Mychael Danna - Ararat (2002)

Danna zei ooit eens in een interview over zijn pact met Armenie:
You say Harmonica", I Say "Armonica"

Toen regisseur Atom Egoyan de componist zijn plannen vertelde over Ararat, wist deze niet wat te denken. Nog nooit had hij van de Armeense holocaust gehoord die zo rond 1920 had plaats gevonden.Hij was zelfs al een lange tijd bevriend met de regisseur en werkte al meerdere malen met hem samen,maar deze had er nog nooit een woord over gezegd. Dat kwam bij Danna aan als een schok en dat is begrijpelijk.

Exotica had een zeer klein budget, waar Danna ook al voor naar alle uithoeken van de wereld vloog, voor Ararat was dat ook niet anders. Alhoewel, meer budget was er wel. Ditmaal ging hij samen met Egoyan op pad naar Armenie, waar vele prachtige solo spelers en vocalen werden opgenomen.Dit alles in Yerevan, de oudste stad van Armenie, waar de meest getalenteerde oude garde muzikanten te vinden waren. De sfeer en het geluid moest immers een haast identieke Armeense jaren 20' sfeer oproepen.
Op zich niet veel anders dan Exotica lijkt het.Maar terug in London, werd voor het Westerse element van de score, ja de combinatie is er weer oost en west, een ruim 60 leden tellend orkest gebruikt. Daar ging het ruimere budget voor het grootste gedeelte dan ook naar toe.Enkele flarden werden in Danna's geboorteland Canada opgenomen.

Danna moest tussenweg vinden tussen een aantal zaken:

-het moest zowel de herrinnering aan als de holocaust zelf verbeelden.
-zowel westers als oosters zijn, met als noodzaak dan het oosterse gedeelte authentiek was.

Instrumenten die opvallen zijn de good old duduk, het instrument wat meerdere malen terugkeert en de score opent (Groonk) en uiteindelijk plaats maakt voor het westerse orkest.Violen, wat koper en de goddelijke stem van Isabel Bayrakdarian zette het hoofdthema op de kaart. Dit is niet nieuw wat Danna hier doet alleen het verschil ligt in het cultuur verschil.Felicia's Journey thema is Iers, gelijkwaardig aan dat van Ararat, maar Armeens getint.''Siege'' is puur westers en lijkt een vreemde vogel tussen de rest, maar enkele dramatische tracks bouwen in een hoog tempo op met tevens diezelfde pure westerse stijl.

En de componist zet ook wat krachtige, relatief onbekende Armeense instrumenten in naast de duduk:

-De kamancha wordt op een magistrale wijze ingezet; een viool, met als verschil maar 3 snaren en bespeeld leunend op de knie.
-Een Dhol; een percussief instrument, een drum, meer passievol in geluid als ''normaal'' drum instrument.

5 sterren

Zeker wel een mooie soundtrack, echter niet zo mooi als Exotica en The Sweet Hereafter van diezelfde Danna (en Egoyan).

Inderdaad een veelheid aan stijlen, meer dan op bovengenoemde scores. De Armeense elementen zijn eigenlijk het mooist. Rustieke klanken van de duduk (Armeens windinstrument), soms ondersteund door de bezwerende, ritmische Dhol-geluiden (Call to Action).
Erg mooi zijn bijvoorbeeld ook They Will Take My Island of Final Stand.

Ook mooi zijn de koorklanken op Groonk en zéker de operazang op Oor Es Mayr Eem. De Westerse elementen in bijvoorbeeld Siege vind ik dus totaal niet passen hier. Pure bombast. Dat is muziek die Howard Shore produceert, het voegt niets toe aan het karakter en de uitstraling van de film. Beetje jammer. Danna had beter honderd procent voor inheemse klanken kunnen gaan.

Niet een score om vaak op te zetten, maar toch wel een fraaie soundtrack bij een zeer interessante, uitdagende film.

Het is dus wat minder als je die Westerse elementen niet de ruimte gunt of niet vind passen Sanvean

Ik had hier meer van verwacht. Need to be Remembered en Return to Ararat zijn redelijk mooie stukken maar ik vind deze score niet zo erg origineel. Ik mis een zekere spanning en coherentie. Ik vind Siege wel mooi maar ben het wel met Sanvean eens dat deze track niet zo op Ararat past. Als dan aan het eind ook nog het kloosterachtige All That is Sacred (vreselijk!) komt, is het voor mij duidelijk dat deze score niet slecht maar naar mijn muzieksmaak geen hoogvlieger is.