New Model Army - Vengeance (1984)

Van punk werd vaak gezegd dat ze zo maatschappij kritisch waren, maar vaak werd er gewoon tegen de heilige huisjes getrapt omdat het zeer deed.
Fuck This! Fuck That! Fuck The Government! Fuck The Police! Fuck Everybody!
Maar echt gemeende boosheid?
Ja, wel misschien bij bands als Crass en Conflict.
Eigenlijk hoor ik bij bands als Killing Joke en New Model Army dit sterk terug.
Nu is laatst genoemde band steeds milder geworden, maar is vooral Jaz Coleman van Killing Joke nog steeds kwaad op de wereld rond hem heen.
Misschien ligt de kracht van deze bands ook wel in het feit dat ze nooit echt zijn door gebroken tot het grote publiek; al kent iedereen Love Like Blood van Killing Joke.
New Model Army is op Vengeance gemeend opgefokt, waarbij de stuwende bas eeen extra zetje in de juiste richting geeft.
Dit is postpunk met de energie van punk, of misschien is het wel gewoon punk met een aangenaam wave randje.
Maakt eigenlijk niet zo veel uit.
Dit is New Model Army; een oude naam voor een nieuw gevoel.
In 1984 was U2 al groot zodat Bono de witte vlag van de live uitvoeringen van Sunday Bloody Sunday symbolisch kan overhandigen aan Justin Sullivan.
Als nieuwe vaandeldrager is hij strijdlustig genoeg om de barricades te betreden.
Voor mij zouden ze zich nog meer gaan ontwikkelen met Thunder and Consolation als persoonlijk hoogtepunt.
Maar met het sterke debuut Vengeance lieten ze voor het eerst van zich horen.

Hoezeer ik het huidige werk van New model army,en van de jaren daarvoor ook bewonder en waardeer,ik blijf een voorkeur houden voor het materiaal uit hun beginperiode.En die muzikale carrière gaat in 2020 zijn vijftigste jaar in,voorwaar een indrukwekkende prestatie.
Na een aantal demo's,singles en EP's was deze Vengeance in 1984 hun eerste langspeelplaat.Furieuze punkrock gegoten in acht vlammende songs waarbij ook nog een flinke dosis maatschappelijk bewustzijn aan de dag werd gelegd in de teksten van frontman Justin Sullivan,destijds op het podium ook bekend onder de naam "Slade the Leveller".
Een ander opvallend aspect van New model army was het erg directe en ruimtelijk geluid waar een vooraanstaande rol was weggelegd voor het machtige basspel van Stuart Morrow (hij verdween helaas al na het tweede album bij NMA) en in iets mindere mate drummer Rob Heaton (moest de band om gezondheidsredenen verlaten in 1998 en overleed in 2004).
De opener Christian Militia knalt er al meteen geweldig in en het daaropvolgende,door de basgitaar van Morrow gedomineerde nummer Notice me is zelfs nog beter.Wat daarop volgt is grotendeels ook van dat kaliber met Running in the Rain en de titelsong als de nummers die er lichtjes bovenuit steken.
Dat gold tenminste op de oorspronkelijke elpee versie van het album want op de later verschenen versies,met tal van bonustracks (veelal de singles die voor 1984 verschenen) komt ook the Price voor,en dat is toch wel mijn favoriete New model army nummer aller tijden.
Magnifiek album.