Eric Clapton - 24 Nights (1991)

De liveregistratie ”24 Nights” uit de Royal Albert Hall is er eentje om je vingers bij af te likken. Clapton en zijn band zijn in topvorm en de productie is om door een ringetje te halen. Gelikt of niet, ik vind het fabuleus klinken. De setlist is mooi gebalanceerd. De nummers van Cream klinken als een klok, vooral ”Sunshine of Your Love” is geweldig. Het daaropvolgende bluesblokje is Clapton op zijn best. ”Have You Ever Loved a Woman” bezorgt me nog steeds kippenvel. Ook het wat meer poppy aandoende ”Pretending” bevat geweldig gitaarwerk. Op de tweede cd zijn de epische uitvoeringen van ”Old Love” en ”Wonderful Tonight” de hoogtepunten. Met ”Bell Bottom Blues” grijpt Clapton nog even terug naar Derek and the Dominos. Het enige minpuntje vind ik het afsluitende ”Edge of Darkness”. De combinatie met orkest werkt gewoon niet echt in mijn beleving. Voor de rest is ”24 Nights” een muzikale trip van jewelste. De gitaarklanken van Clapton, hoe zuiver ook en clean ook, doen me altijd intens genieten. Er zijn ongetwijfeld gitaristen die rauwer en vuiger klinken, en daarmee wellicht op meer bijval kunnen rekenen. Maar ik vind Clapton een gitarist die techniek en emotie combineert met synergie als resultaat. En ”24 Nights” laat dat horen.