Eric Clapton - Eric Clapton (1970)

Eerste soloplaat van Clapton en meteen een goeie. After mIdnight, Blues Power... Bad Boy en de hemelse afsluiter LET IT RAIN.
Yep, leuk en fijn plaatje !

****

Omhoog met die score! Wat een (solo) debuut zeg met de knaller Bottle of Red Wine en zoals evanshewson al aangaf het prachtige Let it rain als afsluiter!
Heb de lp versie voor een prikje gekocht in Italie en heb er nog geen seconde spijt van gehad!!

Juist Barrie, ik heb hem deze week weer eens herbeluisterd, ik ga mijn score optrekken naar maximum blues power! *****

zeker een prachtplaat dit!

Misschien wel zijn beste solo plaat, barst van de inspiratie. De voorloper van de klassieker van Derrek and the Dominoes, maar op één of andere manier heb ik deze altijd net iets lekkerder gevonden!! Van de heerlijk openaar Slunky tot het sluitstuk Let it rain knalt de plaat, met alle muzikale invloeden die Clapton tot god maakte!

heerlijke nummers!!!!
ECHT EEN TOPPLAAT
*****!

goeie plaat niks meer niks min , met een fantastisch let it rain

Waarom dan maar 2 sterren?

Een stuurloze Clapton heeft zich in een Delany Bramlett jasje laten hijsen met deze plaat als wisselvallig resultaat. Natuurlijk spatten de meer blues georiënteerde nummers eruit want da's de man's specialiteit, maar van de rest kunnen alleen After Midnight en Easy Now me maar echt bekoren .......

Je moet de deluxe version hebben, een twee cd box
er zitten extra (live) nummers bij maar ook een totaal
andere mix van de plaat, door Delany Bramlett
en eigenlijk is deze versie ook zeer leuk

Juist, goede plaat en dan geef je slechts ** sterretjes?????

Kopen?

graag!!!

Topalbum van Eric Clapton, waarop hij nog wat meer zijn individuele gitaarklasse laat horen. Later is hij dat jammer genoeg toch wat uit het oog verloren.

De opener is hier dan logischerwijs mijn favoriet, geweldig!

Een indrukwekkende lijst aan gastartiesten (o.a. Stephen Stills, Rita Coolidge en Leon Russel), maar de gast die er echt toe doet is Delaney Bramlett, die aan acht nummers meegeschreven heeft.

Soms wel iets te veel leunend op de gebruikelijke regels ('Bottle of Red Wine' bijvoorbeeld), maar Clapton's gitaarspel maakt alles goed. 'Lovin' You Lovin' Me' en 'Told You for the Last Time' zijn daarnaast twee skipmomentjes.

Alleen jammer dat de aandacht altijd naar deze 'After Midnight' uitgaat. Het sobere arrangement van J.J. Cale is veel mooier.

Let it rain is toch minstens net zo goed als Layla.

Geweldige plaat kan persoonlijk geen slecht nummer ontdekken

Heerlijke plaat.
Lekker rommelig, lo-fi en puur, zoals de cover-foto eruit ziet eigenlijk.
Een heel andere plaat dan de eigenlijke opvolger 461 Ocean Boulevard vooral: Een plaat die in het verlengde van het rauwe bluesrockgeluid van Cream ligt, maar dan wel wat minder zwaar klinkt.

De som lijkt me hier meer dan het geheel der delen: de nummers apart zijn misschien niet altijd even bijzonder, maar het speelplezier, de sound en de algehele losheid maken hier toch een zeer aanstekelijke plaat van.

Voor wie de versie met bonusnummers heeft: ik lees op internet dat And she rides gewoon de backing-track van Let it rain met een andere tekst is, maar klinkt het nou niet of ook die backing-track anders is? De drums (en dan vooral het bekkenwerk) van And she rides lijken bijvoorbeeld veel swingender en "all over the place" te klinken dan op Let it rain... of bedriegen mijn oren me en verkijk ik me op wat een goede remix zoal niet vermag?

