menu

Robert Plant - Fate of Nations (1993)

mijn stem
3,84 (72)
72 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fontana

  1. Calling to You (5:48)
  2. Down to the Sea (4:00)
  3. Come into My Life (6:32)

    met Moya Brennan

  4. I Believe (4:32)
  5. 29 Palms (4:51)
  6. Memory Song (5:22)
  7. If I Were a Carpenter (3:45)
  8. Promised Land (4:59)
  9. The Greatest Gift (6:52)
  10. Great Spirit (5:27)
  11. Network News (6:39)
  12. Colours of a Shade * (4:46)
  13. Great Spirit [Acoustic Mix] * (3:54)
  14. Rollercoaster [Demo] * (4:02)
  15. 8:05 * (1:50)
  16. Dark Moon [Acoustic] * (4:57)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 58:47 (1:18:16)
zoeken in:
EVANSHEWSON
Nog geen posts bij dit mooie Robert Plant album ? Beetje onbegrijpelijk, toch ???

29 Palms was een rijk georchestreerde hit, If I Were a Carpenter (Tim Hardin) mooie cover. Evenwichtig album.

Nog mensen geïnteresseerd in deze prima ex-zanger van Led Zeppelin ? Zo te zien niet veel hier!
4 sterren
****

Sheplays
Een goed album van Robert Plant maar zeker niet zijn allerbeste. Vooral de cover van If I were a Carpenter met het melige orkestje en I Believe zijn bij mij skipmomenten. Mooi vind ik Come Into My Life en The Greatest Gift. Op het Greatest Gift komt het orkestje wel terug maar gelukkig niet al te overheersend.

avatar van kaztor
3,5
Typische Plant-plaat: Rijke arrangementen, vertrouwde gilletjes, sommige nummers duren iets te lang, maar toch degelijk.
Ligt wel onder het niveau van een Pictures At Eleven, trouwens.

3,5.

avatar van Lupin
4,0
Inderdaad opmerkelijk weinig reacties bij de beste Plantplaat tot dan toe. Dit is een zeer fraai uitgewerkt en - bedacht pop/rock album die opent met het stevige "Calling to You". Ook staan er maar liefst vier bloedstolllend mooie ballades op waarvan "Come into my Life" de beste is. De intgetogen nummers halen het rock gedeelte zeker niet onderuit. "Network News" ( tekst opnieuw zeer actueel ) en "Promised Land", met slide gitaar, zorgen daarvoor. Met name deze laatste vind ik meteen een van de beste Plant nummers ooit. Het lijkt alsof hij in dit nummer "When the Levee Breaks" heeft gerecycled.
Wat het album wel naar beneden haalt zijn de veel te poppy "I believe" , "29 Palms" en "If I were a Carpenter". Er is er altijd wel een of twee die ik skip. En dat terwijl ik Plant een keer een akoestische versie heb horen spelen van de laatste. Dat klonk echt prachtig. Weg met die violen! Jammer dat die versie niet op de cd is gekomen. Uiteindelijk kom ik toch nog op vier sterren en dat zegt vooral veel over de andere songs.

avatar van Rinus
4,0
Absoluut geen slecht album. Behoorlijk uitgebalanceerd. En inderdaad weer een beetje in de richting van Pictures at eleven.

bikkel
Prima plaat van Plant die duidelijk het heilige vuur van rocken weer terug gevonden heeft.Buiten dat is Plant niet vies van wat luchtigere uitstapjes zoals in 24 Palms en I Believe.Deze nummers komen bij mij goed over,en passen prima in het geheel.Zelfs de cover If i were a carpenter weet Plant op 1 of andere manier heel aardig neer te zetten,al voegt het niet heel veel toe aan het origineel.
Ook bijzonder aardig zijn de weer wat ''worldmusic'' invloeden die hij toevoegt,zoals in de latere Led Zeppelin periode.
Tuurlijk klinken bepaalde stukken als Zep(opener Calling to you) maar nooit bedoeld als creatieve armoede.De plaat is goed in balans.Het laatste gedeelte is wat mij betreft het sterkst.

