Kaki King - Dreaming of Revenge (2008)

Hier kan ik erg naar uitkijken. Dit album volgt me al een tijdje en is als een spiraal om mij heen gebleven. Het moet een van de lekkerste maart-platen van dit jaar worden. Het vorige plaatje van onze gitaarvirtuoos, ...Until We Felt Red, was bijzonder aardig te noemen, maar ik weet dat Kaki King ons meer kan geven. Hoogstwaarschijnlijk zal dat met Dreaming Of Revenge gebeuren. Ik heb al een aantal nummers mogen horen en het klinkt allemaal wat lichter dan haar voorganger. Misschien komt dit door de dromerige sfeer of door veel akoestisch gespeelde nummers. Feit blijft dat het nu al allemaal erg lekker klinkt. Ik ben erg benieuwd wat Dreaming Of Revenge ons zal geven, maar daar hoeven we gelukkig niet heel lang meer voor te wachten. Later mijn uitgebreide mening over dit nieuwe plaatje .

Wel .. ik ga het overmorgen zelf horen. Jammer dat deze pas daarna uitkomt want ze zal er ongetwijfeld stukken van spelen. Maar ik heb ook gezien dat enkele stukken al wel te horen zijn op verschillende sites. en ga dat nog wel even opzoeken.

Een stukje lichtvoetiger dan voorganger until we felt red. Die vind ik, niet per se om die reden, iets beter. Maar deze is ook zeer goed te pruimen. Heerlijk ongedwongen sfeertje met als vanzelf een belangrijke rol voor de gitaar, want ze heeft handige handjes voor dat instrument

3,5*

Ik luister deze toch wel erg graag valt me op. 4* wel op zijn plaats. Het is wel een mooi geheel.

Ik keer hier ook weer steeds naar terug. Heb verdomd veel zin om dit jaar maar wéér naar Rotown te gaan als ze daar komt.

Maar kómt ze ook?

Edit. 25 september zie ik.
Hm, dan ben ik er niet
Maar 3 oktober ben ik misschien wel in London

Heb haar gehoord in het programma van Han Reiziger en toen klonk ze heftiger, expermenteler. Ik vind dit een vrij 'lieve' plaat.

Ze heeft ook opgetreden met een Nederlandse gitarist - anybody?
Zijn daar ook opnamen van.

Jaja in september ga ik haar dan eindelijk eens live zien...

'k heb het teruggevonden: die Nederlandse gitarist is Jan Kuiper (www.jankuiper.com) en Kaki King heeft met hem een vijftal concerten (Groovemasters) gegeven in november 2007. Zij hebben ook samen opgetreden in VPRO's "Vrije Geluiden" op zondag 4 november. Ik heb dat programma toen gezien en was onder de indruk.

Via uitzendinggemist.nl zijn die opnamen/beelden terug te zien.

Leuk Ik zal het eens opzoeken.

Je hebt trouwens gelijk dat dit een vrij lieve plaat is. Misschien dat ik m daarom eerst ook minder waardeerde. Maar vreemd genoeg bleef ik wel maar naar luisteren. Blijkbaar spreekt de sfeer me erg aan.

Na 3 minuten of zo komen ze al in beeld; het item duurt zo'n 20 minuten, ze spelen twee songs (o.a. Yellow Cake) ene demonstreert ook haar fabuleuze techniek - tsjonge. Ga daar ff voor zitten en enjoy!

Kijk even bij Kaki King, discussie

Wow, die clip van 'Pull Me Out Alive' is prachtig en geeft iets extra mee aan het lied. Het lied zelf is ook sterk en sfeervol. Naar zoiets ben ik dan ook zéér benieuwd!

Geweldige clip inderdaad. En wat een schande dat ik deze plaat nu pas begin te ontdekken. Deze ligt wat makkelijker in het gehoor dan haar geniale 'Until we Felt Red' maar hier weet ze ook weer de gevoelige snaar te raken. 4,5 * alvast, met de potentie om de 5* te gaan naderen.

Deze plaat is voor een heel groot deel sfeer, en die sfeer is fantastisch! Ook haar gitaarspel is goed. Van de teksten ben ik iets minder weg.

kaki king

De laatste tijd heb ik me wat meer in folk verdiept. Dus toen ik een folk cd toegewezen kreeg om te reviewen begon er een grijns op mijn gezicht te vormen. Dit kon weleens een heel goed album worden. Helaas valt het album me enigszins tegen.

