Tindersticks - The Hungry Saw (2008)

Ongetwijfeld behorend tot de releases dit jaar waar ik het meest naar uitkijk. Tot nu toe heeft de band me nog nooit teleurgesteld en ik verwacht het nu ook niet.
Muziek die nooit gaat vervelen en tijdloos is.

Daar ben ik het helemaal mee eens aERo...
op www.myspace.com/tindersticksofficial is het nummer 'the flicker of a little girl' al te beluisteren, klinkt bijzonder aardig. Ben dan ook zeer benieuwd naar de rest van deze plaat. Jammer dat nog maar 3 van de 6 originele bandleden meedoen op deze plaat, maar misschien levert het wel wat frisse ideeen op. De tracklist hierboven kende ik nog niet, waar heb je die vandaan gehaald?

http://www.drownedinsound.com/articles/2862127
http://www.culturedeluxe.com/news_item.asp?id=3457

En nog een heleboel andere sites

Oooow, wat een heerlijke verrassing dat de Tindersticks een nieuwe uitbrengen!

"The flicker of a little girl" heeft mij nog niet echt kunnen overtuigen, een beetje te makkelijk nummer, maar dat ik het album ga kopen dat staat vast.

Altijd spannend om dan eindelijk een langverwachte release te horen. Tindersticks is een band die bij mij niet kapot kan en alleen maar hoog scoort.
Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat er ooit nog een Tindersticks album zou verschijnen maar het feit is daar: The Hungry Saw staat op punt van uitkomen. En wat voor een album is het geworden!!!
Overigens bestaat de band nu nog uit Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboard speler David Boulter aangevuld met drummer Thomas Belhorn en bassist Dan McKinna.

Het gaat rustig, instrumentaal van start met een Introduction bestaande uit fijne klanken die een heerlijk triest sfeertje uitstralen. Alsof je eenzaam en verlaten door verregende straten van een grote stad loopt, helemaal alleen en toch omringd door ik weet niet hoeveel anderen die op de een of andere manier toch onzichtbaar blijven.
Op Yesterday Tomorrows komt de soul er in. De warme stem, het warme orgeltje.... en ik ben weer verliefd: wat maken deze mannen toch mooie muziek. Ik spring een gat in de wolken want dit is toch muziek zoals ik het wil horen, muziek die mij raakt, muziek met bezieling.
The Flicker of a Little Girl weet bubbachups niet te overtuigen. Mij dus wel: en ik heb dat vaker met bubba. De laatste Ray LaMontagne kon hem niet bekoren toen deze net uit was en ik was in de gloria (en zie het stemgemiddelde), Songdog is ook niet zijn ding. Dus het zal dan wel kloppen . Ik vind het een zeer prettig en goed in het gehoor liggend nummer dat minder triest klinkt dan we normaliter gewend zijn. Dit soort nummers gaan mij nooit vervelen.
Come Feel The Sun start op piano. En als dan die schitterende cello erbij komt smelt ik maar weer eens. Met dit soort nummers ga ik echt totaal voor de bijl. Heel puur en klein gehouden en daardoor dringt het zeer diep naar binnen.
E-Type staat bol van de blazers en hierdoor kan het best een volvet soulnummer genoemd worden. Wat een stijl en wat een klasse spreiden ze hier ten toon. De vrouwelijke achtergrondzang geeft het een wat ondoorgrondelijk tintje mee. En Stuart? Die horen we hier niet zingen.
Op The Other Side Of The World horen we die donkere stem uiteraard weer terug op een typisch Tindersticks nummer: mysterieus, broeierig en donker. De strijkers gooien hun vibrato lekker open waardoor er een dun frivool laagje op komt te liggen.
Een combinatie die zeer goed uitpakt want het raakt me weer enorm.
The Organist Entertains klinkt ook heel donker. Alsof je in een of ander aftandse badplaats terecht komt waar in een miezerig zaaltje een varieté-artiest op een kille winterdag zijn ding doet, een ding dat nog maar weinig mensen weet te boeien en dat handjevol dat aanwezig is zit er met verveelde gezichten bij boven hun lauwe bakken koffie. Wederom een instrumentaal nummer en het zorgt voor een prettige afwisseling.
Titelsong The Hungry Saw klinkt dan weer veel opener en frisser. Het is gewoon een lekker popnummer waar de melancholie eens wat minder van afspat. Qua stijl doet het in de verte een beetje aan Belle & Sebastian denken ware het niet dat de donkere stem van Stuart het toch een andere draai weet te geven.
Mother Dear is een walsje maar dan wel van de sombere soort. Na verloop van tijd wordt de wals ruw verstoord door de gitaar die er wat doorheen begint te 'vervelen' om dan vervolgens toch te verliezen van zoete strijkers die op komen zetten uit het niets. Voeg daar dan ook een verdwaalde blazer bij en je hebt een bijzonder nummer te pakken.
Boobar Come Back to Me is een nummer zoals Tindersticks er wel meer hebben. Dat is geen probleem want laten dit soort nummers nu gewoon altijd erg mooi klinken en dat doet deze ook.
Sfeervol is een goede omschrijving, en het orgeltje maakt het alleen nog maar sfeerverhogender. Verder heeft dit nummer een uitstekende opbouw waar naar een climax toegewerkt wordt, een climax die bij deze band altijd binnen de perken blijft en nergens ontspoort. En vervolgens eindigen ze weer heel intiem en ingetogen.
Intiem en ingetogen is ook het nummer All the Love. Akoestische gitaar en tinkelende bel zijn daar perfecte ingrediënten voor. Voeg er nog serene dameszang aan toe (alsof een zeemeermin ons de zee in wil lokken) en laat de cello zijn zware bromklanken naar voren halen, dan is aERo weer dik tevreden. Hypnotiserend nummer!
The Turns We Took mag afsluiten. Het doet dat op majestueuze wijze. Vol flair en met een elegantie waar de koningin jaloers op mag zijn.

