Robert Plant - Fate of Nations (1993)

Jaren geleden dat ik nog eens iets van Robert Plant kocht. Zag deze liggen voor een paar euro's in de platenzaak. Maar man, wat een heerlijk schijfje is dit zeg.
Favorieten : Memory Song en Promised Land .

Tsjongejonge wat blijft dit toch een fantastisch album. De 5 sterren blijven met verve staan!

Wederom een wat rommelig geheel met slechts 2 songs die een beetje kunnen bekoren. Al met al staat dit werk in de schaduw van een album als Carry Fire uit '17

Het blijft fascinerend hoe smaken toch kunnen verschillen. Fate of Nations vind ik man's beste worp.
Tussen al het grunge geweld en alle andere alternatieve bands die als paddestoelen uit de grond schoten, komt Plant in mijn ogen doodleuk met zijn beste plaat aanlopen. De schijf is divers, kent enkele fraaie (Oosterse) arrangementen en tegen het einde van het album groeien enkele songs zelfs uit tot juweeltjes.
Hoewel Carry Fire uit 2017 uit zeker niet misstaat in zijn oeuvre, haal ik Fate of Nations het vaakst uit zijn hoes. Maar goed over smaak valt natuurlijk niet te twisten.

Dichter bij Led Zeppelin zou Robert Plant niet meer komen op een soloalbum. Het lijkt her en der op een soort van hommage aan zijn voormalige band lijkt het wel.
Niet lang hierna zou hij een samenwerkingsverband met Jimmy Page aan gaan, dus zo gek lijkt het niet.
Maar er is wel meer te genieten. 29 palms en I Believe bijvoorbeeld, wat dan weer niets met Led Zeppelin van doen heeft.
Mooi album waar Robert Plant het beste uit zichzelf haalt en heden en verleden laat gelden.

"Plant heeft hier het 80's juk van zich afgegooid" je schrijft het op een manier alsof de eighties iets vreselijks en verschrikkelijks is. De Principle of moments en Fate of nations vind ik allebei uitstekende albums. Ondanks dat er 10 jaar tussen zit, de aanleiding waarom ik deze albums kocht hebben dezelfde overeenkomst. Het ene nummer, Big log met dat fabuleuze en prachtige gitaarspel werkelijk een lust voor het oor en de prachtige gevoelige zang van Robert Plant. En I believe eveneens een prachtig gevoelig nummer voor het eerst gezien op MTV's headbangersball. Puur om die 2 nummers heb ik die albums destijds gekocht. En goed gegokt, Robert Plant heeft ook het talent net als David Gilmour, Roger Waters, Joe Walsh om naast Led Zeppelin ook solo succesvol te zijn. En ja If I were a carpenter - ik meende dat dat van de Four tops was- mooi gebracht dat wel maar voegt weinig toe. 29 Palms daarentegen is echt om in de zomer een biertje te drinken onder 29 palmbomen en dan 29 palms op de achtergrond uit de speakers heerlijk. Ik lees ook nogal positieve reacties van Carry Fire uit 2017. Ik denk dat ik die ook op de gok ga aanschaffen. Fate of nations een dikke 4.5, een masterpiece uit de nineties!!!!

Waarschijnlijk doelt 'men' op de productie en de sound van the eighties. Vaak blikkerig en wat kil, de productie in de jaren 90 zou vaak wat warmer klinken.
Met Fate of Nations zou Plant vanuit muzikaal oogpunt weer over zijn schouder naar achteren kijken. Het is geen terugkeer naar begin jaren 70, er sijpelen echter weer redelijk wat folk- en oriëntaalse invloeden door en dat was voor mij een prettige verrassing.

Wat milesdavisjr zegt klopt. Het is een 'productie dingetje'.
Maar de 80's zijn absoluut niet verschrikkelijk en vreselijk hoor, dat is echt een misverstand. Maar ik vind Fate of Nation een rijkere plaat met een betere produktie en ook tijdlozer. Ondanks dat Plant regelmatig wat 'Zep' verwijzingen in bepaalde songs stopt.