Yann Samsa
Goed Album!
Ten eerste is de sfeer wel optimaal door die zuiders getinte guitar sounds.
De songs op zich zijn sterke songs, maar die na een toch wel wat beginnen te vervelen door de simpelheid.

Volgens mij niet zo meeslepend als het prachtige PicturesAtEleven. Maar zeker beter dan het overrate NowAndZen, waarvan alleen ShipOfFools een goed nummer is!

avatar van bikkel2
4,5
Ik vind met name Mighty Rearranger een geweldig album . Heel rootsy en met vanouds sterk werk . Maar Fate Of Nation is beslist ook 1 van zijn beste werkjes .

Yann Samsa
bikkel2 schreef:
Ik vind met name Mighty Rearranger een geweldig album . Heel rootsy en met vanouds sterk werk . Maar Fate Of Nation is beslist ook 1 van zijn beste werkjes .



Idd! Meer en meer leg ik dit album op. Natuurlijk zitten er geen briljante nummers in, maar ook geen één slecht nummer. En dan is het beter om 12 goede songs te hebben, dan twee briljante songs en voor de rest vullers! Ook prachtig aan dit album is het gitaarwerk : Voel me echt in de woestijn man!

Mighty Rearranger ken ik nog niet zo goed, maar dat komt nog wel .

Yann Samsa
Calling to You (5:48)2.Down to the Sea (4:00)3.Come into My Life (6:32)4.I Believe (4:32)5.29 Palms (4:51)6.Memory Song (5:22)7.If I Were a Carpenter (3:45)8.Promised Land (4:59)9.The Greatest Gift (6:52)10.Great Spirit (5:27)11.Network News (6:39

Heb ze nu meerdere malen opgelegd en
* De eerste drie songs + 29 palms en greatest gift/great spirit zijn toch de beste songs
* De coversong, the memory song en het laatste nummer gaan nog
* de andere twee vind ik SLECHT : het spreekt totaal niet aan + de grote hoeveelheid 'oew' a la michael jackson stoort.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Robert Plant's beste album tot dan toe. Vanaf de vertrouwde flirt met orientaalse muziek (dat op het hele album blijft terugkeren) op het openingsnummer voel je gewoon dat dit niet meer mis gaat.

'I Believe' wordt hier wat bekritiseerd, maar dit nummer was voor Robert erg belangrijk. Het gaat over zijn overleden zoontje, en eigenlijk hoor je die oprechte emotie in Robert's ietsjes bevende stem. Ook de Tim Hardin cover vind ik erg geslaagd.

Plant wilde hier mee terug gaan naar zijn verleden. Helaas moet ik weer in herhaling vallen, want daarbij is hij de productie vergeten. Dat had het album nóg beter kunnen maken. Het is in ieder geval niet meer zo erg als voorheen.

Typisch dat de verkoopcijfers bij deze en z'n voorganger drastisch terugliepen......

avatar van iggy
4,0
Deze man is is een juweel voor de muziek industrie gebleken. Hehaalt zich zelden het is vaak afwachten in welke stijl de volgende cd zal zijn. Maar altijd weet je direct dat het plant is. Tjee wat geniet ik van deze persoonlijkheid. Zeker heeft hij een aantal missers op zijn naam now&zen. Maar de man is dan ook al ruim 40 jaar bezig. Gelukkig laat hij zich niet leiden door succes hebben of niet. Weet mij vrijwel iedere keer te boeien. 4 sterren

avatar van musician
4,5
Robert Plant heeft een wat merkwaardig, misschien is grillig wel het juiste woord, verloop van zijn carriérre.

Uiteraard, hij had zijn Led zeppelin periode (1968-1980) en maakte toen deel uit van één van de meest legendarische bands aller tijden.