Hoe ongelooflijk is het feit dat dit jaar nog maar anderhalve maand oud is en ik nu al niet meer kan kiezen tussen 5 (!) top-albums die elkaar staan te verdringen om op de eerste plaats te mogen staan.
Momenteel ben ik zwaar onder de indruk van deze nieuwe Tindersticks die geen nieuwe wegen inslaat maar wel weet te ontroeren en betoveren zoals ze dat eigenlijk al zo vaak hebben gedaan en daardoor krijgen zij nu de eer om die eerste plaats te gaan bezetten.
Dat er een pronkstuk aan de indrukwekkende Tindersticks-discografie toegevoegd wordt mag duidelijk zijn.
Het zou mooi zijn als meerderen deze mening delen! Zo niet, dan geniet ik zelf lekker door

Mooie review Aero... ik ben nu nog meer benieuwd naar dit nieuwe album, waarvan ik niet eens wist dat het al was uitgelekt (de release was toch 28 april?)... maar ik ga dus gauw op zoek : ) !

Begrijp ik goed dat er 2 instrumentaaltjes op staan en nog eens 2 nummers met alleen zangeressen?
Dat lijkt me wel wat veel van het goeie. Ik had overigens wel een stijlbreuk verwacht nu violist Dickon niet meer in de band zit.. maar blijkbaar is het geluid van de laatste albums verder doorgezet?

Instrumentaal: Introduction en The Organist Entertains, ook instrumentaal maar dan met wat vrouwelijke zang (die geen tekst zingt): E-Type.
Drie nummers waarop Stuart dus niet zingt en het gekke is dat nu ik dit zo lees ik dat verhoudingsgewijs ook veel vind maar dat je er totaal geen erg in hebt en dat het juist voor een mooie afwisseling zorgt.

Haha, het is de laatste tijd wel opvallend inderdaad.

Ben wel erg benieuwd naar het hele album hoor. Heb ze tijdens hun tour voor hun vorige album gezien en potverdorie wat was dat goed zeg!

Ik gok dan ook dat jij minder enthousiast bent over deze Tindersticks

Dit wordt dus een duur jaartje, Tindersticks ook al met een nieuw album, het kan niet op

Ik ben dit album nu aan het beluisteren en verdomd, het klinkt weer erg lekker. Ik zal het de komende tijd veel beluisteren voor ik sterren ga uitdelen, maar ik denk dat het een hoge score wordt.

Prachtig album! Ik vind hem beter dan Waiting For the Moon.
Nu al 4,5*

Ik beluister em nu voor de tweede keer en ik vind em echt prachtig! Qua sound gaat het album verder waar 'Waiting For The Moon' ophield, met kleine nuanceverschillen. De instrumentale stukken tussendoor doen het geheel soms ook wat denken aan de eerste Tindersticks albums, of Stuarts eerste solo album Lucky Dog Recordings. Toch is het eigenlijk wel prettig dat het zo vertrouwd klinkt, de nummers zijn allemaal top, en nu al denk ik dat dit album wel eens sterker zou kunnen zijn dat de vorige 2 of 3 albums. Ik wacht nog even met stemmen, maar zal waarschijnlijk een 4 of 4,5* worden.

Oeh, dat belooft wat!

Aaah... wat heb ik hier lang op gewacht. Een nieuwe Tindersticks..
Ik was al behoorlijk aan het VERHONGEREN... maar de hongerige zaag is dan ook het wachten méér dan waard.
Draai hem nu voor het eerst en het is direct een geweldige luisterervaring..

Oh ja, ik ga hier enorm van genieten....

En direct bestellen als ie officieel verschijnt !!

I'm in love again..

Ik heb mezelf een beetje benadeeld door erg hoge verwachtingen te hebben van de nieuwe Tindersticks. Bovendien is mijn gewoonte om telkens na de eerste luisterbeurt te stemmen ook een beetje spijtig hier. Ik moet namelijk met een voorzichtige 4 sterren beginnen en hopen dat het album me na talloze luisterbeurten toch pakt. Vooralsnog is dat nog niet gebeurt. Ik vind het allemaal een beetje te veel naar de laatste albums klinken, zeker niet slecht (4* duh) maar ook zeker niet zo speciaal als hun eerste albums (ja beschuldig me maar van nostalgie). Ze hebben ook blijkbaar voorgoed de moog-synth afgezoren wat ik ook een spijtige zaak vind en de correct toegepaste violen kunnen dat maar deels goed maken. Tenslotte heb ik ook de indruk dat een beetje soul verloren is gegaan uit de stem van Stuart.