Terwijl ik het album beluisterde kon ik me mezelf niet van de gedachte ontdoen dat het allemaal wel heel amateuristisch klinkt. Dat deze dame talent heeft staat natuurlijk als een paal boven water en uiteraard vind ik het gitaarspel erg goed maar het klinkt voor mij weinig charismatisch en een beetje bot en kil. Dit is voor al te merken in de houterige teksten. en laat me niet beginnen over de uiterst lege stem die voor mij het album totaal niet dat beetje extra geeft.

Het is altijd leuk om te horen dat een artiest geïnspireerd is door idolen zoals fleetwood mac en dat ook verwerkt in haar muziek. zo doet “can anyone who heard this Music” me ergens aan albatross denken. zeker geen slechte referentie aangezien albatross mijn favorite Fleetwood mac nummer is.

Qua compositie is het af en toe zeer rommelig. Vooral bij air en kilometers. Ik begrijp wat ze wil doen met het terugkerende thema en al. Maar het klinkt niet echt natuurlijk.

Helaas kan ik hier nauwelijks een voldoende geven. Het potentieel is er zeker(gitaarspel is geweldig) maar ze weet bij mij niet goed over te komen . Muziek is emotie en als er geen emotie is dan is er wel een laag cijfer. 2,5*

beste nummer :Bone Chaos in the Castle, can anyone who heard this...
slechste nummer Pull Me Out Alive

@MF - zoek even bij "Uitzending gemist" naar dat muziekprogramma van Han Reiziger - zij trad daarin voorjaar 2008 op en demonstreerde haar techniek.

Amateuristisch?
Daar snap ik niks van, ken weinig artiesten die hun instrument zo goed beheersen als deze vrouw. Wat mij betreft zijn de composities ook van zeer hoog niveau.

Volgens mij was het "Vrije Geluiden".

MF twijfelde dacht ik overigens niet aan haar techniek

om het maar kort te zeggen mis ik een emotionele brug naar de muziek. wellicht is haar manier van componeren niet mijn cup of thee maar ik mis een beetje de berusting en profesionaliteit van bijv een nick drake of een simon and garfunkel. ik gebruikte hier voor het woord amateuristisch wat komt van het latijnse woord amare(liefhebben). het klinkt voor mij af en toe als een coverplaat van een bijzondere artiest die ik niet ken. elke keer als ik het luister klinkt het niet alsof zij het echt bedacht heeft. ik mis een persoonlijke stempel op de muziek. technisch is zij natuurlijk harstikke goed.

mischien is dit wel het moeilijkste om te verwoorden aangezien dit puur op gevoel speelt en dat is bij idereen uiteraart anders.

deze cd gaat het voor mij niet worden wat erg jammer is.

Muziek speelt natuurlijk altijd op emotie, en kan me goed voorstellen dat dit niet jou cup of tea is

Maar ik vraag me toch af hoe je aan deze muziek kan horen dat het niet door haar bedacht zou zijn. En wat betreft de professionaliteit van Nick Drake (een artiest die ik ook zeer waardeer), zijn composities steken vaak veel simpeler in elkaar, op zich geen probleem, maar af en toe klinkt het ook een beetje erg makkelijk en kort door de bocht. En de techniek en beheersing van het instrument bij Kaki ligt zonder twijfel op een zeer hoog niveau. Toegegeven, dat maakt het nog geen bijzondere compositie, want zoals je zelf al aangaf, muziek speelt in op het gevoel, en wanneer die emotionele brug er niet is, dan houdt het gauw op, hoe professioneel de compositie ook is.

Ik moet je trouwens wel gelijk geven wat betreft de vocalen. De teksten komen hier soms nogal houterig over, al heeft ze wat mij betreft wel een schitterende stem die veel meer tot z'n recht komt op het voorgaande album. Desondanks kan ik zelf meer genieten van de instrumentale stukken, want het zijn de tonen waarmee ze haar verhaal verteld.

Can Anyone Who Has Heard This Music Really Be a Bad Person? Met zo'n titel moet het met de song wel goed zitten. Alle mensen, wat een prachtstuk!