Na het uiteenvallen daarvan moest hij op eigen benen gaan staan. De eerste twee albums (de tweede met zijn grootste hit ooit, Big log) kunnen de schijn nog aardig ophouden. Maar de overige solo-albums in de jaren '80 en ook het maar half geslaagde project The Honeydrippers voorspelden niet veel goeds voor de toekomst.

Maar. Robert Plant blijkt een bijzondere goede wijn, die, hoe langer hij wordt bewaard, bij nader inzien steeds beter gaat smaken. In 1993 verschijnt deze Fate of nations en blijkt Robert Plant in een stroom van constante en hoog kwalitatieve nummers als een Fenix uit zijn as herrezen.

Sterker nog, hij blijkt niet alleen bij uitstek geweldige rocksongs te kunnen maken en vooral te zingen, hij presenteert zich, wellicht ongewild, als de enige echte ware erfgenaam van de nalatenschap van Led zeppelin. Het herkrijgen van die status duurde dus tot dit album in 1993.

Kort daarna kwam er toch weer een (korte) samenwerking met Jimmy Page. Plant voelde zich blijkbaar sterk genoeg om elk vergelijk met Led zeppelin (ze wáren Led zeppelin) aan te kunnen en bewijst dat ook door één zeer goed album (No Quarter) en één ijzersterk album, Walking into Clarksdale.

Robert Plant had echter blijkbaar geen behoefte aan een nieuwe (langdurige) samenwerking met Page en koos opnieuw vol zelfvertrouwen voor zijn solo-carriére. Het vervolg is ook allemaal van de buitencategorie inzake creativiteit, bezieling en kwaliteit, al moet je houden van het album dat hij samen maakte met Alison Krauss.

Hoe dan ook, de nieuwe euforie voor het werk van Robert Plant kan hier beginnen, bij Fate of Nations, inmiddels al weer 18 jaar geleden.

Ik moet eerlijk opbiechten, al zijn albums vanaf Fate of Nations hoor ik inmiddels vaker dan het legendarische werk van Led zeppelin. Een beter compliment kan ik hem niet geven.

avatar van vigil
4,0
Zeer sterk album van Robert Plant, ik kende enkel het geweldige (radio) hitje 29 Palms maar de rest is ook meer dan de moeite waard. Dit album lag in de bakken bij Media Markt voor 3,99 dus daar hoefde ik niet lang over na te denken.

avatar van bikkel2
4,5
Vanaf Fate Of Nations heeft Plant het eindelijk weer in de vingers . Ik ben niet ondersteboven van zijn eightieswerk . Pictures Of Eleven en The Principle Of Moments zijn geen echt slechte albums , maar worden wat ontsiert door een te steriele benadering en lang niet overal even sterke liedjes .
Hier is de balans veel beter en laat Plant verleden en heden prima samengaan . Ik vind het in tegenstelling wat Stijn aangeeft , wel een goede produktie . Niet te hoogdravend en voor een begin 90's plaat zelfs voorbeeldig .

avatar van Kronos
4,5
Het eerste solo album dat ik had van Robert Plant en wellicht blijft het mijn favoriet. De leuke bijdrage van Nigel Kennedy in het openingsnummer speelt daar een beetje in mee. Maar vooral de gevoelige nummers en zang geven de doorslag. Echte pareltjes staan hier op, met Robert Plant die doorleefder klinkt dan ooit.

avatar van richiedoom
4,5
Wat mij betreft het eerste echt zeer geslaagde Robert Plant album. Zijn talent kwam echt niet uit de verf in voorgaande albums, naar mijn mening. Hier eindelijk wel. Prachtige mysterieuze sfeer op deze plaat!

avatar van bikkel2
4,5
Ik draai deze best wel regelmatig. Plant heeft hier het 80's juk van zich afgegooid en doet waar hij het beste in is, namelijk dicht bij zichzelf blijven.
Hij doet dat met hier en daar een flink portie rock ( we horen Zep terugkeren, maar nooit te opzichtig.)
Toevoegingen van wat world music insteekjes en wat kleinere liedjes , maar ook wat eigentijdsere melodieuze pop/rock.
Alles even smaakvol gedaan.

