in deze versies.

Het vonnis. Drie goede nummers waarbij twee van eigen hand en een lekkere solo bij de Kinkscover; dit in een productie van Mike Paxman die steviger is dan de vorige coverplaatjes. Als er dan toch moet worden gecoverd, gaat mijn voorkeur uit naar deze. Tweeëneenhalve ster, wat een ster meer is dan de twee vorige coverplaten samen.

Een kleine twee jaar later verscheen The Party Ain't Over Yet. Hierop gelukkig eigen materiaal.