Robert Plant - Dreamland (2002)

Mooie uitvoering van Tim Buckley's Song To The Siren. Ook het nummer Darkness, Darkness is zo'n nummer wat ik 1x in de zoveel tijd gewoon ff moet horen.

Lekker album van robert plant!
One more cup of coffee and funny in my mind zijn mijn persoonlijke favorieten.

Darkness, darkness is favoriet en zijn versie van
Hey Joe vind ik heel donker, een heel andere sfeer dan de versie van Jimi Hendrix.

Ik mis op deze CD wel een beetje het intertwinen van de oosterse noten dat ik ken van zijn vorige albums.

Fantastisch werk van Plant. Hij geeft andermans werk hier een geheel eigen swing aan. Twee nummers heeft hij zelf geschreven. Met name Darkness Darkness en One More Cup Of Cofee (Dylan) zijn geweldig.

Man, je hebt groot gelijk. Robert plant is geweldig bezig met deze geïnspireerde goed spelende band. Dit rockt ongelooflijk lekker ! 4.5 sterren !

mad dog, ik kan het niet beter zeggen , ben het 100 % met je eens , prachtig album met briljante uitschieters : darkness (x2) en one more cup of coffee, plant is en blijft één van de beste stemmen in rockwereld.

Lekkere plaat. Goed gezongen, goede band, Robert Plant is de laatste jaren weer in topvorm, hij mag op deze wijze van mij nog vele platen maken. Maar dat bepaald hij uiteraard zelf wel en gelijk heeft hij. Waar iedere mindere god enorm op zijn bek zal gaan met de Dylan klassieker One more cup of coffee, komt meneer plant hier aardig mee weg, hoewel de sfeer en het broeierige zigeunersfeertje van het orgineel lang niet wordt gehaald.

De cd ademt een zinderende sfeer van naderend en weer verdwijnend onweer en tussendoor een fikse ontlading. De songkeuze is geweldig, de (nieuwe) band speelt virtuoos. Een verassende wending (en nieuw hoogstandje) in het toch al imposante oeuvre van Plant

Is Red Dress ook een cover?

Bij de credits staan: Adams, Baggot, Dreamer, Jones, Plant, Thompson

Dus volgens mij is het een eigen creatie van mr. Plant en The Strange Sensation (de begeleidingsband).

Correct me if i'm wrong.

Voor de rest trouwens een van de betere albums waarbij het meeste gewicht door covers gedragen wordt. Die cover van Dylan (one more cup of coffee) is zoals eerder opgemerkt een van de hoogtepunten.

Ik heb niks met Plant's solo werk maar zijn repertoire keus verdient een dikke pluim en laat zien waar zijn hart echt ligt. Op de internationale ( Moby )Grape Nuts fora kan hij sinds deze plaat in ieder geval een stevig potje breken door zijn versie van Skip Spence's Skip's Song en dan ook nog onder de orginele titel in plaats van Seeing ( onder die titel verscheen hetzelfde liedje na Skip's vertek uit de band op Moby Grape '69 ).

Vind dit wel een lekkere plaat. Nummer 2 is geweldig mooi!

Geweldige plaat van Robert Plant, waar hij één geheel weet te smeden van covers en origineel werk. In tegenstelling tot vele anderen brengt Plant de covers geïnspireerd en voorziet hij ze van een eigen draai.

Heel anders dan alles wat Plant voorheen gedaan heeft, dat zal denk ik samenhangen met de toevoeging van The Strange Sensation.

Plant's stem is hier vrij schor, maar dat blijkt juist een meerwaarde te zijn.

Om eerlijk te zijn de meeste covers ken ik niet eens. Hey joe nog nooit van gehoord ha. Maar wat een steengoede plaat zeg. En laten we zijn band aub niet vergeten. Plant weet weer eens juweeltje te produceren. De hele sfeer/geluid is gewoon perfect. Morning dew, One more cup of coffee,song to siren, ach eigelijk alles. Met daarboven nog eens twee uitschieters je moet het maar kunnen hoor. Win my train fare home met een sublieme plant niet waar? en dan hebben we nog darkness darkness wat een nummer.
Nog effe over hey joe dit overbekende nummer is nogal riskant om te coveren niet? Bijna iedereen kent het en je gaat daardoor al snel zeggen pffff daar moet je je vingertjes niet aan branden. Maar zijn band en plant hebben er een indrukwekkende indringende mystieke versie uit weten te persen. Prachtig gewoon.
Nu ging ik ten tijde van deze cd ook nog naar zijn concert in de melkweg/amsterdam. Het leek mij een voorrecht om de meester in zo'n intieme zaal te mogen aanschouwen. In amsterdam aangekomen gingen mijn beste pal en ik nog lekker een hapje eten. Waar is de tijd gebleven dat er eerst liters bier werden geconsumeerd gevolgt door een geestverruimende sigaret ook wel joint genoemd ha. Daarna ontspannen richting melkweg. Om daar tot onze verbijstering te concluderen dat het concert was afgelast!!!! Some days are daimonds some days are rocks plus een hoop hartstochtelijk gevloek

Die versie van Hey Joe
Schitterend.

ik ben een groot zepfan en vind dat plant één van de mooiste zangstemmen had, jawel had, want op dit album is toch duidelijk de slijtage op zijn stembanden te horen. op one more cup..klinkt ie zelfs vals! aan de songkeuze valt niets af te dingen en ook zijn band is geweldig, maar die stem kan niet meer. vergelijk hem eens met de plant in zeppelin; volgens adje vandenberg is de stem van plant bij led zep verhoogd en probeerde hij dit live ook te halen, waardoor hij zijn stem kapot heeft gezongen. ik kan plant hier niet aanhoren, het is alsof je naar een verpoetste rembrandt kijkt. helaas.

