Eric Clapton - 24 Nights (1991)

Is dit nu het beste live album van clapton, of zijn er betere?

Unplugged heb ik al, maar zoek eigenlijk toch wel zijn meest bluesy live album maar dan met de stekkers erin.

Misschien moet je Just one night of The Rainbow concert eens proberen. Die platen hebben naar mijn gevoel meer de blues. Terwijl 24 nights meer naar perfectie neigt.

Ik houd wel van perfectie in de blues, ben ook gek op het live album blues alive uit 1993 van gary moore, is ook perfecte live blues.

Dit is toch niet geheel acoustisch?

Heb deze voor een gedeelte beluisterd en klinkt goed, maar is eigenlijk te glad en te goed, vond gelijk de live feel er wat in ontbreken. Had mijn zinnen eigenlijk wel op deze gezet, maar toch maar laten liggen.

devil-hunt kent mij al aardig.

Kwam deze gebruikt tegen voor maar 5 euro, als nieuw, en daar kon ik hem toch niet voor laten liggen.

Thuis op je eigen geluidsinstallatie klinkt het vaak toch een stuk beter dan met die wrakke koptelefoontjes die ze in de cd shop hebben.

Het heerlijk volle geluid valt me als eerste al op:)

De liveregistratie ”24 Nights” uit de Royal Albert Hall is er eentje om je vingers bij af te likken. Clapton en zijn band zijn in topvorm en de productie is om door een ringetje te halen. Gelikt of niet, ik vind het fabuleus klinken. De setlist is mooi gebalanceerd. De nummers van Cream klinken als een klok, vooral ”Sunshine of Your Love” is geweldig. Het daaropvolgende bluesblokje is Clapton op zijn best. ”Have You Ever Loved a Woman” bezorgt me nog steeds kippenvel. Ook het wat meer poppy aandoende ”Pretending” bevat geweldig gitaarwerk. Op de tweede cd zijn de epische uitvoeringen van ”Old Love” en ”Wonderful Tonight” de hoogtepunten. Met ”Bell Bottom Blues” grijpt Clapton nog even terug naar Derek and the Dominos. Het enige minpuntje vind ik het afsluitende ”Edge of Darkness”. De combinatie met orkest werkt gewoon niet echt in mijn beleving. Voor de rest is ”24 Nights” een muzikale trip van jewelste. De gitaarklanken van Clapton, hoe zuiver ook en clean ook, doen me altijd intens genieten. Er zijn ongetwijfeld gitaristen die rauwer en vuiger klinken, en daarmee wellicht op meer bijval kunnen rekenen. Maar ik vind Clapton een gitarist die techniek en emotie combineert met synergie als resultaat. En ”24 Nights” laat dat horen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit album bij release in 1991 heb gekocht vanwege de audiofiele kwaliteiten die het album zou hebben (en uiteraard heeft) Ik was destijds (eigenlijk nog steeds) idolaat van audiobladen waarin ook werd gekeken naar de geluidskwaliteit van een cd. 24 Nights was een referentie van een van mijn favoriete redacteuren. Album is na verloop van tijd niet meer uit de kast gekomen maar heb het toevallig de afgelopen tijd weer een paar keer gedraaid. Nu meer geluisterd naar de muziek dan naar de techniek. Inderdaad is het een 'muzikale trip van jewelste' zoals mijn voorganger schrijft. Perfect gespeeld met een heerlijke live sfeer. Alsnog waardering voor dit album van Eric (23 jaar later ) die perfect klinkt (doe ik 't weer)

Overigens durf ik nog niet de tracks op MuMe toe te voegen, want het heeft een hele andere volgorde. Zie Platenzaak.nl voor de diverse smaken en tracklist.

Berichten verplaatst naar Eric Clapton - The Definitive 24 Nights (2023)