Matig debuutalbum van Eric Clapton, zeker geen plaat die knalt van begin tot eind,
zoals hier wordt beweerd.

Er staan wel hele goede nummer op:
Let it rain
After Midnight
Bad Boy
Blues Power
Don't know Why

maar ook een paar afschuwelijke nummers:
Told you for the last Time
Lovin' you lovin' Me
Easy Now

Tja, 'knallen'...

Nee, dit is inderdaad geen knallende cd, ver daarvan eigenlijk. Maar daar moet deze plaat het niet van hebben. Het is oerdegelijke bluesrock die het moet hebben van de juiste 'feel'.

Clapton is een zeer goede sfeerbepaler. Misschien is het daardoor dat hij in ieder geval solo nooit die onverwoestbare klassieker heeft gemaakt waar iedereen inclusief de huisdieren zich met spoedgang naar de dichtstbijzijnde muziekzaak voor begeeft, maar ik vind dat z'n muziek juist door die eerlijkheid zo goed houdbaar blijft. Dat vind ik een relevantere waarde dan een carrière die ergens piekt en elders teleurstelt.

Hier is duidelijk te horen in welke richting Clapton zou gaan na een eerder meer bluesgericht geluid uit te werken in zijn vorige projecten. Hier is de meer rockgerichte sound te vinden waar hij zich nog meer op ging richten in zijn latere albums en waarvoor hij soms het bluesy geluid wat opzij ging zetten.

Het eerste solo-album van Eric Clapton bevat naast blues ook rock en is tevens gospelgetint. Een goede zet want gospel was anno 1970 in. Wat minder gitaargericht en meer songgericht wat op de meeste van zijn solo-albums ook kenmerkend wordt maar zijn gitaarwerk staat op een constant hoog peil, ook op dit album dat heel wat sterke songs herbergt.

Onderhoudend en aangenaam plaatje. Hier en daar lekker gitaarwerk, maar voornamelijk erg songgericht. Met ook gospelinvloeden. Maar zo bezien haalt deze plaat bijlange na niet het niveau van bijvoorbeeld Laid Back van Gregg Allman.

Ik vind de zangstem van Clapton ook erg dunnetjes. ik mis echt de kracht in zijn stem.
Met de lijst artiesten is trouwens helemaal niets mis. Wat een namen zijn hier toch bij betrokken. Feitelijk staat deze plaat met één been in de southern rock.

Eric Patrick Clapton werd op 30 maart 1945 geboren in het Engelse Ripley Surrey en behoort tot de groten der aarde in de muziekwereld. Besmet met de blues in de jaren vijftig, groot geworden bij de Yardbirds en John Mayall & The Bluesbreakers en een superster in Cream in de jaren zestig. "Clapton Is God", zo werd hij door zijn fans gezien, maar de gitarist kon nergens zijn draai echt vinden, want elk dienstverband was relatief kort.

Nadat hij met Steve Winwood Blind Faith was gestart, en één album mee had gemaakt, vond hij het tijd voor een eerste solo plaat. Was de stijl op genoemde bands vaak blues gerelateerd, op zijn debuutalbum probeert hij meerdere stijlen uit, iets dat hij zou blijven doen. Overigens is de blues nooit ver weg, want dat is wel zijn basis. Een maand na het verschijnen van zijn album, verschijnt het album van Derek & The Dominos, weer een project dat helaas geen lang leven had.

