Jim Kirkwood - Widdershins to the Way of the World (2008)

Als ik zo na de hoes kijk doet het mij wat denken aan iemand die gek is geworden in de stad waarin hij leeft. Alles lijkt om hem heen te draaien en hij wil maar één ding, weg uit deze maatschappij. Terug naar een punt waar hij het overzicht krijgt over zijn bestaan.

En dan hetgeen wat te horen is op deze single van Jim Kirkwood. Heel in verte begint de muziek. Het klinkt als heel dun glas, waardoor de sfeer breekbaar lijkt te worden. Het kost wat moeite om het te volgen, want het zit erg tegen de stilte aan. Na verloopt komt er een bastoon die me langzaam op sleeptouw neemt. Daarnaast hoor ik iets wat een beetje aan regen doet denken. Maar het is bovenal een gevoel of een stad tergend langzaam uit een diepe slaap ontwaakt. Het maakt me nieuwsgiergig wat komen gaat. Op wandeltempo gaat de muziek in eerste instantie door. Voor mijn gevoel gaat dit te lang zo door. Tot dat het in de diepte verdwijnt en er een sequencer ten tonele verschijnt. Heel langzaam komt er tempo bij en komen er meer instrumenten en geluiden in de muziek. Even krijg ik het gevoel of ik in het luchtledige wordt getrokken op een bed van kosmische klanken, waarna Jim Kirkwood de spanning langzaam maar zeker opvoert, om me daarna los te laten in een merkwaardige omgeving. Het doet me denken aan een stam in Afrika die de opdracht hebben gekregen een stuk te componeren bij een science fiction film, waarna er een sfeer te horen is of ik heel ver in de ruimte ben terecht gekomen. Met veel laag komt er een eind aan het stuk.

Door de afwisseling die er in zit is het wat moeilijk te beoordelen, maar ik heb zeker een half uur lang naar goed bedachte electronische muziek geluisterd.