Robert Plant - Pictures at Eleven (1982)

Een song als "Worse than Detroit" is inderdaad exact Led Zeppelin.
Werkelijk zeer goede songs zijn "Slow Dancer", met z'n ietwat oosters aandoende tune en de bluesrock-ballad "Like I've Never Been Gone". Grappig om te weten dat (de helaas te jong gestorven) Cozy Powell op beide nummers de drummer is. Phil Collins is op de andere songs de drummer. "Moonlight in Samosa" is trouwens een mooie ballad. Gitarist Robbie Blunt bewijst op dit album dat hij samen met Plant goed uit de voeten kan. 4*

Dit is zijn debuutalbum en hem kennende mag je geen Led Zeppelin plaat verwachten, hij vaart ook met opzet een andere koers. Natuurlijk zijn er overeenkomsten, die stem alleen al, maar op bepaalde nummers hoor ik nogal wat galm op zijn stem en daar hou ik niet van: zijn stem hoor ik liever zonder effecten. Het zal wel aan die periode te wijten zijn, zeker? Waar ik wel van hou, is gewoon het hoge niveau van dit album en ik leg de nadruk op album. Nergens gaat het mij vervelen, nergens zakt het in en opeens wordt de aandacht nog scherper (Worse than Detroit) en wordt het nog meer genieten. Het is rock / hardrock / wat dan ook, maar met gevoel, precisie en bijzonder “laidback”. De bijdragen van de heren drummers zijn sober en effectief. Wat was Cozy Powell een bijzondere muzikant! Een hele vette vierenhalf voor dit subtiel en subliem album, met progressiemarge.

Enorm ondergewaardeerde plaat van Robert Plant, de muziek is wel bedolven onder de 80's invloeden maar toch klinkt Plant enorm scherp en brengt hij geweldige songs waarbij er enkele doen denken aan Led Zep maar andere komen dan weer terecht uit een originelere benadering. Nooit gedacht dat zijn solowerk zo sterk was ...

nadat ik het oeuvre van Led Zeppelin verslonden had waarbij ik me in de ene verbazing na de andere viel was ik natuurlijk reuze benieuwd wat Robert Plant solo teweeg zou brengen.....
Nou dat viel dus niet mee.... om te beginnen met zijn debuut.
Daar heb ik gemengde gevoelens over, enerzijds dat er wel een paar redelijk tot sterke songs op staan als Slow Dancer en Like I've Never Been Gone die het meest nog aan Led Zep doen herinneren maar er staan ook een paar zoutloze poprocknummers op als Burning Down One Side, Pledge Pin en Fat Lip.
Gelukkig blijft zijn stem de sterke troef en dus een genot om hem te horen zingen.