Er is hier, om elke ongerustheid weg te nemen, in het geheel niets mis met de stem van Robert Plant.

De suggestie die wordt gewekt zou ik haast afdoen als jammerlijk gezeur om een return van Led Zeppelin of het moedwillig afzeiken van Robert Plant.

Dat hij zingt op One more cup of coffee zoals hij zingt heeft meer te maken met het feit dat er sprake is van broeierige ballad op een wijze zoals dat niet werd gedaan door Led Zeppelin. En daardoor anders klinkt.
Dat Plant z'n stem wat doorleefder is geworden in de jaren lijkt mij logisch. Maar er is absoluut geen mogelijkheid dat kan worden aangetoond dat er sprake is van verschil tussen dag en een nacht. Wie beweert dat Plant z'n stem heeft kapot gezongen bij Led Zeppelin is niet goed bij z'n hoofd.

Ik geloof wel dat zijn stem wat donkerder is geworden met de jaren, maar ik heb Plant een paar jaar geleden nog live gezien, met zijn stem was niets mis.
Nu vind ik one more cup of coffee tenenkrommend slecht gecovert, dat dan wel, dit heeft Bob niet verdiend. Hoewel de cd verder prima te pruimen is.

Het is geen geheim dat Robert Plant zijn stem niet goed verzorgd heeft. Hij klinkt ook niet voor niets een stuk rauwer op Physical Graffiti. Toch vind ik dat hij nog steeds een mooie stem heeft.

Plant zingt absoluut anders dan in zijn zep tijd ja. En ook ik heb hem nog live mogen aanschouwen in de heineken music hall 2006 meen ik. Daar vond ik hem behoorlijk goed zingen. Tevens heb ik ook een aantal bootlegs dvd's van Plant. En ook daar zingt hij naar mijn smaak nog altijd prima op. Kapot is zijn stem gewoon NIET. Anders dan in zijn vroegere jaren zeer zeker.

Grappig dat one more cup of coffee door devel-hunt en sugartummy geheel de grond in word geboord. Ik vind het namenlijk een meer dan prima cover. Maar ja smaken he

Ik kende morning dew al van long john baldry, maar deze uitvoering mag er ook wezen. Darkness darkness is goed gedaan, maar ik ken nog een betere uitvoering en die is te vinden op onderstaande link
Golden Earring - Love Sweat (1995)
Overall een prachtig album dit dreamland

Darkness Darkness is een prachtig nummer. Jesse Colin Young zal nooit mijn fave zanger worden, maar hij geeft het ozzineel zo'n geweldig aparte sfeer mee dat ik er echt nog nooit ( met uitzondering van een Amsterdams garagebandje wat ik ooit eens in een kroeg zag ) een ècht goeje koffer van gehoord heb die hem ook maar een beetje kan benaderen. Percy doet er braaf zijn best op maar ook hij haalt het niet.

Het solomateriaal van Plant heb ik in de loop der jaren wat meer op waarde leren schatten. Fate of Nations blijft voor mij het hoogtepunt in het solo-oeuvre van onze Brit.
Carry Fire, voorlopig man's laatste heeft zijn momenten, de drie voorgangers kunnen mij dan weer amper bekoren. Gemakshalve reken ik daar Mighty ReArranger ook toe.
Dreamland, inmiddels ook alweer 22 jaar oud, vind ik dan wel weer vrij aardig.
De plaat is geen topper maar kent genoeg moment om mij bij de les te houden, dat geldt met name voor de volgende songs;

Opener Funny in My Mind is divers, kent een dwingend ritme, verrassende gitaareffecten en vormt een spannende track. De song is trouwens geschreven door Booker T. Washington in 1940, kortom, een bluessong van origine.

Morning Dew is van een melancholische pracht, fenomenaal gezongen door Plant.

De effecten die de gitarist halverwege Last Time I Saw Her, werken bedwelmend en brengen je terug naar eind jaren 60.

De Moby Grape song; Skip's Song wordt op fraaie wijze gecoverd. Wellicht niet het meest moeilijke stuk om

Dirt in a Hole, een Japanse bonustrack had natuurlijk gewoon tot de reguliere tracklist moeten behoren. Een song vol vuur en creatieve zanglijnen.

Dreamland is groeiende, geen topper maar het fijne gitaarwerk (regelmatig moet ik denken aan The Edge) maar dat terzijde, en die stem van Plant, wat mij betreft behoort dit tot het betere werk van Robert.