Ik verhoog een halfje. Nog net geen voltreffer. If I Were A Carpenter (tim hardin) vind ik niet zo veel toevoegen, al is het mooi gebracht) en Come Into My Life vind ik een wat minder sterke song.

Blijf 29 palms 1 van de mooiste nummers vinden. krijg er een zomers gevoel van

avatar van vielip
3,5
Prima album van Plant! Calling to you knalt er gelijk heerlijk in. 29 Palms vind ik ook te gek! Geweldig pakkend refrein. Ook I believe reken ik tot de hoogtepunten. Je voelt de emotie gewoon uit je speakers komen als het ware. Knap gedaan!

avatar van manowar
5,0
Fantastisch album ...stuk voor stuk meesterwerkjes. Zeer divers en laten de muzikale kwaliteiten van Robert Plant en zijn band horen.

Colours of a shade is grijs gedraaid .....wat een vreselijk mooi nummer. Voor het eerst gehoord op een DCC-tje maar klinkt vreselijk goed....

Had gehoopt dat de rest van de albums van Robert Plant ook zo klonk als dit album maar pas later met het uitkomen van Band of Joy kreeg hij mij weer te pakken...

avatar van SemdeJong
3,5
De hoes had ook in de jaren zeventig gemaakt kunnen zijn. De stem van Robert Plant herken je uit duizenden. Solowerk heeft hij genoeg en niet alles spreekt mij aan maar dit is een fijn album. Het album begint gelijk goed en wordt vanaf Come into My Life aleen maar sterker. I Believe klink heerlijk en 29 Palms is spannend en mooi. If I Were a Carpenter is mooi in al zijn eenvoud. Promised Land met strijkers een achtergrondzangeressen.

Dit is een prima Rockalbum van Robert Plant wat nergens saai wordt en zeker niet te hard.

avatar van Rainmachine
5,0
Voor mij krijgt deze plaat 5 sterren omdat dit toch verreweg mijn meest favoriete Plant album vindt. Ik draai het nog steeds regelmatig en ga er nog steeds net zo hard van uit mijn dak als toen ik het destijds kocht. Het concert op zowel Parkpop en Montreux was fenomenaal en naar de begeleidingsband heb ik met bewondering staan kijken. Was live een feestje van begin tot eind met ook de nodige ZEP klassiekers. Enige Plant plaat die wat mij betreft hierbij in de buurt komt is Mighty Rearranger, ook helemaal top.

avatar van OzzyLoud
4,5
Na 3 jaar komt Robert Plant met het volgende soloalbum waarbij nog 2 muzikanten van de het vorige werkstuk een belangrijke rol spelen, namelijk Charlie Jones die weer alle bass partijen voor zn rekening neemt en Phil Johnstone doet vrijwel alle toetspartijen (in allerlei vormen). Daarnaast is Phil ook weer een belangrijke co-writer. Belangrijk verschil met het vorig werk is dat Phil nu geen aandeel heeft in de productie, die was toen ronduit slecht. Nu wordt het overgelaten aan Chris Hughes die ook achter de kit te vinden is. Dat was een goede zet want de productie is zoveel beter, zo volwassen zelfs. Toch raar eigenlijk voor een icoon als Robert Plant.
Het is een goed uitgebalanceerde rockalbum geworden met kwalitatieve hoogstaande nummers. Naar mijn mening het beste wat Robert Plant op sologebied heeft uitgebracht. Er zit 1 nummer bij wat bij mij als waardering in de buitencategorie valt (5 sterren niet genoeg): The Greatest Gift is een van de allermooiste ballads die ik ooit heb mogen horen. Zo goed opgebouwd, zo mooi gevoelig edoch krachtig gezongen, zo'n mooie teksten...... Instrumentaal zit het zo goed in elkaar, werkelijk schitterend!
Speciale attentie voor de uptempo nummers Memory Song en Network News, daar neemt Michael Lee de drums in handen. Hij zou later ook meedoen in de Page/Plant coöperatie. Zodoende heb ik m ook live mogen meemaken... wat een geweldenaar was hij zeg. Veel te jong overleden.............