Wat is 'Yesterdays Tomorrows' toch een godsgruwelijk mooi nummer. Het nummer is op z'n sterkst, als je het na 'Introduction' hoort. Eerst de melancholieke klanken en daarna de prachtige stem van Stuart Staples, het orgeltje en de trage drum! Prachtig!

Hmmm... Deze release had ik niet zien aankomen. Zal onder andere komen door het feit dat ik niet echt een groot Tindersticksfan ben, maar ik ben toch wel benieuwd. Het album heeft zo te zien al één pluspunt ten opzichte van andere Tindersticksalbums en dat is dat het niet zo'n belachelijk lang album is. Drie kwartier vind ik vaak wel genoeg.

Ik was aangenaam verrast toen ik vernam dat er een nieuw album van Tindersticks in het verschiet lag. Ik dacht dat de band een beetje op zijn gat lag, Stuart Staples heeft immers recentelijk twee soloalbums uitgebracht.

Nog meer verrast ben ik door de kwaliteit van dit nieuwe album. Hoewel er weinig nieuwe dingen te horen zijn (hooguit focust Tindersticks iets meer op haar rustige kant, ademen de liedjes meer rust uit en wordt er geexperimenteerd met tweede stem en achtergrondkoortjes) is het genieten geblazen. Het eerste meesterwerkje van 2008.

Erg sterk album weer. Ik ben vooral onder de indruk van het blokje "The Flicker of a Little Girl en "Feel the Sun", twee nummers van een zeer hoog niveau. Kan misschien zelfs wel de concurrentie aan met de briljante Sometimes it Hurts/My Oblivion tandem van het vorige album. Ook Yesterdays Tomorrows, The Other Side of the World en de twee laatste nummers vind ik erg goed klinken.

Nog 2 maanden wachten tot ie in de winkel ligt. Kopen zal ik hem zeker, dit album is te goed om te laten liggen.

Heb het album even laten bezinken, maar nu kan ik zeggen dat het een fantastische come back is geworden. Op zich is er niet eens zo veel veranderd, hooguit wat meer blazers en tweede stemmen inderdaad, maar het is nog steeds onmiskenbaar Tindersticks. Het niveau van de nummers is echter net wat consistenter dan op de drie voorgangers 'Simple Pleasure', 'Can Our Love' en 'Waiting For The Moon', hoewel ik dat stuk voor stuk ook prachtige albums vind. Toch lijkt het niveau van 'Curtains' en 'Tindersticks 2' nog net wat hoger.

3 instrumentale nummers is misschien net iets teveel, maar 'Introduction' is een mooie inleiding voor misschien wel het beste nummer van het album 'Yesterdays Tomorrows'. En 'The Organist Entertains is ook prachtig, dus erg storend zijn deze instrumentals niet. Verder eigelijk alleen maar hoogtepunten. Vooral 'Come Feel The Sun', 'The Other Side of The World', 'All This Love' en 'Mother Dear' zijn meesterlijk. Op de titeltrack klinkt de band zoals ik ze nog nooit gehoord heb, ook zeer geslaagd.

Ik ben blij dat ze terug zijn, en hopelijk volgen er nog meer albums met deze nieuwe bezetting. Ik kan niet wachten tot ik ze weer live ga zien, 1 mei in Vredenburg.
4,5*

Dit schijnt overigens de officiele albumcover te zijn:

http://www.southbankcentre.co.uk/assets/32848DBC-E081-4A49-E24BAC08C351D4CA.jpg

Dus niet bovenstaande cover..

Ik had deze hoes aanvankelijk ook afgekeurd (was immers zelf al een tijdje op zoek ), maar met de nodige twijfel toch doorgelaten.

Maar goed, dan vervangen we deze toch gewoon
Een verbetering vind ik het overigens niet..... de site van Tindersticks laat al een deel van deze hoes zien.

Overigens komt de band inderdaad 1 mei in Vredenburg Leidsche Rijn zoals eerder hier al geschreven werd door jou, precies op een dag dat ik niet kan

Bericht over uitverkocht concert verplaatst naar Tindersticks

Damn, wat een lelijke hoes! Ik vrees dat ik hier...


... dan ook op zal moeten terugkomen. Net zoals een mooie hoes doorslaggevend kan zijn voor de aanschaf van een album kan een lelijke hoes als deze (lelijker komen ze haast niet) ervoor zorgen dat ik het links laat liggen, ook al heten ze de Tindersticks.

zo lelijk is die hoes niet

Hehe, laat dat dan een kwestie van persoonlijke voorkeur zijn.

Ik heb de hoezen-discussie verplaatst naar Muziek > Algemeen > afgaan op hoezen

supermooie plaat en zeker materiaal voor de jaarlijst 2008

vind hem alleen wat kort...met andere woorden hij is zo snel voorbij die plaat...

morgen ff kaartjes scoren voor vredenburg