John McLaughlin - My Goals Beyond (1971)

Johnny Marr's favoriete gitarist allertijden. Let's check it out En dit zijn fave album van 'm.

1971, de hippiecultuur is nog steeds prominent aanwezig en vele artiesten zoeken hun heil in het Oosten, in India. Daar vond John McLaughin nieuwe klanken en ervaringen waarnaar hij op zoek was: oosterse klanken die hij combineerde met jazz en klassieke muziek die hij vanuit het Westen meebracht.. Het leek of John McLaughin op de kar sprong van Noord-Amerikaanse en Europese muzikanten die op zoek waren naar rust en paradijs op de zonnige stranden van Goa. Het was een beweging die beroemd werd dankzij The Beatles, die de trend nog populairder maakten. Voor John McLaughin was dit echter veel meer dan een hype onder rijke westerlingen. Na verloop van tijd bekeerde hij zich tot het hindoeïsme, net als Carlos Santana en werd hij door zijn goeroe, Sri Chinmoy, herdoopt met de naam Mahavishnu. Voor John McLaughlin was dit geen bevlieging, maar een diep persoonlijke verbintenis. Vandaar dat op de plaat staat Mahavishnu John McLaughin.
Dit is de derde plaat van deze gitarist en de Indiase/Hindoeïstshe inspiratie blijkt vooral uit kant A. Ik heb de lp ergens voor een koopje kunnen bemachtigen. Kant A was dus eigenlijk het werk van Mahavishnu, die een groep leidde met instrumenten uit Europa en India. Peace One en Peace Two zijn prachtige meanderende songs vol improvisaties en ontmoetingen tussen oost en west.
Kant 2 is geheel anders. Acht korte nummers, van onder andere Charles Mingus, Chick Corea en Miles Davids en een aantal zelf geschreven nummers. Enkel een akoestische gitaar is er te horen, met soms wat over dub percussie.. En dat is eigenlijk best vreemd. Begin jaren 70 kwam de jazzrock opzetten met juist elektrische instrumenten. Maar John McLaughin gaat daar dus recht tegen in. Hij speelt virtuoos op zijn akoestische gitaren. En hoewel ik lang niet alle jazz te pruimen vindt is dit bijzonder mooie, technisch razend knappe muziek.
Deze plaat wordt een jazz klassieker genoemd, dat kan ik verder niet beoordelen. Maar wel dat een zeer bijzonder album is , met de totaal verschillende A en B kant.
Gezien het aantal stemmen is het denk ik toch te jazz achtig voor de MM-ers, ik zou zeggen voor de wat open minders , toch een keer beluisteren. Het zal je verrassen.