Kent - Hagnesta Hill (1999)

Hagnesta Hill in de oorspronkelijke taal, en hier (in tegenstelling tot Isola) vind ik de Zweedse versie een stukje beter. Tracklisting verschilt ook op een aantal punten, en alhoewel Quiet heart hier niet opstaat (toch een mooie song) vind ik het album in zijn geheel in het Zweeds sterker.

Uitschieter: revolt III die in het Zweeds echt energiek, flippend en scherp klinkt (terwijl de Engelse versie wat te klagerig lijkt). idem voor En Himmelsk Drog. Over het algemeen vind ik hier elke zweedse versie van de overlappende songs beter dan z'n engelse tweelingsbroertje, zelfs musik non stop.

en wat als hidden track op de engelstalige versie staat, is hier opgenomen als nummer 5, vind ik een stuk beter zo.


ik heb trouwens een schurfthekel aan die hidden tracks, een heel stuk niets aan het eind van een plaat heb ik nooit begrepen.

Waar het inderdaad bij Isola nog wel meeviel met de vertaling is hier de Zweedse versie verschrikkelijk veel malen beter!! De melodie van het Zweeds past fantastisch in de melancholische muziek. In het Engels klinkt het allemaal wat geforceerd...

Wat mij betreft het beste album van Kent. De kracht ligt hem vooral in de afwisseling. Ett Tidsfördriv Att Dö För vind ik een hemels nummer.

Ik ben helemaal weg van de 2 Engelstalige albums van Kent.
Kan iemand mij vertellen of de Zweedse albums musicaal gelijk zijn aan de Engelse, en dus alleen de zang opnieuw is opgenomen ?

Het is andersom rkdev. De platen zijn oorspronkelijk in het Zweeds opgenomen, daarna hebben ze er een engelse zanglijn overheen gezet. De Zweedse versie is dus gewoon NOG beter!! En die andere zweedse platen zijn ZEKER de moeite waard (zei de fan haha)

Wat een afschuwelijke hoes.

De muziek is echter best aardig.

Heeft een hoger gemiddelde dan Isola, dus ik ben benieuwd.

Net als bij Isola het geval was, is er van Hagnesta Hill een Zweedse en een Engelstalige versie. De Zweedse versie is de eerste die ik luisterde, en vanwege de taal is dat ook de versie die ik het liefst hoor.
Toen ik de Engelstalige versie kocht, die najaar in Kopenhagen, was dat nogal een gedoe omdat beide versies kennelijk bijna identiek zijn qua verpakking en in het magazijn van de platenzaak door elkaar lagen. Ik kreeg aanvankelijk de verkeerde versie mee en het duurde ook even voordat ik de winkelmeneer aan het verstand kreeg dat ik de andere versie wilde. Wist kennelijk niet dat er 2 versies waren. Maar dat terzijde.

Belangrijkere zaken: de muziek. Hagnesta Hill begint uitstekend. Kungen Är Död, Revolt III, Musik Non Stop en Kevlarsjäl zijn allemaal prima nummers, die in mijn oren tot de beste nummers van Kent behoren.
Mooie tekst ook in Kevlarsjäl:

Så länge hjärtat mitt slår
så minns jag dig när
Du stack ett hål i min kevlarsjäl
Och så blev du mitt sår
Och jag blöder ihjäl
Kom gör ett hål i min kevlarsjäl

(zo lang mijn hart slaat/zo lang herinner ik je als/je een gat in mijn kevlarziel steekt/En zo bleef je mijn wond/En ik bloed dood/Kom, maak een gat in mijn kevlarziel - dat is mijn eigen vertaling uit losse pols, kunnen wat fouten in zitten. Mijn Zweeds is niet zo denderend). In ieder geval een redelijk goed werkende tekst als je net afscheid genomen hebt van de leukste jongedame die je in jaren ontmoet hebt, om haar waarschijnlijk nauwelijks weer te zien.

Na de eerste 4 nummers wordt het wat minder met Hagnesta Hill. En Himmelsk Drog is nog een opvallend nummer, in positieve zin, maar voor de rest trekt het grootste deel van de cd aan me voorbij zonder dat er veel memorabels gebeurt. Pas bij Visslaren weet Kent mijn aandacht weer te trekken. Niet dat het ergens echt slecht wordt, maar het is vergeleken met de eerste 4 nummers allemaal een beetje tam en traag.

Na Isola een beetje een tegenvaller. Ik twijfel tussen 3.5 en 4.0*, maar aangezien het kerst is, ga ik niet moeilijk doen:

4.0*.

Zelfs zo afschuwelijk is dat dit het enige album is waarbij ik geen albumillustratie heb toegevoegd..

Een chronologische review van Kent albums, met nieuwe indrukken & favorieten...
Album 4, Hagnesta Hill. Los van de muziek: veruit de beste albumtitel van Kent Zweeds en internationaal tegelijk.

En in de reeks onbekendere tracks wat bekender maken: Stoppa Mig Juni (Lilla Ego), schitterende opbouw, de desolaatheid druipt er van af, zoveel kleine elementjes die het af maken, zo mooi gebalanceerd.

En het is wel een mooie hoes

ja ben ik met je eens, waar ik Isola sterker vind in het Engels, is deze sterker in het Zweeds. De teksten lijken beter te 'passen'.

Op hun eerste twee na, is Hagnesta Hill het Kentalbum dat ik het minst hoor. Vorige week luisterde ik het na lange tijd weer eens, en nu kan het weer jarenlang in de kast. Het is mij allemaal wat te langdradig. Veel nummers, en veel voortkabbelende nummers. Ik haal een ster van mijn waardering.

Toen ik me voornam alle Kentalbums te luisteren dit weekend, was Hagnesta Hill het album waar ik het meest tegenop zag. Ik herinnerde het me als lang en saai. Een lang album is het zeker. Gelukkig lieten mijn hersenen me in de steek wat betreft saaiheid...er viel hier genoeg te genieten, hoewel er ook een paar missers op staan. Met name op de tweede helft van het album had er wat geknipt kunnen worden om tot een sterk album van drie kwartier te komen.

Eens dat hij te lang is. De 5* had ik uit nostalgische overwegingen gegeven; bij deze plaat was het voor mij allemaal begonnen toen ik hem als gekopieerde CD (sst!) destijds van een labcollega in Uppsala mee kreeg. 's avonds luisteren bij min 20 en grote donkerte buiten, met een koptelefoon op mijn kamertje in Flogsta. Pure magie. Meteen het gevoel dat dit volledig en helemaal mijn muziek was en met de heerlijk zangerige Zweedse taal als absolute bonus (in het Engels klinkt dit dan ook meteen voor geen meter). Maar inderdaad, sommige liedjes hadden niet gehoeven (Cowboys, Insekter) en daardoor komen pareltjes (Beskyddaren) in de verdrukking. Maar wat te denken van het openingstrio! Pure perfectie binnen de diversiteit!