The Brotherhood of Lizards - Lizardland (1989)

Als bijvoorbeeld Coldplay of Editors een nieuw plaatje uitbrengen, dan buitelen de reacties op MuMe over elkaar heen, vaak nog vóór er ook maar één klein scheetje is te horen. Hetzelfde als Beyoncé in een spannend turnpakje op een glazen paard gaat zitten. Tegelijkertijd zijn er plaatjes die nog nooit één reactie hebben opgeleverd. Zoals dit verweesde album.
Bij Velvet Ede kwam ik 'm in de bakken met tweedehands vinyl tegen. Zei me niks. Nooit iets over gelezen of gehoord. The Brotherhood of Lizards stond met dit Lizardland wel op MuMe vermeld, maar het aantal reacties drieëndertig jaar na verschijnen: nul. In 2008 werd de plaat door freddze op deze site geplaatst, die hem zijn enige stem gaf. Dat aantal ga ik vanavond verdubbelen.

Op de achterzijde van de hoes zag ik de twee mannen die kennelijk een duo vormden, waarbij ik qua kleding en kapsels inschatte dat het new wave zou kunnen zijn. Heb de plaat op de gok gekocht. Een maand later kan ik concluderen dat dit géén miskoop was en dat mijn intuïtie me niet in de steek had gelaten.

De muziek op Lizardland klinkt aanlokkelijk van oprechte puurheid; alsof het 1982 is, in plaats van 1989 toen new wave een stuk gladder was geworden. Mijn eerste associatie was met XTC, wat 'm zit in de stem van Martin Newell, die wel enigszins lijkt op die van Andy Partridge. Verder speelt Newell op dit zelf opgenomen juweeltje gitaren, piano, glockenspiel en meer. Nelson speelde de overige ritme- en percussie-instrumenten en mandoline.
De muziek is meestal uptempo, de zang licht-dromerig en de liedjes zijn aangenaam licht. Nergens verveelt het, de liedjes zijn fraai en altijd is het alsof vriendelijke melancholie mij toelacht.

Om de hoesteksten moest ik breed grijzen. Droge Engelse humor zoals alleen dat volk dat kan. Drie voorbeelden, wat nog lang niet alles is. Over de opnamen: “We took it in turns to make tea.” Over de hoes: “Nelson did the artwork and I wrote the sleevenotes because I can’t draw and he can’t write.” Of wat te denken van “The snapshot of us was by Robert Brown who is very reasonable and can be contacted at 0206-47410.”

De hoestekst vermeldt ook dat de twee een achtsporenrecorder leenden van Captain Sensible (The Damned). Even koeklen en ik vond een verhaal op lightintheattic.net, over onder andere een tournee van 600 mijlen die de twee per fiets aflegden, omdat ze weigerden op normale wijze hun plaatje onder de aandacht te brengen.

Hip hip hooray, hun enige album staat ook op streaming mét de nodige bonussen. Maar alleen al vanwege de hoes koester ik dit plaatje. Lang leve onverwachte bijvangst in een platenzaak!