avatar van gaucho
4,5
Ik kan me goed vinden in bovenstaande omschrijving. Dit is echt een topplaat, waarop Robert Plant zonder uitzondering hoogstaande rocksongs brengt. Tijdloze productie ook, en dat kon je van veel voorgaande platen niet zeggen.

Ik zag, OzzyLoud, dat je vrij kritisch was over de eerste twee soloplaten van Robert Plant. Maar die vind ik allebei nog van een heel behoorlijk niveau. Natuurlijk hoor ik daar welk een beetje een eighties-geluid in doorschemeren, maar ik vind het daar niet storend. Hier nam Plant overduidelijk afstand van de muziek van Led Zeppelin, met nummers die soms behoorlijk experimenteel van karakter waren.

Die experimenteerdrift voerde hij door op navolgende platen, maar Shaken 'n' stirred is tamelijk verschrikkelijk en ook Now and zen en Manic nirvana waren maar half geslaagd. Daar begon hij me langzamerhand een beetje kwijt te raken, ook vanwege de drukke productie. Pas met dit album haalde hij me weer volledig bij de les - onverwacht kwam hij met een topalbum aanzetten: een goeie mix van rockers en ballads waaruit het moeilijk kiezen is om je favorieten aan te wijzen. The greatest gift krijgt ook bij mij een sterretje en de andere twee gaan naar 29 palms (was nog een single die veelvuldig op MTV te zien was, herinner ik me) en dat duet met Moya Brennan van Clannad.

Mighty rearranger komt heel dicht in de buurt, maar ik vind dit album echt de beste die Plant ooit heeft uitgebracht.

avatar van Kronos
4,5
Ik vind dit ook z'n beste. Maar dat schreef ik acht jaar geleden al.

avatar van Deranged
5,0
Ook altijd een knalharde plaat gevonden.

avatar van OzzyLoud
4,5
gaucho schreef:


Ik zag, OzzyLoud, dat je vrij kritisch was over de eerste twee soloplaten van Robert Plant. Maar die vind ik allebei nog van een heel behoorlijk niveau. Natuurlijk hoor ik daar welk een beetje een eighties-geluid in doorschemeren, maar ik vind het daar niet storend. Hier nam Plant overduidelijk afstand van de muziek van Led Zeppelin, met nummers die soms behoorlijk experimenteel van karakter waren.

Ja, klopt ik heb denk ik daarvoor teveel Rockbloed door mn aderen stromen.......... en hr Plant hoeft voor mij zeker geen werk alla Led Zep uit te brengen maar die 2 eerste albums stonden voor mijn doen veel te ver af van mijn geliefde genre

avatar van gaucho
4,5
OzzyLoud schreef:
Ja, klopt ik heb denk ik daarvoor teveel Rockbloed door mn aderen stromen.......... en hr Plant hoeft voor mij zeker geen werk alla Led Zep uit te brengen maar die 2 eerste albums stonden voor mijn doen veel te ver af van mijn geliefde genre

Dat zal het zijn, en ik kan me er ook wel iets bij voorstellen. Ik ben meer een muzikale omnivoor, dan landt andersoortige muziek bij mij soms wat beter. Ik kan me wel vinden in je constatering dat Robert Plant pas op dit album weer echt stevig ging rocken.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:17 uur

geplaatst: vandaag om 21:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.