Girls in Hawaii - Plan Your Escape (2008)

Ik ben dus iets enthousiaster dan Aero, lees hieronder:

België stikt van de getalenteerde Vlaamse bands: dEUS, Zita Swoon, Dez Mona, Daau, Gabriel Rios, Soulwax, Front 242. Maar van het Waalse front wordt veel minder vernomen. Girls in Hawaii lijkt het Waalse vlaggenschip te worden. Hier en daar wordt deze band al de Waalse dEUS genoemd, niet vanwege de stijl van de muziek maar vanwege de status.

Na het veelbejubelde debuut From here to there is sinds kort nummer twee uit: Plan your escape. Met deze plaat, die hier in Brussel in grote stapels opgetast staat in de betere platenzaken, heeft deze band mij als fan gewonnen. Girls in Hawaii's muziek is een mooie combi van sfeer en doordachtheid. Je kunt de plaat niet meteen geheel bevatten waardoor je wordt uitgenodigd het schijfje keer op keer te draaien. Maar je hebt ook niet het idee naar een studeerkamerwerkje te luisteren. Er zit voldoende sfeer en gevoel in om van meet af aan te boeien en te intrigeren.

Het is moeilijk Girls in Hawaii in een hokje te plaatsen. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet, maar referenties aan andere bands geven wel een indruk van de sfeer en de stijl. Na regelmatig draaien kom ik op een combinatie van Johan, The Shins en Flaming Lips. Van Flaming Lips hebben ze de verrassing, het ongrijpbare. Van The Shins hebben ze het dromerige. En van Johan én van The Shins hebben ze de hang naar het perfecte popliedje.

Vooral het begin van de plaat, met The farm will end up in fire, doet aan de Nederlandse band Johan denken. Het aardige is alleen dat dat niet meteen het geval is. De plaat begint met een repeterend ritme, zachtige zang en vervreemdende refreintjes. Al met al een nummer waar je weinig greep op krijgt. Maar dan, na drie minuten, breekt de zon door (in de muziek en in de tekst) en komt Johan om de hoek kijken. Dit lastig te vatten nummer krijgt dan ineens een zeer melodieus einde en in het herhalend refreintje met opgewekte gitaren klinkt Johan door.

In hun streven naar mooie pop doet de muziek soms Beatlesesque en Beach Boyish aan. Maar die invloeden zitten diep in de muziek, die druipt er niet van af. Girls of Hawaii heeft vooral een eigen sound. Met veel verschillende instrumenten (o.a. klokkenspel, accordeon) en allerlei achtergrondgeluiden (zoals het levensechte hondengeblaf in 05.20.22) creëert de band een bijzondere sfeer. De ondertoon is steeds: melodieus, opgewekt, dromerig, mysterieus.

Hoogtepunt is wat mij betreft Fields of gold, dat ondanks de voortdurende herhaling 6 minuten en 17 seconden lang blijft boeien. In dit nummer wordt over de volle lengte hetzelfde couplet herhaald en herhaald. Weliswaar met andere tekst, maar de melodie en het tempo zijn steeds hetzelfde. Alleen de instrumentatie wordt er spanning in het nummer gebracht. Dan weer zet er drum en bas in, dan is er weer een stukje bijna acapella. En steeds met als voortstuwende kracht de eenvoudige akoestische gitaarklanken.