Grover Washington, Jr. - Winelight (1980)

Aardig goede relaxplaat. De saxofoon van Grover gecombineerd met laidback lightjazz/pop. Uiteraard komt de hit Just The Two Of Us ook voorbij en de instrumentale versie van In The Name Of Love.

Voor de liefhebbers denk ik,zelf vind ik het een vrij saaie plaat.Uitzondering,het toch wel hele mooie Just the two of us.

Haha, wat kunnen meningen verschillen. Ik vind juist The Two Of Us een stuk minder. Wel aardig hoor, alleen lijkt het alsof Bill Withers met kunstgebit zingt...en ik ben trouwens geen fan van deze zanger. Maar voor de rest: heerlijk saxofoon-werk, relaxed en het klinkt allemaal zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat het een lust is voor het oor. Ik kan me best wel voorstellen dat er mensen zijn die zo'n saxofoon-volgespeelde cd saai vinden, maar toch. Dit is echt de moeite waard.

Ik ken wel wat stukken van dit album.
Het grooved lekker, muzikaal erg goed, maar tevens wat glibberig.

Toch maar eens helemaal beluisteren.

Muziek voor de kleine uurtjes. Relaxt, prachtig. Helemaal met WPE eens. De saxofoon van Grover Washington wordt nergens opdringerig. Ook uitstekende begeleiders zoals Steve Gadd, Richard Tee, Marcus Miller.

En vergeet percussionist Ralph MacDonald en gitarist Eric Gale niet in dit rijtje. Ja, dan heb je wel de crème de la crème van de toenmalige smooth jazz- en funkscene bij elkaar in de studio. Dat hoeft op zichzelf nog geen goede plaat op te leveren, maar hier werkt het gelukkig wel. De fantastische begeleiding - ingehouden waar nodig, maar ook stuwend waar dat toepasselijk is - stuurt de saxpartijen van de hoofdrolspeler (beurtelings op sopraan-, alt- en tenorsax) naar grote hoogten.

Het overbekende duet - want zo mag je het toch noemen, ook al vervullen ze vooral afzonderlijk in plaats van naast elkaar de hoofdrol - met Bill Withers is natuurlijk de kers op de taart, maar ook zonder die bijdrage zou dit album moeilteloos overeind blijven.

Natuurlijk is dit het soort late night jazz dat later in de jaren tachtig en negentig uiteindelijk zou verzanden in 'smooth jazz', maar dankzij de levendige instrumentatie gebeurt hier genoeg om het veertig minuten interessant te houden. Wel op de juiste momenten van de dag danwel nacht natuurlijk...