"ERIC CLAPTON" verschijnt op 12 augustus 1970, bevat elf nummers en klokt ruim 36 minuten. Bijna alle nummers zijn van zijn hand, soms in samenwerking met collega muzikanten en dat gaat vast start met “SLUNKY”. Een instrumentaal uptempo bluesy nummer waarin saxofonist Bobby Keys een hoofdrol in het eerste deel heeft, waarna de maestro het overneemt in het tweede deel met een gitaarsolo. Het tempo gaat een tandje lager in “BAD BOY”. Fijne melodielijn, Clapton zingt het met veel gevoel en de instrumentatie is zoals je verwacht bij een bluesrocker, prominente gitaar en orgel. “LONESOME AND A LONG WAY FROM HOME” begint swingend, een blazers arrangement die het nummer een vrolijk karakter meegeeft, het tempo en koortjes doen de rest. Natuurlijk ontbreekt een prettige gitaarsolo niet. J.J. Cale schreef “AFTER MIDNIGHT”, bracht het zelf uit in 1966 en het staat ook op zijn album ‘NATURALLY”. Clapton maakte er een swingende versie van, inclusief koortjes, ingetogen gitaarsolo en scoorde er zijn eerste Nederlandse hit mee. Het tempo daalt aanzienlijk in “EASY NOW”, een door Clapton alleen geschreven ballad. Mooi gezongen en een erg mooie melodie maken van dit nog geen drie minuten durende nummer een topper.

“BLUES POWER” is in iets meer dan drie minuten precies wat de titel aangeeft. Na een rustig intro gaat het los, pakkend ritme, gave arrangementen, subtiele blazers bijdragen en de gitaar die samen met de zang leidend is. Acht van de elf tracks klokken tussen de drie en vier minuten en dat geldt ook voor “BOTTLE OF RED WINE” en ook dit nummer bewijst dat je niet meer nodig hebt om een song te maken met een kop en een staart. Heerlijke melodie, gitaarspel is grotendeels subtiel, behalve als EC begint met soleren. Een prachtig nummer. Clapton schreef een aantal songs van het album samen met Delaney Bramlett van Delaney & Bonnie And Friends, zo ook “LOVIN’ YOU, LOVIN’ ME”. Een nummer met een mooie melodie, subtiel gitaarwerk, maar geen topper. Het blijft een beetje voortkabbelen. Dat geldt wat mij betreft ook voor “TOLD YOU FOR THE LAST TIME”, het kortste nummer van het album. De koortjes zijn niet te versmaden, maar er gebeurt net iets te weinig om er een topper van te maken. Het tempo zakt iets in “DON’T KNOW WHY”, waarin het gitaargeluid prominenter in de mix zit. Opnieuw zijn de koortjes mooi, de blazers geven het nummer een swingend sfeertje, waardoor ik het één van de toppers van het album vind. Het langste nummer is het vijf minuten durende “LET IT RAIN”, dat Clapton opnieuw schreef met Bramlett. Lekkere melodie, pakkende ritme, Stephen Stills die de basgitaar bespeelt en een gitaarsolo die steeds prominenter te horen is. Een waardige afsluiter van een album waarmee de zanger en gitarist zichzelf weer op de muzikale kaart wist te zetten, dit keer als solo artiest.

Eric Clapton heeft sinds dit debuut een veelvoud aan albums uitgebracht. Daar zitten hele sterke bij, maar ook wel een aantal zeer matige platen, naar mijn bescheiden mening. Het zijn meer songs gerelateerde albums, de gitaar gedreven tracks, zoals je zou verwachten bij deze gitaarheld, komen slechts beperkt voorbij. "ERIC CLAPTON" is "the best of both worlds" en juist die prachtige balans, maakt dat dit één van de beste platen van EC is.

Ik vond de 4 cd box op Amazon voor weinig. Kende deze plaat van Clapton niet , maar prima solodebuut.
Krachtig gespeeld en prima composities.
Ook een fijne band met Leon Russel op de piano en Bobby Whitlock op orgel.
Leuke van de 4 cd box is dat het album in 3 verschillende mixen komt, waarvan de versie van Clapton zelf het lekkerst eruit komt. Cd 4 bevat outtakes en alternate versions en is ook zeer de moeite waard. 4 sterren