Pat Metheny Group - Offramp (1982)

Ik vind dit een enigszins onevenwichtige plaat. Over het algemeen is het nogal tam, maar het titelnummer is opeens een stuk experimenteler. Dus wat moet je er dan mee? De tamme nummers doen het lekker op de achtergrond, maar het nummer Offramp zorgt ervoor dat het album als geheel zich daar niet voor leent. Wat doe je dan? Een compilatie-cd maken zonder het titelnummer? Dan krijg je weer zo'n brij liftmuziek... Nee, ik zou liever hebben gehad dat het experimentele van Offramp wat meer uitgesmeerd was over het album.

Het tweede nummer is best leuk (en ook erg geliefd bij Metheny-fans dacht ik), maar bijvoorbeeld het nummer daarna lijkt haast hetzelfde: een repetitief patroontje op de achtergrond en een soft melodietje op de voorgrond.

Eighteen is gelukkig wat vlotter, en vervolgens komt het titelnummer om je op te schrikken. Nou heeft Metheny op Imaginary Day ook iets dergelijks gedaan (ineens een stuk experimenteler nummer), maar daar vind ik het toch mooier in het geheel passen.

En als je dan net in de experimentele mood bent, wordt je daar gelijk weer uitgehaald met James; op zich geen onaardige track, maar ik vind hem hier niet mooi passen. Ten slotte is The Bat Part II een geweldige afsluiter als je het gevoel hebt dat je net iets spannends achter de rug hebt gehad, maar aangezien dat niet het geval is, ben ik daar ook niet zo enthousiast over.

Het komt er uiteindelijk op neer dat er wel allemaal leuke elementen in dit album zitten, maar hier zijn ze nog niet helemaal op hun plaats gevallen. Daarvoor kijk ik toch naar zijn latere werk (met name Imaginary Day). 3,5*

Sfeertjes als "Au Lait" kan ik persoonlijk heel erg waarderen. Barcarole vind ik ook geweldig.

Deze net gecheckt na de wonderwall van Matthias Schoenaerts. Een keuze van een naamgenoot en tevens goed acteur sla je niet zomaar af

Heerlijk Metheny album uit 1982. De typische Metheny sound stond rond die periode als een huis en is op Offramp perfect hoorbaar. Ook Lyle Mays tovert die kenmerkende sound uit zijn piano, orgel, synthesizer enz. Onderschat de invloed van deze man niet. Beide stuwen elkaar en de rest van de band (een samenstelling die lang bij elkaar zou blijven) tot grote hoogte. Are you going with me? is mi wel de song die de typische Metheny sound het meest laat horen. Mocht je Pat ooit live hebben gezien (en dat heb ik vaak) zie je hem zo met z'n gitaar op z'n tenen staan. Opperste concentratie en vakmanschap. Voor mij een van de beste gitaristen in dit genre.

Broemzegt: Uberhaupt denk ik, als je zo een meester in de Jazz bent dat je zelfs niet Jazzcats als mij aan boord trekt, dan ben je sowieso al de meeste rockgitaristen de baas. Het mooie bij Metheny is ook dat het lijkt dat hij er maar wat op los improviseert, maar ondertussen voert hij je mee naar steeds grotere hoogten. Er zijn maar weinig platen zoals deze waar de stem niet gemist wordt, omdat de gitaar(-synth) het volledige verhaal kan vertellen. Alleen de titelsong is voor mij een beetje 'uitzitten'.